เพลงรักเพลงปืน
ตอนที่ 6
ระหว่างที่เสี่ยภุชงค์เตรียมแผนเล่นงานเปรียว หินกับหาญคุยกันอย่างเคร่งเครียดถึงเหตุการณ์มีนักเลงต่างถิ่นป่วนงานบวชของพวกเขาจนเสียฤกษ์ หินไปสอดแนมแถวท่าน้ำคฤหาสน์เสี่ยภุชงค์เห็นดนัยก็เริ่มฉุกใจว่าปลัดหนุ่มอาจร่วมมือกับเสี่ยภุชงค์อาละวาดงานบวช
หาญคล้อยตามแต่ไม่ปักใจ “แกมั่นใจเฉยๆไม่ได้ไอ้หิน...มันต้องมีหลักฐานถ้าแกจะกล่าวหาคุณปลัดดนัยร่วมขบวนการกับเสี่ยภุชงค์ หมวดรำพึงน่ะฉันไม่แปลกใจหรอก เพราะพฤติกรรมหมวดรำพึงรับใช้ผู้มีอิทธิพลอย่างเปิดเผย ทนายผดุงก็รู้ๆว่าเป็นทนายโจรแต่คุณปลัดดนัย...”
“เขาดูสุขุมลุ่มลึก มีแนวคิดดีสำหรับชาวบ้านโคกหรือแม้แต่...”
“เปรียวใช่ไหม...เปรียวก็เชื่อคุณปลัดดนัยจนเกือบจะแต่งงานกับเขา นี่ดีนะที่เราล้มขบวนขันหมากเสียทัน ไม่ยังงั้นละก็แกต้องเสียเปรียวไปแน่ๆ”
หินกับหาญเป็นห่วงเปรียวมากเพราะอยู่ใกล้ดนัยกว่าใครแต่ไม่ทันมีโอกาสเตือน เปรียวกับบัวบานก็เจอเรื่องระทึกในวันเดียวกันเมื่อจู่ๆก็มีนักเลงต่างถิ่นอีกกลุ่มตามทำร้าย!
เปรียวกับบัวบานไม่ประมาท ระวังตัวอยู่แล้วหลังเหตุการณ์ก้านถูกยิงแถมขบวนขันหมากก็ถูกปล้น สองสาวพกปืนไปทุกที่แม้แต่ตอนจับปลาในคลองก็
ไม่เว้น กลุ่มนักเลงต่างถิ่นเห็นสองสาวเป้าหมายก็ปรี่มาล้อมหมายข่มขู่แต่ต้องหนีตายแทบไม่ทันเมื่อเปรียวห้าวกว่าควักปืนยิงไล่!
“จะข่มขวัญกันใช่ไหม...เอาสิวะ...มาดูกันว่าใครจะขวัญหนีดีฝ่อกว่ากัน...ตายเถอะมึง!”
กลุ่มนักเลงต่างถิ่นแจ้นไปฟ้องเสี่ยภุชงค์ว่าถูกเปรียวเล่นงานแทบเอาชีวิตไม่รอด อดีตเสือชงโมโหมากเอ็ดเหล่าสมุนเอกที่ล้อมหน้าล้อมหลังไม่ห่าง
“แผนข่มขวัญทำอะไรนังเปรียวไม่ได้ยังงั้นหรือ”
ปอกก้มหน้าจ๋อยๆ “ครับ...ไอ้เด็กพวกนั้นกระโดดน้ำหนี มันยังตามไล่ยิงถึงในน้ำเลยครับ”
“นังเปรียวนี่มันชักบ้าเลือดขึ้นทุกวันแล้วนะ ตั้งแต่พ่อมันตาย ขบวนขันหมากถูกปล้นนี่มันระห่ำหนักข้อขึ้น นี่แสดงว่ามันไม่กลัวลูกปืน”
สีดาซึ่งนั่งฟังอยู่ด้วยส่ายหน้าเหนื่อยหน่ายกับฤทธิ์เดชของเปรียว
“หาทางอื่นจัดการมันดีกว่าค่ะ มันทำตัวเป็น
ผู้นำท้องถิ่น เราก็ต้องทำลายความเป็นผู้นำของมัน”
“ใช่...ทุกคนที่เข้าพวกกับนังเปรียวหรือไอ้หินไอ้หาญ ถ้าเอาลูกปืนเก็บมันไม่ได้ก็ต้องเอากฎหมายจัดการกับมัน!”
ooooooo
นอกจากเล่นงานพวกเปรียวและพวกหิน
เสี่ยภุชงค์ยังส่งลิ่วล้อคนสนิทอย่างหมวดรำพึงไปจัดการกลุ่มคนที่คอยช่วยเหลือหินกับหาญ น้ำหวานกับน้ำแข็งเป็นเป้าหมายหนึ่งเมื่อหมวดรำพึงดันผ่านไปเห็นสองสาวเมืองกรุงต่อปากต่อคำกับหาญกลางตลาดราวกับคนรู้จักสนิทสนมกันดี
