เพลงรักเพลงปืน
ตอนที่ 6
รตียิ้มย่องแต่งตัวออกจากบ้านโดยไม่สนใจสามีที่กำลังเศร้าเสียใจ ภาสกรมางานนี้ด้วยและมีสาวๆล้อมหน้าล้อมหลังเขาหลายนาง คิมต้อนรับรตีอย่างเป็นส่วนตัว บอกว่ารู้เรื่องหินโดนปลดแล้ว รตีหน้าตูมไม่อยากให้พูดถึง
ทะเลาะกันมาเหรอ ผมนี่แย่จริงๆ ผมไม่ควรชวนคุณมาปาร์ตี้เลย เวลาแบบนี้คุณควรจะอยู่กับสามีของคุณ”
“หินเข้มแข็งค่ะ เขาอยู่คนเดียวได้โดยไม่ต้องมีฉัน อย่าพูดเรื่องของเขาเลย ฉันมาที่นี่เพราะอยากสนุก คุณคิมมีอะไรสนุกๆให้ฉันทำรึเปล่าคะ”
รตีทอดสะพานอย่างเปิดเผยและปล่อยทุกอย่างไปตามอารมณ์โดยไม่สนใจศีลธรรมเมื่อคิมดึงเข้าห้องปิดประตู
ooooooo
“ไอ้หินไอ้หาญ...คาถาบทนี้ข้าตั้งใจจะให้เอ็งสองคน แต่เมื่อมีคนต้องการมากมายยังงี้ข้าก็จะแบ่งปันให้ คาถาบทนี้ใครนำไปใช้ก็จะเป็นคาถาป้องกันตัว ชีวิตจะเจริญรุ่งเรือง เป็นคาถาเมตตามหานิยมใครเห็นใครก็รัก ใครเข้าใกล้เขาก็ชมก็ชอบ...คาถาสั้นๆจำง่ายมีสองตัวเท่านั้นคือ...ทำดี”
หินกับหาญมองหน้ากันงงๆก่อนก้มหน้ารับ เปรียวเสียอีกที่คาใจ หลวงตาบุญจึงอธิบายอย่างใจเย็น
“ทำดี...ท่องก่อนนอนไปเรื่อยๆจนหลับ ตื่นขึ้นมาล้างหน้าส่องกระจกท่องอีกสามจบแล้วเริ่มต้นทำความดี เท่านี้ชีวิตก็จะปลอดภัยแคล้วคลาดจากเรื่องเลวๆแล้วจะเจริญรุ่งเรืองเพราะการทำดี”
พวกชาวบ้านรวมทั้งพวกนักข่าวอ้าปากค้าง ไม่อยากเชื่อว่าคาถาของหลวงตาบุญ เกจิอาจารย์ชื่อดังแห่งบ้านโคกจะมอบคาถาเช่นนี้ หินกับหาญแม้จะแปลกใจแต่ก็เชื่อและศรัทธาคำสอนของหลวงตา
“ดูเถอะ...แม้ชาวพุทธเองก็ไม่รู้ว่าคาถาที่เป็นหัวใจในการดำรงชีวิตก็คือทำดี เพราะชาวพุทธต่างไปหลงใหลกับวัตถุมงคล เครื่องรางของขลังอันเป็นเศษใบไม้ที่ร่วงๆตามโคนต้นมันยังจับไม่ได้แม้แค่เปลือกของต้นไม้ ไม่ต้องพูดถึงกระพี้หรือแก่น ชาวพุทธจึงไม่รู้ว่าแก่นแท้ของชีวิตคืออะไร ของดีที่ควรจะยึดถือปฏิบัติเพื่อความสุขความเจริญคืออะไร”
ooooooo
แก้วไม่ได้ไปวัดขอคาถาเด็ดจากหลวงตาบุญแต่พักอยู่บ้านเพราะยังตรอมใจเรื่องดนัย เปรียวกับบัวบานกลับมาดูอาการ ได้ยินแม่เพ้อถึงดนัยก็ถอนใจหนักหน่วง โดยเฉพาะเปรียวอึดอัดใจมากเพราะไม่ได้บอกเรื่องตนปฏิเสธปลัดหนุ่มแล้ว บัวบานเกือบอดใจไม่ไหว ต้องรอให้แก้วหลับจึงซักไซ้ลูกพี่ลูกน้องสาว
“ทำไมพี่เปรียวตอบแม่ไม่ได้ล่ะว่าคุณปลัดดนัยไม่ได้มาที่นี่แล้ว เขาคงผิดหวังเรื่องไม่ได้แต่งงานกับพี่เปรียว”
