เพลงรักเพลงปืน
ตอนที่ 5
“หมวดรำพึงเขาพูดความจริง ความจริงก็คือว่า ถ้าศาลท่านเชื่อว่าผู้ต้องหาเป็นผู้มีอิทธิพลให้ประกันตัวไปก็อาจจะเกิดความเสียหายถึงรูปคดีหรือมีการข่มขู่คุกคามเจ้าทุกข์ แต่ว่า...”
หมวดรำพึงยิ้มค้างเมื่อปลัดหนุ่มส่งสายตารู้ทันมาให้ ดนัยสะใจเอ่ยตบท้ายเสียงเย็น
“คดีปล้นศาลาวัด คดีปิดตลาดปล้นกับคดีปล้นรถโดยสารเป็นภัยคุกคามคนบ้านโคกมากกว่าฆ่าโจรไหม...”
ooooooo
ดนัยส่งสารขู่เสี่ยภุชงค์ผ่านหมวดรำพึงไม่ให้เล่นงานพวกเปรียว แก้วสะเทือนใจมากที่การกระทำของตนทำให้ลูกสาวตกที่นั่งลำบาก เปรียวไม่อยากให้แม่คิดมากตัดสินใจกล่อมให้แม่ปล่อยวาง
“แม่...ยอมเถอะ ยอมขายที่ดินผืนนั้นให้เสี่ยภุชงค์เพื่อแลกกับอิสรภาพของแม่ แม่จะได้ประกันตัวหรือเจรจารอมชอมกับพวกมันได้ แม่จะได้กลับบ้าน...กลับบ้านไปอยู่กับพวกเรา”
“แล้วต่อจากนั้นล่ะ...แม่จะมีชีวิตอยู่ยังไง ทุกครั้งที่เราไปไหว้กระดูกพ่อเอ็งแม่จะสู้หน้าพ่อเอ็งได้ไหม”
บัวบานซึ่งมาเฝ้าแก้วเป็นเพื่อนเปรียวช่วยพูดอีกแรง
“แม่แก้ว...ถ้าแม่ไม่ได้ประกันตัวเราก็ยังมองไม่เห็นวิธีที่จะสู้กับมัน”
“ไม่! เราจะไม่ยอมแพ้ เราเสียพ่อเพราะพ่อเป็นตัวตั้งตัวตีไม่ให้ชาวนาขายที่ปลูกข้าว แม่เสียผัว ลูกเสียพ่อ แล้วเราจะมาเสียอุดมการณ์ของเราอีกหรือ เราจะมีอะไรเหลือ คิดดูให้ดีลูก...เราจะมีอะไรเหลือ!”
ดนัยฉวยจังหวะนี้ทำคะแนนกับเปรียวและแก้ว บากหน้าไปเจรจากับเสี่ยภุชงค์ถึงคฤหาสน์
“ผมแปลกใจจริงๆที่วันนี้คุณปลัดมาหาผม ต้องเป็นเรื่องสำคัญมากคุณปลัดถึงได้มาโดยไม่สวมเครื่องแบบ”
“ใช่ครับ...ผมมาพบคุณภุชงค์เป็นการส่วนตัว”
“คุณต้องการให้ผมช่วยอะไร”
“ผมไม่ได้มาขอความช่วยเหลือแต่ผมมาเสนอความคิดเห็นที่อาจเป็นประโยชน์กับคุณภุชงค์ได้ในอนาคต”
“น่าสนใจอย่างยิ่งครับ ว่าแต่คุณปลัดต้องการอะไรเป็นสิ่งตอบแทน”
“ผมเป็นคนตรงๆนะไม่ซับซ้อน ผมต้องการเห็นแม่แก้วกลับบ้าน อย่าครับ...อย่าเพิ่งค้านว่านี่ไม่ใช่อำนาจ อิทธิพลของเสี่ยภุชงค์ ทุกวันนี้อำนาจในท้องถิ่นมันมองไม่เห็นเป็นรูปร่าง แต่มันรู้ได้สัมผัสได้ในความเป็นจริง”
ท่าทางจริงจังของดนัยทำให้เสี่ยภุชงค์คิดหนักแต่คิดว่าต้องเสี่ยงยอมเสียบางอย่างเพื่อให้ได้บางอย่าง
“คุณปลัดต้องการให้ผมปล่อยตัวแม่นังเปรียวเพื่ออะไร”
“เพื่อผลประโยชน์ของทุกฝ่าย...ผมมีโครงการจะเปิดบ้านโคกให้เป็นแหล่งท่องเที่ยวเชิงอนุรักษ์ เรามีวัฒนธรรมประเพณีท้องถิ่นที่ขายได้รวมทั้งลำตัด” เสี่ยภุชงค์อึ้งไป ดนัยไม่สนโพล่งความต้องการแท้จริง “ผมยังต้องใช้ประโยชน์ของคนลำตัด เราต้องแลกกันระหว่างผลประโยชน์กับผลประโยชน์!”
ooooooo
