เพลงรักเพลงปืน
ตอนที่ 5
คำพูดประกาศตัวของหาญจะจีบเปรียวอย่างจริงจังทำให้หินหัวเสียมาก พาลพาโลทุกอย่างรวมทั้ง
คนกลางอย่างเปรียวที่เขาอดใจไม่ไหวไปดักรอที่ริมคลอง
เปรียวเห็นหน้าหินก็อึ้งไปอึดใจ ก่อนปรับสีหน้าเป็นมึนตึงเพราะยังหึงเขากับสีดา
“อ้อ...นายหิน...กลับมาแล้วหรือ”
“รู้หรือว่าผมไม่อยู่”
“ก็ไม่ได้ตั้งใจจะรับรู้เรื่องราวของใครหรอกแต่บังเอิญเห็นใครต่อใครอยากจะรู้เรื่องก็เลยจำเป็นต้องสมรู้ไปด้วย”
หินอยากอธิบายเรื่องเขานัวเนียกับสีดาโดยไม่ตั้งใจแต่เธอไม่เปิดโอกาส
“ฉันลืมไปหมดแล้ว ไม่ได้ใส่ใจโดยเฉพาะอย่างยิ่งเรื่องเลวๆ เรื่องบัดซบ เรื่องไม่ดีไม่รู้จะจำไว้ทำไม”
ท่าทีไม่แยแสของเธอทำให้หินของขึ้น ประชดกลับ “แน่ละ...เปรียวมีเรื่องดีๆต้องจดจำ คงไม่เสียพื้นที่จำใคร”
“พูดยังงี้หมายความว่ายังไง”
“ก็หมายความว่าเปรียวกำลังจะได้ดีมีวาสนาได้เป็นคุณนายคุณปลัด”
เปรียวไม่ชอบใจเพราะไม่เคยคิดกับดนัยแบบคนรัก คว้าก้อนหินใกล้ตัวปาใส่ หินกระโดดหลบแทบไม่ทัน
“พูดถูกใจดำเข้าหน่อยก็ออกอาการแข็งแรงเลยนะ เข้าใจว่าผู้หญิงทุกคนแสวงหาชีวิตที่สุขสบาย มีเกียรติมีคนยกยอด้วยกันทั้งนั้นแหละ สงสารแต่เพื่อนของผม...กลายเป็นพ่อสายบัวแต่งตัวไปเก้อ”
“นายพูดอะไร ฉันไม่เข้าใจ นายไม่อยู่มีคนร้อนจนนั่งไม่ติดที่ตามมาถึงป่าช้า...ต้องให้ฉันบอกไหมว่าใครมาหานายถึงป่าช้าตอนที่นายไปสืบเรื่องซุ้มมือปืน”
เพราะอารมณ์หึงแท้ๆทำให้เปรียวพาลถึงน้ำหวานที่หอบของกินไปให้หินถึงกระท่อมป่าช้า หินไม่รู้เรื่องด้วย เช่นเดียวกับต้นเหตุอย่างน้ำหวานกับน้ำแข็งที่เพิ่งถูกปล่อยตัวหลังถูกหมวดรำพึงสั่งขังเพราะวิวาทกับสีดากับเหล่กลางตลาด
น้ำแข็งบ่นอุบ “ฮึ! เสียทั้งค่าปรับ โดนทั้งขังรวม คู่กรณีกลายเป็นเจ้าทุกข์ไม่ต้องเสียอะไรเลย”
“ยังดีนะที่หมวดรำพึงยึดเอาโทรศัพท์ไปไม่ได้ นี่แสดงว่าอีตาหมวดรำพึงสงสัยว่าใครเอาโทรศัพท์มาคืนฉัน”
“นี่ถ้าหมวดรำพึงรู้ว่า...”
“เราไปขอบคุณคุณหินดีกว่า ป่านนี้เขาคงกลับมาแล้ว แล้วฉันก็อยากรู้ว่าเขาได้อะไรเรื่องซุ้มมือปืนมาบ้าง...”
ooooooo
หาญแต่งตัวหล่อไปดักรอเปรียวแต่เธออารมณ์ค้างเรื่องหินเลยเหวี่ยงใส่เขาโดยเฉพาะเรื่องเขากับหินหายจากบ้านโคกนานยี่สิบปีแต่ไม่มีใครรู้ประวัติ รวมทั้งเรื่องที่สองหนุ่มไปสืบเรื่องซุ้มมือปืนแบบลับๆ หาญไม่อยากให้เธอโกรธยอมเล่าเรื่องที่ไปสืบว่า
ยังไม่ได้ข้อมูลแถมโดนไล่ตามเก็บอีกต่างหาก
