กุหลาบเกราะเพชร

นัธมนหยิบปืนของเตชิตที่ตกอยู่ขึ้นมายิงฉัตรรัศมีเข้ากลางหน้าผากหงายหลังตึงสิ้นใจ เตชิตก้มมองณัฐวราที่นอนแน่นิ่ง เลือดเปรอะไปทั่วไม่ต่างจากวันที่เขาเสียกัญญาวีร์ไป

“ไม่ๆๆๆ ไม่นะ ไม่...กัญญาวีร์ ตัวเองอย่าทำกับเค้าแบบนี้ ตัวเองต้องไม่จากเค้าไปแบบนี้อีก ไม่เอาแล้วนะกัญญาวีร์ ตัวเองตื่นสิ ฟื้นสิ ตัวเอง” เตชิตเขย่าร่างณัฐวราหวังปลุกให้ฟื้น แต่เธอนอนนิ่งไม่ไหวติง เขาร้องไห้โฮน้ำตาแทบเป็นสายเลือด

ooooooo

ที่งานเผาศพกัญญาวีร์ เตชิตลงจากเมรุมาหาชยธรที่ยืนรอท่าอยู่ พูดประชดว่าจะมีสักกี่คนที่มีโอกาสมาเผาศพคนรักคนเดิมของตัวเองถึงสองครั้ง ชยธรปลอบว่าเขาทำดีที่สุดแล้ว

“ไม่หรอก ไม่ดีที่สุดหรอก ถ้าผมทำดีแล้วกัญญาวีร์คงไม่ตายตั้งแต่ครั้งแรก เสียดายมีเรื่องตั้งหลายเรื่อง

ผมอยากคุยกับเธอ ผมเคยคิดเสมอว่าถ้าได้เจอกัน

พูดกันเมื่อไหร่ก็ได้ ผมมีเวลาเหลือเฟือ แต่จริงๆแล้ว...”

เตชิตพูดได้แค่นั้นเหมือนมีอะไรมาจุกคอหอย นำบุญเข็นรถเข็นพากานดาที่ท้องโตเข้ามาสมทบ ปลอบว่ากัญญาวีร์ไปสบายแล้ว เขาพยักหน้ารับ

“ตอนที่กัญญาวีร์ตาย ผมอยากได้เวลาสักห้านาที ห้านาทีเพื่อที่จะคุยจะบอกลากัน แต่ผมไม่เคยได้ห้านาทีนั้นเลย เวลามันมีค่าทุกนาทีจริงนะ อย่าปล่อยให้เสียไปแม้แต่วันเดียว ด้วยการทะเลาะกันเลย...คนทั้งคนดูสิ ตอนนี้สำหรับผมแล้วกัญญาวีร์เหลือเพียงแค่นี้เอง”

เตชิตว่าแล้วแบมือให้นำบุญดู เผยให้เห็นชิปที่ไหลปนเลือดออกมาจากหัวกัญญาวีร์ที่โดนยิง เขายอมแลกทุกอย่างกับเวลาห้านาทีที่จะได้คุยกับเธออีกครั้ง

“บางทีคุณอาจได้ห้านาทีนั้นนะ ชิปในหัวกัญญาวีร์จะหยุดทำงานเสื่อมสภาพหมดอายุหลังจากเปิดห้านาที

คุณมีเวลาห้านาทีที่กัญญาวีร์จะมีชีวิตอีกครั้ง”

“หมายความว่าถ้าผมไม่เปิดชิป...ชิปนี้จะยังมีอายุอยู่ต่อไป”

“ใช่ แล้วแต่คุณต้องเลือกว่าจะใช้ห้านาทีสุดท้ายอยู่กับปัจจุบันไหมหรือจะเกาะกุมเหนี่ยวรั้งอดีตเอาไว้ตลอดไป” คำพูดของนำบุญทำให้เตชิตคิดหนัก มองชิปในมือไม่รู้จะเลือกแบบไหนดี...

ยามแดดร่มลมตก ชยธรเดินเล่นริมหาดอยู่กับนิรมน โดยที่นำบุญนั่งเก้าอี้ชายหาดอยู่กับกานดาที่ท้องโย้ นัธมนเดินไปนั่งบนโขดหินถามชยธรคิดว่าเตชิตจะใช้สิทธิ์ห้านาทีนั้นไหม เขาพยายามเลี่ยงไม่พูดถึงเรื่องนี้ เธออยากรู้แล้วถ้าเป็นเขาจะทำอย่างไร

“ทำไมพี่จะต้องเลือกล่ะในเมื่อพี่มีโอกาสอยู่กับหนูได้อีกทั้งชีวิต”