เพลงรักเพลงปืน
ตอนที่ 5
จบคำก็ผละหนี น้ำหวานหันซ้ายหันขวาแล้วรีบวิ่งตาม ปากก็ตะโกนไล่หลัง
“ฉันไปด้วย ไม่มีความเป็นสุภาพบุรุษเลยนะ ใจคอคุณจะทิ้งผู้หญิงสองคนให้อยู่ในกองไฟหรือไง”
หาญถอนใจหน่ายๆ ยอมหยุดให้น้ำหวานกับน้ำแข็งตามทันก่อนวางแผนให้สองสาวผลัดกับตน
ยิงต้านสมุนเสี่ยภุชงค์จนหนีไปได้ในที่สุด
ooooooo
สี่สมุนเอกของเสี่ยภุชงค์คือปอก กุด เกี้ยวและฉ่ำลากตัวแก้วลงรถพาไปพบเสี่ยภุชงค์ แก้วดิ้นรนขัดขืนเต็มที่ก่อนเบิกตาโพลงเมื่อเห็นชาวคณะลำตัดตามมาช่วย
ชาวคณะลำตัดสู้ตายเพื่อช่วยแก้ว โยนดาบยาวให้ไว้ป้องกันตัว แก้วรับมาถือไว้จังหวะเดียวกับที่ฉ่ำโถมตัวเข้าหามีดยาวเลยเสียบทะลุอกฉ่ำมิดด้าม!
สามสมุนเอกที่เหลือของเสี่ยภุชงค์ตกใจเมื่อเห็นฉ่ำตายคาที่ รีบเผ่นไปฟ้องเสี่ยภุชงค์ที่คฤหาสน์
เสี่ยภุชงค์เจ็บใจมาก พาลพาโลหมวดรำพึงที่ยังยืนนิ่ง “นังเปรียวหนีไปได้ ไอ้หินกับไอ้หาญเข้าไปช่วย นังแก้วแม่มันฆ่าคนของผมตาย คุณจะอยู่เฉยๆทำไมหมวดรำพึง...ไปจับตัวนังแก้ว!”
“ครับคุณภุชงค์ ผมต้องจับตัวยายแก้วข้อหาฆ่าคนตายแน่แต่แผนของเสี่ย...”
หมวดรำพึงรู้ดีถึงแผนจับตัวเปรียวเพื่อบีบแก้วให้ยอมขายที่ดิน เมื่อแผนแตกเขาเลยอดอยากรู้ไม่ได้ เสี่ยภุชงค์ถอนใจยาวก่อนเอ่ยถึงแผนสำรอง
“ในเมื่อแผนไม่สำเร็จ เรื่องมันพลิกไปยังงี้แล้วเราต้องเปลี่ยนแผนใหม่ จับตัวนังแก้วไว้ในข้อหาฆ่า
คนตาย ห้ามไม่ให้มีการประกัน แค่นี้ก็บีบนังเปรียวทำให้สองแม่ลูกยอมโอนกรรมสิทธิ์ของที่นาแปลงนั้น”
“ผมเข้าใจแล้วครับคุณภุชงค์”
“ท่าทรายจะมีทางออก โครงการเราก็เปิดดำเนินการได้ ส่วนเรื่องนังเปรียวค่อยคิดกันว่าจะจัดการกับมันยังไง!”
หินกับเปรียวยังไม่ได้ออกจากป่าละเมาะแต่หลบกระสุนสมุนเสี่ยภุชงค์จนผล็อยหลับไปด้วยกัน กระทั่งเช้าตรู่ของวันต่อมาเปรียวก็รู้สึกตัวตื่นเพราะสัมผัสได้ถึงอะไรบางอย่างกำลังเลื้อยผ่านตัว!
งูเหลือมตัวใหญ่นั่นเองที่เลื้อยผ่านมา เปรียวกรี๊ดสุดเสียงด้วยความตกใจ หินสะดุ้งตื่นมากอดปลอบ
“มันคงเป็นงูเจ้าที่เจ้าทางในป่ามานานถึงตัวใหญ่ยาวขนาดนี้ เราคงนอนทับรังงูมันเลยเข้ารังไม่ได้”
“ไม่ต้องมาปลอบขวัญฉัน...ก็แค่...งูเหลือม”
“ถึงจะเป็นงูไม่มีพิษแต่มันก็สามารถรัดเหยื่อแล้วกลืนกินทั้งตัวได้นะ”
หินส่งสายตากรุ้มกริ่ม เปรียวเขินจัดเบือนหน้าหนี เปลี่ยนเรื่องดื้อๆ “สว่างแล้ว...ไอ้พวกนั้นคงกลับกันไปหมดแล้ว ฉันจะกลับบ้าน ป่านนี้แม่คงห่วง คนในบ้านโคกคงรู้แล้วว่าเกิดอะไรขึ้นที่กระท่อมกลางนา”
คิดถึงแม่แล้วเปรียวก็ถอนใจยาว ขยับตัวจะกลับบ้าน หินไม่ขัดแต่แกล้งแหย่
