เพลงรักเพลงปืน

หิน หาญ ดินและดำนั่นเองที่เป็นโจรปริศนาดักปล้นขบวนขันหมากของดนัย สัปเหร่อฉุยก็ร่วมมือด้วยแต่ทำมึนเหมือนไม่รู้เรื่องอยู่ช่วยงานที่บ้านเปรียว เสี่ยภุชงค์ยังไม่รู้เรื่องควงสีดาเตรียมไปร่วมงาน โดยมีทนายผดุง ทนายความเจ้าเล่ห์ประจำตัวที่เขาใช้ทำงานสกปรกเดินตามเพื่อคุยธุระสำคัญ

“ที่จริงผมก็ไม่อยากไปเหยียบบ้านพวกลำตัดหรอกทนาย แต่จนใจเพราะมันเป็นส่วนหนึ่งของแผน คุณปลัดดนัยรับปากว่าจะช่วยหาทางทำให้นังเปรียวมันยอมขายที่ดินผืนนั้นให้เรา”

ทนายผดุงก้มหน้ารับรู้ “ผมจะส่งคนไปฟังเสียงคนบ้านลำตัดครับคุณภุชงค์”

“ต้องจับชาวบ้านที่ตกลงจะขายที่ดินโอนกรรมสิทธิ์ให้เร็วที่สุด...ทนายไปจัดการ”

ลับร่างทนายผดุง สีดาก็อดเปรยไม่ได้ “เราจะไว้ใจคุณปลัดดนัยได้หรือคะ”

เสี่ยภุชงค์เหยียดยิ้มเย็น “ได้หรือไม่ได้ก็ต้องลองดู ไม่ยังงั้นฉันจะจัดขันหมากที่เป็นทองคำล้วนๆไปเป็นสินสอดทำไม ไป...ไปแสดงความยินดีกับคู่บ่าวสาวกัน”

อดีตเสือชงลำพองใจมากว่าทุกอย่างจะเป็นตามแผนที่ร่วมกับดนัย แต่ต้องหัวเสียแทบคลั่งเมื่อเหล่าสมุนวิ่งมาบอกเรื่องขบวนขันหมากถูกดักปล้น เสี่ยภุชงค์ร้อนใจมาก รุดสั่งการให้ตามหาทองคำแท่งที่ถูกพวกโจรโยนลงคลอง

“เกณฑ์คนลงไปอีก ต้องหาสินสอดให้เจอ ในนั้นมีแต่ทองรูปพรรณทั้งนั้น...หาให้เจอ!”

ดนัยหน้าเครียด ทั้งเสียหน้าและแค้นใจจนพูดไม่ออก ได้แต่พึมพำโทษตัวเองว่าเป็นความผิดตัวเองที่รักษาทองคำแท่งไว้ไม่ได้ เสี่ยภุชงค์ส่ายหน้า ปลอบเสียงเย็น

“ไม่ใช่ความผิดคุณปลัดหรอก...มันเป็นความผิดของโจรปล้นขบวนขันหมากต่างหาก”

ทนายผดุงตามมาดูการงมหาทองด้วย อดสงสัยไม่ได้ว่าพวกโจรเป็นใคร ดนัยนิ่วหน้าเมื่อเห็นคนแปลกหน้า เสี่ยภุชงค์เลยแนะนำให้รู้จักกันอย่างเป็นทางการเพราะทั้งสองอาจต้องร่วมงานกันในอนาคต

ดนัยไม่ได้ใส่ใจทนายผดุงนัก ห่วงเรื่องแก้วกับเปรียวมากกว่าที่คงรอเก้อ แต่ไม่ทันคิดหาทางแก้ปัญหาหมวดรำพึงกับคณะตำรวจก็แล่นรถมาจอดตรงหน้า ปลัดหนุ่มอดค่อนแคะไม่ได้

“มาตอนพวกโจรมันไปแล้วตามเคยนะหมวด”

หมวดรำพึงไม่สะทกสะท้าน ย้อนกวนๆ “ใครจะนึกล่ะครับว่าขบวนขันหมากคุณปลัดจะโดนปล้น โจรพวกนี้มันกล้าจริงๆ คงเรียกมันว่าไอ้โจรสวะไม่ได้ จ่า...ค้นที่เกิดเหตุแล้วหาหลักฐานที่พวกโจรทิ้งไว้ให้คุณปลัดดูต่างหน้า!”

ooooooo

แก้วเป็นลมหลายตลบเมื่อรู้เรื่องขบวนขันหมากถูกดักปล้น เปรียวกับบัวบานต้องช่วยกันปฐมพยาบาลด้วยความเป็นห่วง ก่อนเปรียวจะตัดสินใจประกาศยกเลิกงานแต่ง

“ล้มเลิกงานแต่งไปก่อนเถอะ คุณปลัดเขาคงไม่สะดวก แล้วฉันเองก็...”