เพลงรักเพลงปืน
ตอนที่ 6
“จะไปเครียดไปคิดเรื่องของคนอื่นทำไมล่ะคะคุณน้ำหวาน เครียดกับคิดเรื่องตัวเองดีกว่าค่ะ เรามาอยู่บ้านโคกเป็นเดือนแล้วแต่งานของเรายังไปไม่ถึงไหนเลยค่ะ”
“เรื่องขายครีมน่ะ ไม่ต้องเป็นห่วงหรอก ตอนนี้ฉันห่วงเปรียว...ตั้งแต่วันขันหมากกระจายเรายังไม่ได้พบเปรียวเลยนะแล้วข่าวคราวของโจรก็ยังไม่มี”
“ก็โจรมันไม่ได้ทิ้งเบาะแสอะไรไว้เลยนี่คะ เอ่อ ...คุณน้ำหวานว่าเรื่องนี้ใครได้ใครเสียประโยชน์”
“ใครได้ใครเสียประโยชน์น่ะหรือ...ก็คงจะเป็นคุณปลัดดนัย...เอ๊ะ...หรือจะเป็นเปรียว...หรือจะเป็น...”
น้ำแข็งคิดตาม นึกย้อนถึงวันเกิดเรื่อง “โจรปิดหน้าเข้าปล้นขบวนขันหมากได้ประโยชน์อะไร ทีแรกก็ดูทำท่าเหมือนจะมาปล้นสินสอดแต่ไปๆมาๆก็ไม่เห็นสนใจสินสอดสักเท่าไหร่”
น้ำหวานพยักหน้าเห็นจริงด้วย “โจรพวกนั้นได้ประโยชน์อะไรในเมื่อไม่ได้สินสอดทองหมั้นไป นอกจาก ...เปรียวจะไม่ได้แต่งงานกับคุณปลัดดนัย...เอ๊ะ...หรือว่า
...คุณหิน!”
ooooooo
น้ำหวานรู้ดีว่าหินกับเปรียวมีใจให้กันจึงมีความเป็นไปได้ที่เขาจะล่มงานแต่งด้วยการปล้นขบวนขันหมาก กระนั้นเธอก็ไม่มีหลักฐาน ได้แต่เก็บงำความสงสัยแล้วค่อยเลียบๆเคียงๆเขาภายหลัง...
หินกระวนกระวายใจมากเพราะยังไม่ได้ปรับความเข้าใจกับเปรียว จะแอบไปหาเธอกลางดึก สัปเหร่อฉุยรู้ทันตามมาดักหน้าพร้อมย้ำหน้าที่สำคัญที่เขาต้องทำให้สำเร็จ
“หลวงตาบุญท่านสั่งให้ข้ากับท่านมัคนายกคอยจับตาเอ็งไว้ ให้เอ็งฝึกท่องขานนาคให้คล่อง เอ็งลืมไปแล้วหรือวะไอ้หินว่าเอ็งจะต้องบวชเพื่ออุทิศส่วนกุศลให้พ่อแม่ผู้ล่วงลับ”
สีหน้าอึดอัดของหินทำให้สัปเหร่อฉุยเห็นใจแต่จำต้องเตือนสติ “คนจะบวชมักมีมารผจญและมารตัวสำคัญคือราคะ มารก็คือผู้หญิง...เตรียมตัวเป็นนาค เตรียมใจไว้สู้กับมาร เอ็งต้องเข้มแข็ง...ต้องบวชให้ได้นะ”
คำพูดของสัปเหร่อฉุยทำให้หินลำบากใจมากกระนั้นก็ยอมรับปาก
“ครับลุงสัปเหร่อ...ผมจะบวช”
สีดาระรานเปรียวทุกครั้งที่สบโอกาสเพราะอิจฉาที่หินมีใจให้อีกฝ่าย เช้าวันนี้ก็เช่นกัน ทันทีที่เห็นหน้าเปรียวในตลาดก็ลากเหล่ไปเยาะเย้ยถากถางที่อีกฝ่ายเป็นหม้ายขันหมาก
เปรียวเจ็บใจมาก ทั้งโกรธทั้งอับอายแต่เถียงไม่ออกเพราะเป็นความจริง บัวบานทนไม่ไหวโต้แทน
“ยังดีนะที่พี่เปรียวยังมีคนยกขันหมากมาสู่ขอแต่งงานแต่คนบางคนแม้แต่ขันตักน้ำยังไม่มีผู้ชายยกมาให้เลย...เอ้า...นี่ขัน...เอาไปตักน้ำใส่กะโหลกชะโงกหาผัวไป๊!”
