เพลงรักเพลงปืน

“พี่กลัวแม่เสียใจเพราะแม่รักคุณปลัดดนัย นี่ถ้าไม่มีการปล้นขบวนขันหมากวันนั้นพี่ก็คงแต่งงานกับเขาไปแล้ว”

“ถึงงั้นก็เถอะ คุณปลัดดนัยก็ไม่ควรจะเงียบไปเฉยๆ พี่เปรียวไปทำอะไรให้เขาหรือเปล่าเรื่องที่พี่ไม่ได้รักเขาน่ะ”

“เขาคงจะผิดหวัง พี่เดาไม่ออกหรอกว่าเขาคิดยังไง แต่ขออย่าให้เขารู้เลยว่าใครเป็นคนปล้นขบวนขันหมาก!”

เปรียวไม่มีทางรู้เลยว่าดนัยแอบได้ยินทุกอย่างตั้งแต่วันก่อน ความแค้นคับอกทำให้เขายอมเจรจากับเสี่ยภุชงค์ที่คิดยืมมือปลัดหนุ่มช่วยเรื่องงานพิเศษอีกอย่างของเขา

สีดามาปรนนิบัติเสี่ยภุชงค์เหมือนเคย เช่นเดียวกับหมวดรำพึงกับทนายผดุงที่มาเป็นพยานการเจรจาด้วย ดนัยพยายามรักษาท่าทางให้นิ่งสงบ เสี่ยภุชงค์เห็นดังนั้นก็เปิดฉากบอกความต้องการ

“ร่วมมือกับผมเถอะครับคุณปลัด ผมยังมีแผนใหญ่ที่จะทำให้เราร่ำรวยไปด้วยกัน ท่าทรายเป็นแค่อาชีพหลัก แต่อาชีพเสริมของผมต่างหากที่จะยั่งยืนมั่นคงเป็นเงินเป็นทองได้ก็เพราะเราร่วมมือกัน”

“แม่น้ำฝั่งนี้ก็เป็นเขตอิทธิพลของเสี่ยอยู่แล้วนี่”

“ยังไม่ทั้งหมด ผมต้องมีอิทธิพลครอบคลุมได้ทั้งอำเภอ พวกบ้านลำตัดถึงจะไม่อยู่เป็นหอกข้างแคร่ผมยังงี้”

แววตาวิบวับเจ้าเล่ห์ของเสี่ยภุชงค์ทำให้ดนัยนิ่วหน้าก่อนถามตรงๆ

“เสี่ยต้องการอะไร”

“ผมต้องการการสนับสนุนของคุณปลัด ผมจะเปิดเส้นทางสายใหม่ของสินค้าที่จะล่องมาทางน้ำจากภาคเหนือลงถึงแม่น้ำเจ้าพระยา ด่านทุกด่านถูกสั่งให้มีการตรวจเข้ม รถต้องสงสัยทุกคันถูกค้น แต่ทางน้ำยังเป็นเส้นทางที่ปลอดภัยสำหรับเรา...คุณปลัดคิดยังไง”

ดนัยพอเดาอาชีพเสริมของเสี่ยภุชงค์ได้แต่ยังสงวนท่าที “ผมยังไม่ได้คิด”

เสี่ยภุชงค์หัวเราะหึๆ ก่อนหว่านล้อม “ผมรู้ว่ามันยากสำหรับคนหน้าตาดีอย่างคุณปลัด เมื่อก่อนตอนหมวดรำพึงย้ายมาอยู่ที่นี่ใหม่ๆก็เหมือนคุณปลัดนี่แหละ”

หมวดรำพึงไม่มีท่าทีสำนึกผิดแถมส่งสายตาเย้ยหยัน ดนัยไม่เต้นตามรับมือพวกเสี่ยภุชงค์ด้วยอาการนิ่งสงบเหมือนทุกครั้ง เสี่ยภุชงค์คิดว่าทุกอย่างจะเข้าทาง ทิ้งท้ายอย่างใจเย็น

“ผมให้เวลาคุณปลัดตัดสินใจเพราะผมถือว่าผมแสดงความจริงใจต่อคุณปลัดแล้วเรื่องนังเปรียว”

ดนัยนิ่งอึ้งไปก่อนเอ่ยเสียงอ่อย “ผมเข้าใจ”

เสี่ยภุชงค์สะใจมาก คิดว่ามาถูกทางรีบโพล่งข้อเสนอ ที่ทำให้ดนัยตาโต

“นังเปรียวไม่ยอมให้มีการรวบรัดเรื่องแต่งงานแต่ผมมีแผนจะจัดการนังเปรียว!”