เพลงรักเพลงปืน
ตอนที่ 5
“นังแก้วถูกกลั่นแกล้ง แทนที่จะกลายเป็นเรื่องป้องกันตัวกลับถูกยัดข้อหาเป็นฆาตกร คดีนี้มันเห็นชัดๆเลยว่าคนลำตัดถูกกลั่นแกล้ง”
หาญเป็นเดือดเป็นร้อนไม่ต่างกันเพราะห่วงเปรียวเป็นทุน
“ลุงสัปเหร่อฉุย...คดีนี้มันสู้ได้เพราะเห็นชัดๆเลยว่าเป็นการป้องกันตัว”
“มันสำคัญอยู่ที่หมวดรำพึงจะชงเรื่องให้ประกันตัวออกมาสู้คดีหรือเปล่า”
หินเปรยลอยๆ หาญหันขวับเอ่ยเสียงเครียด
“แกคิดว่างานนี้เสี่ยภุชงค์มีส่วนวางแผนยังงั้นหรือ”
“จับตัวเปรียวไปขังไว้ที่กระท่อมท้ายนาแล้วเอาตัว แม่แก้วไปพบเสี่ยภุชงค์กลางดึก ถ้าไม่ใช่เพราะมันจะบังคับให้แม่แก้วเซ็นอะไรสักอย่างเกี่ยวกับที่นามันจะจับเปรียวไปเป็นตัวประกันทำไม...”
ทุกคนในหมู่บ้านต่างรู้ว่าเสี่ยภุชงค์เป็นตัวการเรื่องทั้งหมดเพื่อบีบแก้วให้ยอมขายที่ดินแต่ไม่มีใครกล้าหือเพราะกลัวตาย หินกับหาญอยากช่วยแก้วกับเปรียวมาก แต่ยังหาหนทางไม่ได้ ต้องรอให้เสี่ยภุชงค์เคลื่อนไหวเพื่อหาทางตั้งรับต่อไป ซึ่งไม่นานเกินรอ อดีตเสือชงก็เดินทางไปเผชิญหน้าแก้วกับเปรียวที่โรงพักเวลาต่อมา
เสี่ยภุชงค์เปิดฉาก “เรามาเจรจารอมชอมกันดีกว่า ฉันเองก็เสียคนของฉัน แล้วเรื่องที่เกิดขึ้นนี่มันเป็นการเข้าใจผิดกันนิดหน่อย แค่แม่แก้วยอมเซ็นโอนกรรมสิทธิ์ที่ดินผืนนั้นให้โครงการท่าทรายทุกอย่างก็จบด้วยดี”
สีดาที่ตามมาด้วยเหมือนเคยรีบผสมโรง ทั้งเพื่อเอาใจเสี่ยภุชงค์และเยาะเย้ยพวกเปรียว
“รับเงินก้อนใหญ่ไปนอนกอด ไม่ต้องทำนาหลังสู้ฟ้าหน้าสู้ดิน มีเงินซะอย่างซื้อข้าวที่ไหนกินก็ได้ คิดดูให้ดีนะน้าแก้ว คุณภุชงค์ลดตัวลงมาเจรจารอมชอมแทนที่จะใช้ทนายก็นับว่าคุณภุชงค์กรุณาอย่างเหลือล้น”
แก้วทนฟังไม่ไหวตอกไม่ไว้หน้า “ถุย! กรุณางั้นเหรอ...เก็บน้ำลายของเอ็งเอาไว้เลียของต่ำเถอะอีสีดา กำพืดของเอ็งไม่จำเป็นต้องกินข้าวหรอก กินแค่หญ้าก็พอแล้ว!”
สีดาโกรธตัวสั่นร่ำๆจะให้สั่งสอนแก้วแต่เสี่ยภุชงค์กลับไม่ยี่หระ ตัดบทเสียงเรียบ
“เอาล่ะ...ฉันให้เวลาแม่แก้วคิดให้ดี จะเข้าไปอยู่ในคุกหรือจะยอมเสียที่นาให้ฉันทำโครงการท่าทราย”
“ไม่! กูไม่ขายหยาดเหงื่อของพ่อแม่ปู่ย่ากู ถ้ามึงขายที่ปลูกข้าวของชาวนา กูขอสาปแช่งให้มึงอดข้าวตาย!”
แก้วยังไม่หยุดคลุ้มคลั่ง แผดเสียงด่าพวกเสี่ยภุชงค์อย่างไม่แคร์สายตาใคร
“กูขอให้พวกมึงตกนรกหมกไหม้ บาปกรรมที่พวกมึงทำกับกู ผัวกู ลูกกู จงตามสนองพวกมึง ให้พวกมึงตายอย่างทุกข์ทรมาน ไอ้เสี่ยภุชงค์...กูขอให้มึงตายแบบไม่มีที่ฝัง!”
