เพลงรักเพลงปืน

หมวดรำพึงนำกำลังตำรวจพร้อมจ่าคนสนิทจอดขวางรถขายของของน้ำหวานกับน้ำแข็ง สองสาวเมืองกรุงมองหน้ากันเครียดๆ นึกรู้โดยไม่ต้องเดาว่าจะมีเรื่องแล้วก็เป็นตามคาดเมื่อหมวดรำพึงขอค้นรถพวกเธอ

น้ำหวานตั้งสติได้ก่อนร้องขอหมายค้น หมวดรำพึงฉุกกึกแต่ไม่วายขู่

“ตอนนี้ยังไม่มีแต่ถ้ารถคันนี้มีของผิดกฎหมายละก็ได้เจอหมายจับแน่”

ท่าทางเกรี้ยวกราดผิดสังเกตของหมวดรำพึงทำให้น้ำหวานเดาทางได้ แกล้งแหย่ “อ้าว...งั้นก็หมายความว่าหมายจับจะตามมาหลังพบของกลางประเภทยาเสพติด เช่น เฮโรอีนหรือกัญชาใช่ไหมคะ”

น้ำแข็งสบตาน้ำหวานก่อนตีหน้าซื่อเปิดประตูรถให้หมวดรำพึงตรวจสอบ

“เชิญค้นได้เลยค่ะหมวดรำพึง...แต่ห้ามยัด ห้ามซุก ห้ามใช้ของแถมของหมวดรำพึงยัดมาเป็นของกลางนะคะ เพราะว่าขณะนี้เรากำลังใช้สิทธิ์ของพลเมืองที่มีกฎหมายคุ้มครองค่ะ”

หมวดรำพึงกัดฟันกรอดที่โดนดักคอ น้ำหวานกับน้ำแข็งสาแก่ใจมาก แกล้งขู่ทีเล่นทีจริงให้เขาตรวจค้นให้ดีเพราะหากมีเรื่องไม่โปร่งใสพวกเธอก็พอมีเส้นสายในแวดวงตำรวจชั้นผู้ใหญ่ที่กรุงเทพฯ

น้ำหวานกับน้ำแข็งรอดตัวไม่ถูกยัดข้อหา แต่เปรียวกลับปกปิดเรื่องหินเป็นคนปล้นขบวนขันหมากไม่ได้อีกต่อไป เมื่อดนัยบุกมาหาเธอพร้อมประกาศกร้าวจะเอาคืนหินให้ได้!

หินไม่ได้สะทกสะท้านหากจะถูกจับได้ วุ่นวายสืบและหาหลักฐานจากคฤหาสน์ของเสี่ยภุชงค์ด้วยการปลอมตัวเป็นคนเรือล่องไปสังเกตการณ์แทบทุกคืนแต่ยังไม่ได้เบาะแสอะไร...

ooooooo

เปรียวอดกลัวใจดนัยไม่ได้เพราะท่าทางเขาจริงจังมากเรื่องหินเป็นตัวการปล้นขบวนขันหมาก แต่กระนั้นเธอก็ห่วงพวกชาวบ้านมากกว่าจะถูกเสี่ยภุชงค์ล้างสมองและระรานเลยร่วมมือกับบัวบานเปิดประชุมให้ความรู้เรื่องนำพืชท้องถิ่นอย่างผักตบชวามาสานตะกร้าหรือภาชนะรูปทรงต่างๆ

พวกชาวบ้านโดยเฉพาะแม่บ้านมองมาอย่างเหม่อลอย ไม่มีแก่ใจจะช่วยเหลือตัวเองเพราะกลัวตายมากกว่า เปรียวเห็นอาการแล้วหนักใจมาก เช่นเดียวกับบัวบานที่เริ่มหมดกำลังใจ

“พี่เปรียว...ไม่มีใครเอาด้วยเลย วิถีอยู่อย่างง่ายๆ

มันไม่ง่ายจะเปลี่ยนวิถีที่เขาเป็นอยู่มานานนะ”

เปรียวถอนใจยาว เหนื่อยแต่ไม่ท้อ เอ่ยอย่างมุ่งมั่น “วันนี้คนยังไม่เห็นด้วยแต่วันข้างหน้าเขาต้องเห็นความสำคัญของคุณภาพชีวิต เราต้องชักชวนให้เขาขยัน ประหยัด ให้รู้คุณค่าของข้าวปลาอาหารแทนที่จะเห็นเงินเป็นพระเจ้า เพื่อชาวนาจะได้ยืนอยู่บนขาของตัวเองไม่ต้องเอาที่นาไปขายให้เสี่ยภุชงค์!”

แก้วอาการดีขึ้นแต่ยังอ่อนเพลีย ไม่แข็งแรงเหมือนก่อน เปรียวกับบัวบานช่วยกันดูแล เอาอกเอาใจทุกอย่างแต่แก้วก็ไม่วายคิดถึงดนัย ปลัดหนุ่มซึ่งเคยเป็นแขกประจำที่บ้าน