เพลงรักเพลงปืน
ตอนที่ 6
หินกับหาญคว้าปืนจากดินและดำจัดการพวกนักเลงต่างถิ่นแต่จับเป็นไม่ได้ยิงตายหมด ดินกับดำยืนมองศพเหล่านักเลงด้วยความสงสัยเพราะไม่เคยเห็นหน้า หินกับหาญก็คิดไม่ต่างกัน เห็นจริงกับคำพูดของสัปเหร่อฉุยและมัคนายกผวนเมื่อวันก่อนว่ามารผจญนั้นมีหลายรูปแบบ...ทั้งที่เห็นตัวและไม่เห็นตัว!
เสี่ยภุชงค์เจ็บใจที่พวกนักเลงต่างถิ่นที่จ้างมาถูกยิงตายหมด ส่งหมวดรำพึงไปเก็บกวาดพร้อมกำชับให้ปิดคดีเร็วที่สุดไม่ให้มีใครพาดพิงหรือสาวถึงตัวเขา ตำรวจกังฉินน้อมรับคำสั่งรุดไปที่เกิดเหตุกับจ่าคนสนิท หินกับหาญยังอยู่ที่นั่น ยืนดูการตรวจสอบและชันสูตรศพของพวกตำรวจด้วยแววตาไม่เชื่อใจ
“รูปร่างมันเหมือนคนติดยา มันโยงไปถึงนายภุชงค์ไม่ได้เลย”
“เป็นไปได้ไหมที่เขาจะใช้คนจากที่อื่น พวกเดนสวะมาล้มงานบวชนี่มันยิ่งกว่ามารอีกนะ”
“ถ้านี่เป็นแผนของเสี่ยภุชงค์มันก็แค่พยายาม
จะกลั่นแกล้งเรา”
“หรือไม่ก็พยายามป่วนไม่ให้เราบวช”
“แกคิดยังงั้นหรือหาญ...”
ไม่มีใครตอบคำถามหินได้ แม้แต่หลวงตาบุญก็ได้แต่ถอนใจปลงๆเมื่อรู้เรื่อง
“เฮ้อ...นี่แหละมารล่ะ มารที่ข้าเตือนให้พวกเอ็งระวัง มันมีทั้งมารที่มีตัวตนและมารที่ไม่มีตัวตน ในเมื่อข้าฝืนชะตาลิขิตพวกเอ็งไม่ได้ ข้าก็จะให้ของดีพวกเอ็งไปใช้ป้องกันตัว”
หินกับหาญก้มหน้ารับ ดำกับดินตื่นเต้นมากเพราะคิดว่าหลวงตาจะให้ของขลังป้องกันตัว มัคนายกผวนมองหน้ากับสัปเหร่อฉุยงงๆก่อนตัดสินใจถามให้หายข้องใจ
“ของดีป้องกันตัว...พวกตะกรุด พระเครื่อง ลูกอม อะไรพวกนี้ หลวงพ่อท่านไม่ได้แจกมานานแล้วนี่ขอรับ”
“ใช่...พวกพระเครื่องของขลังพวกนั้นมันเป็นเรื่องพุทธพาณิชย์ ข้าไม่อยากได้โบสถ์ ไม่อยากได้วิหาร ไม่อยากได้ศาลาการเปรียญหรืออะไรก็ตามที่ได้จากการมอมเมาให้คนงมงาย” พูดพลางถอนใจเหนื่อยหน่าย “ไอ้หินไอ้หาญ...ข้าจะให้หัวใจคาถาบทเด็ดไว้ใช้ป้องกันตัว!”
ooooooo
ดินกับดำดีใจเนื้อเต้นจะได้ของดีคาถาเด็ดจากหลวงตาบุญ ป่าวประกาศทั่วตลาดจนพวกชาวบ้านแห่กันมาวัดเพราะอยากได้ของดีป้องกันตัวบ้าง
หลวงตาบุญส่ายหน้าอ่อนใจเมื่อเห็นพวกชาวบ้านเต็มศาลาวัด ไม่เว้นแม้แต่พวกนักข่าวที่มาทำข่าวเพราะลือกันปากต่อปากว่าของดีจากหลวงตาบุญนั้นขลังนัก!
