เพลงรักเพลงปืน

หมวดรำพึงข้องใจเรื่องเสี่ยภุชงค์ทำข้อตกลงกับดนัยเพื่อปล่อยตัวแก้ว เสี่ยภุชงค์จึงอธิบายเหตุผล

“ที่เราจำเป็นต้องทำตามที่คุณปลัดดนัยต้องการเพราะฉันมีแผน เราต้องมัดคุณปลัดดนัยด้วยหนี้แต่เป็นหนี้บุญคุณ มันเป็นกลยุทธ์อย่างหนึ่งที่เราต้องปฏิบัติกับคนที่จะเอื้ออวยอำนาจให้เราได้”

“แต่การกระทำของปลัดดนัยไม่เคยเอื้อประโยชน์ให้คุณภุชงค์เลยตั้งแต่เขาย้ายมารับตำแหน่งปลัดอำเภอที่นี่”

“แต่ต่อไปนี้เขาจะเปลี่ยนไป จะดัดไม้ต้องรู้จักไม้ ไม้แก่ไม้อ่อนน่ะไม่สำคัญหรอก มันสำคัญที่มันเป็นไม้อะไร เราจะทำให้นังเปรียวมันยอมขายที่ดินผืนนั้นด้วยการใช้คุณปลัดดนัยให้เป็นประโยชน์...”

เสี่ยภุชงค์เดินเกมขั้นต่อไปด้วยการใช้เงินซื้อใจดนัยให้ยอมร่วมมือโดยเฉพาะเรื่องที่ดินบ้านเปรียว ดนัยไม่ใช่คนโง่ เขาใช้ประโยชน์จากความนับหน้าถือตาของชาวบ้านโคกหวังชนะใจ และแก้วก็เป็นเหยื่อคนสำคัญ หากเขาจะทำให้เปรียวยอมแต่งงานด้วยเขาคงต้องเข้าทางแก้ว!

แก้วปลื้มและชื่นชมดนัยมากและไม่ลังเลจะตอบตกลงช่วยเป็นแม่สื่อให้เขากับเปรียว เปรียวไม่ได้สนใจเรื่องดนัยมัวตระเวนหาทนายเก่งๆมาสู้คดีให้แม่ แก้วซึ้งใจมากที่ลูกสาวไม่ทอดทิ้งเลยอยากให้ลงเอยกับคนดีๆ อย่างดนัย

“แม่ไม่ได้ชื่นชมเขาเพราะเขาเป็นคุณปลัด ไม่ได้ชื่นชมเขาเพราะเขาทำให้เรามีหน้ามีตามีคนนับถือ แต่แม่เห็นว่าคุณปลัดดนัยเขาเป็นคนดี เป็นคนที่ปกป้องดูแลเปรียวเหมือนเมื่อตอนที่พ่อยังอยู่...ยังดูแลพวกเรา”

เปรียวอยากค้านเพราะไม่เคยคิดกับดนัยแบบคนรักแต่ถูกแม่ตัดบท “สิ่งสำคัญที่สุด...คุณปลัดดนัยเขาจะเป็นเกราะป้องกันภัยให้เรา แต่งงานกับคุณปลัดดนัยเถอะ แม่ตายไปแม่จะได้ไม่ห่วงเพราะลูกมีคนปกป้องคุ้มครอง”

ดนัยยังทำตัวเหมือนเดิม เช้าถึงเย็นถึงโดยมีแก้วเป็นตัวชงให้ใกล้ชิดเปรียว ชาวบ้านโคกลือกันหนาหูถึงงานมงคลอาจเกิดขึ้นในเร็ววันเพราะดูท่าปลัดหนุ่มจะทนรอได้ไม่นาน หินได้ยินข่าวก็โมโหหึงตามไปดักรอเปรียว ถากถางจนเกิดปากเสียงพลั้งมือลากตัวเธอมาจูบอย่างดุดัน