เพลงรักเพลงปืน
ตอนที่ 5
จบคำเปรียวก็แกล้งเหวี่ยงแหคลุมสีดา เมียเก็บเสี่ยภุชงค์กระทืบเท้าเร่าๆจนเรือล่ม เปรียวกับบัวบานหัวเราะลั่นแต่ไม่นานก็ร้องลั่นเพราะสีดาคว้ากราบเรือพวกเธอให้ล่มไปด้วย
ooooooo
เปรียวกับบัวบานหอบสภาพมอมแมมเปื้อนทั้งดินและโคลนในคลองกลับบ้าน แต่ถึงเนื้อตัวสกปรกก็ยังหัวเราะร่าเพราะสะใจได้แกล้งสีดา แก้วมองมาด้วยความแปลกใจที่เห็นสภาพเปรียวกับบัวบานแต่ไม่ได้ทักเพราะมีเรื่องสำคัญกว่าคือดนัยปลัดหนุ่ม
มารอเปรียวนานแล้ว
ดนัยลอบสังเกตท่าทางเปรียวเงียบๆ เมื่อเห็นท่าทางไม่ยินดียินร้ายก็แกล้งปะเหลาะแก้วเมื่ออีกฝ่ายเชื้อเชิญให้เขาอยู่กินมื้อเย็นด้วยกัน
“ไม่เป็นไรหรอกครับแม่แก้ว น้ำพริกถ้วยเดียวผมก็ทานได้ ยิ่งเป็นฝีมือแม่แก้วด้วยแล้วผักต้มยังหวานเลยครับ”
“โถคุณปลัด กินง่ายอยู่ง่ายยังงี้ สมกับที่จะมาเป็นเขยชาวบ้านโคกจริงจริ๊ง”
แก้วชื่นชมและเชียร์ดนัยมาก เปรียวถอนใจด้วยความอึดอัดแต่ก็ค้านแม่ได้ไม่ถนัดปาก...
สีดาก็หอบสภาพมะล่อกมะแล่กเพราะเปื้อนโคลนและสวะจากคลองกลับร้านเสริมสวย เหล่พยุงเจ้านายสาวก่อนผงะเมื่อเห็นรถเสี่ยภุชงค์จอดหน้าร้าน สีดากลืนน้ำลายเอื๊อกใหญ่กลัวเสี่ยภุชงค์รู้เรื่องเธอเข้าหาหินด้วยความเสน่หา แต่กระนั้นก็ทำใจดีสู้เสือรีบไปต้อนรับ
“จะมาทำไมไม่บอกล่วงหน้าล่ะคะ หรือไม่ก็สั่งให้สีดาไปพบที่บ้านก็ได้”
เสี่ยภุชงค์ไม่ได้ยี่หระสภาพเมียเก็บคนสวย ตอบเสียงเรียบ “ทำไมฉันจะมาที่นี่ไม่ได้ ร้านเสริมสวยร้านนี้ฉันเปิดให้เธอ เขตนี้ทั้งเขตฉันแบ่งให้เธอหาผลประโยชน์ด้วยการขายหวยเถื่อน”
คำพูดตอกไม่ไว้หน้าของเสี่ยภุชงค์ทำให้สีดา
เจ็บแปลบในอกแต่ต้องปั้นหน้ายิ้มแย้ม
“สีดาถึงได้ซาบซึ้งในบุญคุณที่คุ้มกะลาหัวของสีดาไงคะ ถ้าคุณภุชงค์ไม่สนับสนุน ป่านนี้สีดาก็คงจะ...”
“เธอก็คงเป็นแม่เล้าค้ามนุษย์อยู่ในซ่องโทรมๆ แทนที่จะเป็นคุณสีดาคนของฉัน”
เสี่ยภุชงค์ยังไม่หยุดพูดจาทำร้ายจิตใจเมียเก็บคนสวย แถมดักคอราวกับรู้ทัน
“ฉันรู้ว่าเธอไม่กล้าทรยศต่อฉัน เธอกำลังช่วยฉันกำจัด...ไอ้หิน ท่าลาด”
สีดาเสียวสันหลังวาบ ละล่ำละลักรับสมอ้าง
“ค่ะ...ใช่ค่ะ...สีดาพลาดเรื่องคุณปลัดดนัย สีดาพยายามจะแก้ตัวด้วยการช่วยคุณภุชงค์กำจัดศัตรู”
“ฉันเชื่อว่าเธอช่วยฉัน ฉันมีแผนที่จะให้เธอฆ่าไอ้หินไอ้หาญ”
น้ำเสียงเหี้ยมๆของเสี่ยภุชงค์ทำให้สีดาใจไม่ดี “ฆ่าเชียวหรือคะ”
“มันเป็นแมลงเล็กๆก็จริงแต่มีพิษรอบตัว แมลงสองตัวนี้ไม่มีความสำคัญสำหรับฉันหรอกแต่มันทำให้ฉันรำคาญ ในเมื่อฉันไม่อยากเกาที่คันหรือไม่อยากเห็นหน้ามัน...มันก็สมควรตาย”
