เพลงรักเพลงปืน

เสี่ยภุชงค์แค้นแทบคลั่งแต่ต้องเก็บอาการเพราะไม่อยากให้เสียแผน ควงสีดาลงจากโรงพักด้วยท่าทางนิ่งสงบผิดคาด เปรียวมองตามด้วยความไม่พอใจแล้วหันหาหมวดรำพึง

“ฉันขอแจ้งความว่าฉันถูกลักพาตัว!”

ooooooo

หมวดรำพึงผงะครั้งแรกที่ได้ฟังคำขอแจ้งความของเปรียว ก่อนทำหน้ายียวนกวนประสาทเมื่อคิดได้ว่าจะรับมือคนเลือดร้อนอย่างเปรียวเช่นไร

เปรียวถึงกับหน้าถอดสีเมื่อหมวดรำพึงให้ชี้ตัวผู้ต้องหาที่ลักพาตัวเธอเมื่อคืนก่อน แต่เพราะถูกซ้อมจนสลบเหมือดเลยจำไม่ได้ว่าใครเป็นใคร

หมวดรำพึงก็เหมือนจะรู้แกล้งยั่ว “นี่เป็นการชี้ตัว มีใครบ้างก่อเหตุลักพาตัวคืนนั้น ดูให้ดีแล้วก็ชี้ให้แน่เพราะการชี้ตัวผู้ต้องสงสัยเป็นเรื่องสำคัญของการจับกุม”

เปรียวมองหน้าผู้ต้องสงสัยชายหลายคนแต่ไม่เจอใครคุ้นตา ท่าทางลังเลจนหมวดรำพึงได้ใจ “ว่ายังไงเปรียว...จำได้ไหม ถ้าจำได้ก็ชี้ตัวเลยแต่ต้องมั่นใจนะ เดี๋ยวจะกลายเป็นแจ้งความเท็จ...แจ้งความเท็จน่ะโทษถึงสิบปีเชียวนะ ถ้าชี้ตัวไม่ได้ก็ถือว่าคดีนี้ไม่มีมูล”

สถานการณ์เปรียวเริ่มไม่ค่อยดี หมวดรำพึงกำลังเป็นต่อ ดนัยเป็นฮีโร่ขี่ม้าขาวมาช่วยอึดใจต่อมาเจรจากับตำรวจกังฉินไม่ให้เร่งรัดเปรียว เปรียวดีใจมากที่เห็นหน้าปลัดหนุ่ม ขอให้เขาช่วยเรื่องคดีของแม่ หมวดรำพึงฮึดฮัดด้วยความขัดใจ แกล้งบ่นลอยๆเหมือนจะบอกเปรียวให้เลิกหวังเรื่องแม่

“จะว่าถูกใส่ร้ายก็คงจะไม่ใช่ เพราะมีทั้งพยานบุคคลและวัตถุพยานคือดาบเล่มที่ใช้เป็นอาวุธ ส่วนเรื่องที่เปรียวแจ้งว่าถูกลักพาตัวก็ยังชี้ตัวคนร้ายไม่ได้”

ดนัยไม่ยี่หระวาจาถากถางของหมวดรำพึง หันไปเอ่ยเสียงอ่อนกับเปรียว

“จำไม่ได้หรือครับว่าคนที่จับตัวคุณเป็นใคร”

“ไม่ได้ค่ะ คืนนั้นยิงกันสนั่นทุ่งไปหมด แล้วก็ควันไฟที่ไหม้กระท่อม ฉันไม่มั่นใจพอที่จะชี้ว่ามันเป็นใคร”

“แล้วมีใครที่พอจะเป็นความจำแทนคุณได้บ้าง”

เปรียวไม่กล้าบอกว่าหินกับหาญบุกไปช่วย กลัวสองหนุ่มจะเดือดร้อน หมวดรำพึงยิ่งย่ามใจ

“การให้ประกันตัวหรือไม่ให้อยู่ในดุลพินิจของศาลก็ขึ้นอยู่กับสำนวนว่าทางนี้จะชงขึ้นไปยังไง”

“แม่ทำไปเพราะต้องป้องกันตัว แม่ไม่เคยมีคดี ไม่เคยมีประวัติอาชญากร แม่เป็นศิลปินท้องถิ่นทำประโยชน์ ทำชื่อเสียงให้กับบ้านโคกมานับไม่ถ้วน ตระกูลของเราเป็นชาวนาที่อนุรักษ์วัฒนธรรมลำตัด เราเผยแพร่ชื่อเสียงให้กับท้องถิ่น นี่ยังไม่พออีกหรือที่จะเป็นคุณสมบัติให้ศาลท่านเห็นว่าแม่สมควรจะได้รับการประกันตัว”

เปรียวกับบัวบานหน้าเสียเหมือนจะร้องไห้ ดนัยเฝ้ามองด้วยความสงสารตัดสินใจเปิดฉากเจรจาแกมขู่กับหมวดรำพึงที่เขารู้ดีว่าทำตัวเป็นลิ่วล้อของเสี่ยภุชงค์