เพลงรักเพลงปืน

“พอนังแก้วเซ็นชื่อในเอกสารขายฝาก ฉันจะส่งนังเปรียวไปล่องเจ้าพระยา!”

สี่สมุนเอกรีบทำตามสั่ง ไม่รู้เลยว่าเวลาเดียวกันหินบุกถึงกระท่อมร้างเพื่อช่วยเปรียว เช่นเดียวกับน้ำหวานกับน้ำแข็งที่รู้สึกตัวแล้ว หาญซึ่งเห็นปืนพกกระบอกเล็กในสายคาดน่องของน้ำหวานรอจังหวะอยู่แล้ว ทันทีที่เธอมองหาก็ยื่นปืนเจ้าปัญหาที่แอบหยิบมาให้ดู

“กระบอกนี้ใช่ไหมที่คุณหาอยู่”

น้ำหวานไม่ทันตอบน้ำแข็งก็ร้องเอะอะ หาญต้องโพล่งเสียงเข้ม

“พวกคุณยังไม่ตายแต่มีโอกาสตายสูงถ้ายัง

ไม่เลิกยุ่งกับเรื่องยุ่งๆของชาวบ้าน”

“คุณหินเขาไปช่วยเปรียวแล้วใช่ไหม ฉันบอก

ที่อยู่ไปให้ เขาต้องตามมาถูกทางแน่”

หาญโบกมือให้คำพูดของน้ำหวานเอ่ยเสียงเข้ม “คุณไม่ต้องห่วง ไอ้หินมันตามไปช่วยเปรียวแล้ว เหลือแต่คุณสองคน...ใครจะเป็นคนตอบผมว่าพวกคุณเป็นใคร เข้ามาทำอะไรในบ้านโคกนี่!”

ooooooo

น้ำหวานกับน้ำแข็งไม่ยอมบอกเรื่องตัวตนแท้จริงแต่ชวนหาญไปสมทบหินเพื่อช่วยเปรียว

ที่กระท่อมร้างกลางป่าละเมาะ สมุนของเสี่ยภุชงค์ทิ้งเปรียวไว้ในกระท่อมไม่ได้ตามติด มัวล้อมวงกินเหล้ารอบกองไฟ เปิดโอกาสให้หินลักลอบเข้าไปช่วยแก้มัดให้เปรียว

แต่เหมือนโชคไม่เข้าข้าง คืนนั้นมีลมพัดแรงทำให้เกิดไฟไหม้บริเวณกระท่อม หินกับเปรียวตกใจกระโจนจากกระท่อมแทบไม่ทัน แก้วและชาวคณะลำตัดมองเห็นควันไฟจากมุมไกลก็สงสัยแต่ไม่ทันได้หาคำตอบสมุนของเสี่ยภุชงค์ก็มาฉุดกระชากลากถูพาแก้วออกไปเสียก่อน

เปรียวกับหินช่วยกันฝ่าดงกระสุนของสมุนเสี่ยภุชงค์ออกจากกระท่อมสำเร็จ เจอพวกหาญและน้ำหวานที่ตามมาช่วย ไฟยังลุกลามจนกระท่อมแทบไม่เหลือซาก หินตัดสินใจฉุดเปรียวไปอีกทางเพื่อความปลอดภัย

“ไป...เราต้องออกไปตอนนี้ เราไม่รู้ว่าพวกมันมีแค่ปืนอย่างเดียวหรือเปล่า”

“แล้วพวกนั้นล่ะ” พูดพลางปรายตาไปทาง

พวกหาญกับน้ำหวาน หินส่ายหน้าก่อนปลอบให้คลายกังวล “ไม่ต้องห่วง ไอ้หาญอยู่ทั้งคนคงไม่ปล่อยให้คุณน้ำหวานกับน้ำแข็งเป็นอะไรหรอกน่ะ”

หาญเห็นหินพาเปรียวหนีไปอีกทางก็หันไปทางน้ำหวานกับน้ำแข็งบ้าง “เราต้องไปก่อนที่ตำรวจจะมา”

“แล้วคุณหินล่ะ” น้ำหวานหันหาหินจนหาญอดหมั่นไส้ไม่ได้ “ไม่ต้องห่วงมันหรอก ห่วงตัวเองให้มากๆ เถอะ จะไปไหม...ไม่ไปผมไปนะ คุณจะอยู่ตอบคำถามของหมวดรำพึงก็ตามใจ”