เพลงรักเพลงปืน
ตอนที่ 5
การเจรจาระหว่างดนัยกับเสี่ยภุชงค์ได้ผลดีเกินคาด แก้วได้รับการประกันตัววันต่อมา เปรียวกับบัวบานดีใจมากรีบไปรับแก้วจากโรงพัก
“คุณปลัด...ช่างดีอะไรยังงี้ นี่ถ้าไม่ได้เขาแม่ก็คงจะถูกส่งไปฝากขัง เราต้องสำนึกในบุญคุณของคุณปลัดนะลูก”
เปรียวพยักหน้ารับเพราะซาบซึ้งใจบุญคุณของปลัดหนุ่มไม่ต่างกัน ต่างจากหินกับหาญที่แอบยืนมองพวกเปรียวจากมุมไกลๆ แปลกใจมากกว่าดีใจที่แก้วได้รับการประกันง่ายๆ
หาญเปิดฉากด้วยความสงสัยเต็มแก่ “คุณปลัดดนัยเขาทำยังไงนะถึงได้มีการปล่อยตัวกันอย่างง่ายๆยังงี้”
“เขาจะทำยังไงก็ช่างเถอะ ได้ประกันตัวก็ดีแล้วไม่ใช่หรือ ฉันว่าเราไม่ควรมองเขาในแง่ลบ”
“แต่แกคิดหรือเปล่าว่าทำไมมันง่ายดายแบบนี้ เขาอาจจะใช้วิธีเจรจากับ...มัน”
หินนิ่วหน้า กัดฟันเอ่ยชื่อศัตรูคู่อาฆาต “กับเสี่ยภุชงค์หรือ”
“ใช่...ที่ฉันสงสัยคือเขาเอาอะไรต่อรองถึงจบเรื่องนี้ได้ ที่แน่ๆ...ตอนนี้เขาเป็นเทวดาสำหรับคนบ้านลำตัดไปเลย”
ข้อสันนิษฐานของหาญทำให้หินฉุกใจคิดและตัดสินใจไปดักรอคุยกับเปรียวในคืนเดียวกัน
“ดีใจด้วยนะที่แม่แก้วได้ประกันตัวแล้ว คุณปลัดดนัย เขาใช้ตำแหน่งหน้าที่ของเขาช่วยแม่แก้วเต็มที่”
“ฉันไม่ภูมิใจหรอกถ้าคุณปลัดดนัยต้องเอาตำแหน่งคุณปลัดไปแลกกับคนชั่วอย่างเสี่ยภุชงค์”
“นี่คือสาเหตุที่ทำให้เปรียวไม่สบายใจหรือ”
เปรียวถอนใจหนักหน่วง เหนื่อยใจกับสถานการณ์ตอนนี้เหลือเกิน “นับวันเสี่ยภุชงค์จะใหญ่คับฟ้าบ้านโคก คนพวกนี้จะเติบโตขึ้นเพราะเขามีกำลัง มีอิทธิพลที่จะขยายอำนาจ คนพวกนี้จะไม่หยุดความต้องการแค่กินอิ่มนอนหลับสบายมากกว่าคนอื่นแต่จะหวังยิ่งใหญ่ไปถึงการเมือง ถึงตอนนั้นแล้วก็ยากจะหยุดคนพวกนี้ไม่ให้โกงชาติ”
“ก็ใช่...เราถึงต้องหยุดมันตรงนี้...ที่นี่”
“ฉันรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังเหนื่อย กำลังหมดแรง กำลังจะถดถอย เพราะถูกตัดปีกตัดหาง”
“เปรียว...ไม่ได้นะ เปรียวมาไกลเกินกว่าที่จะย้อนกลับไปที่จุดเดิมอีกแล้วนะ”
หินพยายามให้กำลังใจ เปรียวรู้สึกดีขึ้นบ้างก่อนย้อนถามเขาเรื่องที่คาใจ “แล้วนายล่ะ...นายยืนอยู่ตรงจุดไหน แล้วที่ต่อต้านอิทธิพลของเสี่ยภุชงค์เพื่ออะไร นายทำให้ฉันสับสนเพราะฉันไม่รู้จักนายเลย”
“ไม่ต้องรู้จักผม...อย่ารู้จักผมเลย ผมไม่น่ารู้จัก”
“นายไม่ได้เป็นโจรใช่ไหม นายเข้าไปช่วยฉันออกมาจากกระท่อมทำไม นายน่าจะปล่อยให้ฉันถูกไฟคลอกตาย ฉันจะได้ไม่รู้สึกเหมือนเป็นหนี้บุญคุณของนาย”
“ผมตอบแทนที่เปรียวเคยช่วยผม...เอาเป็นว่าเราหายกันนะ...สู้ๆแต่อย่าสู้ตาย ต้องสู้แล้วอยู่ต่อไปอย่างผู้ชนะ!”
ooooooo
