เพลงรักเพลงปืน
ตอนที่ 5
“เอ่อ...คุณภุชงค์จะให้สีดาทำยังไง”
“ฆ่าไอ้หินก่อนแล้วฆ่าไอ้หาญ!”
ooooooo
หินอารมณ์เสียที่เปรียวเข้าใจผิด แถมโดนล่มเรือ จนเปียกปอนทั้งตัว สัปเหร่อฉุย หาญ ดินและดำได้แต่มองตามงงๆเพราะหินขวางหูขวางตาทุกอย่างจนไม่มีใครเข้าหน้าติด
ดินอดสงสัยไม่ได้ “พี่หินเขาเป็นอะไรน่ะ ลุงสัปเหร่อฉุย”
สัปเหร่อฉุยหัวเราะ เดาเรื่องราวเป็นฉากๆ “คงโดนนังเปรียวล่มเรือมาน่ะสิ ข้าเดาว่านังเปรียวมันคง
ทอดแหอยู่ในคลอง เห็นไอ้หินกับเจ๊สีดาพายเรือเล่นกันมันก็เลยหมั่นไส้...ล่มเรือไอ้หินซะ”
“ลุงสัปเหร่อฉุย...แล้วทำไมเปรียวต้องหมั่นไส้ไอ้หินด้วยล่ะ”
“แหม...เอ็งไม่น่าถามข้าเลยนะ เพราะนังเปรียวมันหึงไอ้หินน่ะสิ”
หาญอึ้งกับคำตอบซื่อๆของสัปเหร่อฉุย แต่ไม่ทันได้ซักไซ้หินก็ผลุนผลันไปเก็บตัวเงียบในโรงทึม...
เสี่ยภุชงค์สั่งความสีดาเสร็จก็กลับคฤหาสน์ หมวดรำพึงแวะมาหา อดีตเสือชงเลยเล่าแผนฆ่าหินกับหาญ
“ฉันจะใช้สีดาเป็นอาวุธฆ่าไอ้หินไอ้หาญ สีดาอาจจะแก่แต่มีประสบการณ์เรื่องผู้ชาย”
“แต่สีดาเป็นสมบัติของคุณภุชงค์นะครับ ใครๆก็รู้ว่า...”
“สีดาเป็นได้แค่ของเล่นของฉัน ผู้หญิงคนนี้มีเงินให้ ความรักก็ไม่สำคัญ คนอย่างฉันถ้าจะมีเมียฉันต้อง
เลือกผู้หญิงที่เป็นหน้าเป็นตา เป็นสะพานให้ฉันเดินไปสู่การเมืองได้”
หมวดรำพึงได้แต่ก้มหน้ารับแกนๆ เสี่ยภุชงค์ไม่ยี่หระสถานะหรือตัวตนของสีดาแม้แต่น้อย
“ผู้หญิงอย่างสีดา...มีเงินให้ ยื่นโยนอำนาจให้ใช้เล็กๆน้อยๆก็พร้อมจะเป็นมือเป็นตีนให้ฉัน”
“แต่สีดาก็เคยทำพลาดมาแล้วเรื่องคุณปลัดดนัย”
“คุณปลัดดนัยเขาระวังตัว เขายังกั๊กๆท่าที
ไม่ว่ากับเราหรือชาวบ้านโคก แต่กับไอ้หินไอ้หาญมันเป็นหนุ่มคะนอง มันอาจจะมีฝีมือ แต่เชื่อเถอะ...
ลางเนื้อต้องชอบลางยา...มันต้องแพ้ทางผู้หญิง!”
ooooooo
น้ำหวานยอมรับกับตัวเองว่าหลงรักหิน เดินหน้าจีบเต็มที่หอบข้าวของและของกินมากมายไปหาเขาถึงกระท่อมป่าช้า หาญ ดินและดำเป็นคนรับหน้าแทนเพราะหินไม่อยู่ น้ำหวานกับน้ำแข็งเลยเอาของคืน หาญแสร้งขำแต่เมื่อสองสาวเมืองกรุงลับสายตาก็อดพึมพำกับตัวเองไม่ได้
“เอาของกินมาประเคนไอ้หินถึงป่าช้า...นี่แสดงว่ายายน้ำหวานหลงรักไอ้หิน!”
หินไม่ได้สนใจหญิงสาวคนไหนนอกจากเปรียว สาวห้าวประจำคณะลำตัดบ้านโคกที่มองเขาด้วยอคติเสมอ เขาตามไปเฝ้าเปรียวเงียบๆหวังหาโอกาสปรับความเข้าใจแต่นอกจากจะไม่มียังเจอภาพบาดตาบาดใจ
