กุหลาบเกราะเพชร

“มันตายไปแล้วนี่ ทำสำเร็จกันแล้วนี่” เตชิตว่าพลางถอนใจหนักใจ...

ฝ่ายณัฐวรากับนิรมนยังคงอยู่ในตัวอาคารหาทางไปช่วยพ่อที่ถูกกักตัวไว้...

พิพัฒน์เห็นฉัตรรัศมีจ้ำพรวดๆเข้ามาหาถามว่าทางกระทรวงว่าอย่างไรบ้าง เธอรายงานว่าท่านรัฐมนตรีแจ้งว่าหากหุ่นยนต์ต้นแบบลอตแรกนี่ไม่มีปัญหาอะไร สัมปทานทั้งหมดก็จะได้รับการอนุมัติจากรัฐบาล พิพัฒน์ยิ้มพอใจ ถ้าเป็นอย่างนั้นก็ให้ถือว่าความวุ่นวายครั้งนี้เป็นการทดสอบความพร้อมของหุ่นก่อนส่งถึงมือลูกค้าก็แล้วกัน ระหว่างนั้นฉัตรรัศมีเห็นปอม 3 เดินผ่านหน้า หันมองพิพัฒน์สีหน้าเต็มไปด้วยคำถาม

“ลอตนี้มีกี่ตัวกันน่ะ เมื่อกี้นี้เห็นเดินอยู่ข้างล่างตัวหนึ่ง”

“ฉันไม่ได้บอกด็อกเตอร์หรอกว่าสั่งให้ทีมก๊อบปี้ทุกอย่างที่มันลงมือไป รุ่นแรกนี่ห้าตัว”

“เรามีหุ่นยนต์นักฆ่าอยู่ในมือห้าตัว!”

พิพัฒน์หันไปสั่งปอมที่ยืนนิ่งราวกับสุนัขรอฟังคำสั่งเจ้านาย หานักโทษหลบหนีให้เจอแล้วจัดการให้สิ้นซาก ปอมรีบไปทำตามคำสั่ง พิพัฒน์มองตามพอใจ

“ถ้าไอ้ด็อกเตอร์มันรู้ว่าเราจะก๊อบปี้ไฟล์ทุกอย่างที่มันทำ มันคงไม่ยอมสร้างต้นแบบนี่ออกมาให้แน่ๆ”...

ทางด้านกฤตนัยเอาชิปออกจากหัวธรณ์เทพไปใส่เครื่องแจมกับคอมพิวเตอร์ หวังจะสร้างความเจ็บปวดให้คนที่ออกคำสั่งตายให้เมียของเขา ปรากฏภาพกราฟิกของธรณ์เทพบนหน้าจอคอมพิวเตอร์ มันค่อยๆลืมตาขึ้นมองอย่างงุนงงก่อนจะโวยใส่กฤตนัยว่าทำอะไรกับตน

“แกกำลังจะตาย อันที่จริงแกตายไปแล้ว แต่สติแกกำลังจะตายตามแกไปในไม่ช้า” พูดจบกฤตนัยหลบจากหน้าจอให้ธรณ์เทพในคอมฯเห็นร่างตัวเองที่นอนจมกองเลือดอยู่บนเตียงผ่าตัด มันตกตะลึงร้องลั่น

“แก...แกทำอะไรกับฉัน ช่วยฉันๆ”

“แกค้าขายอวัยวะคนมาเท่าไหร่ น่าสมเพช ศพแกแท้ๆยังแทบไม่มีเครื่องในเหลือ”

“ศพ?...ศพอะไรของแก ฉันยังไม่ตาย อ๊าก...ช่วยฉันด้วย”

กฤตนัยถามธรณ์เทพในจอคอมฯว่ารู้สึกอย่างไรบ้างที่ตอนนี้เป็นเหมือนลิงที่โดนตักสมองกิน แต่ยังมองเห็นคนที่ตักสมองตัวเองกินอยู่ ธรณ์เทพขอร้องเขาอย่าทำแบบนี้กับตน

“จำภาพนี้ไว้นะ นี่แหละร่างของแก ร่างชั่วๆ ที่ไม่มีแม้แต่พระจะมาสวดศพให้”

ธรณ์เทพร้องลั่นอย่างขวัญเสีย...

อีกมุมหนึ่งในห้องคอนโทรล เตชิตลอบเข้ามาดูกล้องวงจรปิดภายในตัวอาคารเพื่อตามหาณัฐวรา แต่ไม่เห็นแม้เงาของเธอ เห็นแต่ความพร้อมของหน่วยลาดตระเวน เขาลองเข้าไปดูในห้องทดลองเห็นภาพกราฟิกของธรณ์เทพอยู่ในจอคอมฯโดยมีกฤตนัยกำลังพูดบางอย่างด้วย

เขาเร่งเสียงให้ดังขึ้นแต่ได้ยินไม่ค่อยถนัด...