กุหลาบเกราะเพชร

วงล้อมเข้าไปถึงพวกสาวๆสำเร็จ ฉัตรรัศมีขบกรามแน่นแค้นมาก หยิบบางอย่างจากกระเป๋าออกมา นัธมนดีใจกว่าใครเพื่อนเข้าไปจับเนื้อจับตัววรมันด้วยความเป็นห่วง

“เป็นอย่างไรบ้าง บาดเจ็บตรงไหนหรือเปล่า”

ความห่วงใยที่นัธมนมีให้ทำให้วรมันรู้สึกดีอย่างบอกไม่ถูก สิตางค์ กานดาและดุจดาวต่างคว้าอาวุธจากในเป้ที่วรมันเอามาให้แล้วยิงต่อสู้กับ

พวกคนร้ายต่อ วรมันกับนัธมนยังจ้องตากันซึ้ง

ไม่สนใจสิ่งรอบข้าง

“บาดเจ็บ...ผมชอบคำนี้นะยังดีกว่าพัง เจ๊งต้องซ่อมแซม”

“เครื่องจักรเสียสละเพื่อคนอื่นไม่เป็นหรอก”

ทันใดนั้นมีเสียงฉัตรรัศมีตะโกนเรียกวรมันแข่งกับเสียงปืน เขาชะโงกหน้าไปมอง เธอชูรีโมต

กดระเบิดในลูกตาเขาขึ้นมาอวด แกล้งถามว่าจำได้หรือเปล่า วรมันชี้บอกพวกสาวๆว่าเป็นรีโมตกดระเบิดในดวงตาของเขา ฉัตรรัศมีกดปุ่มทันที นัธมนโผกอดวรมันไว้อย่างไม่กลัวตาย เขาตกใจคาดไม่ถึงว่าเธอจะรักเขาขนาดนี้ พวกสาวๆหลับตาปี๋ ทุกอย่างกลับเงียบไม่มีการระเบิดใดๆทั้งสิ้น ฉัตรรัศมีกดปุ่มย้ำๆอีก เหมือนเดิมไม่มีอะไรเกิดขึ้น

“มันเปลี่ยนความถี่...มันเปลี่ยนความถี่”

ฉัตรรัศมีโวยวาย

วรมันมองนัธมนซาบซึ้งใจ เธอมองตอบเขายิ้มดีใจที่ยังไม่ตาย กานดาชมเปาะว่านำบุญเก่งมากที่เปลี่ยนความถี่ของรีโมตสำเร็จ ฉัตรรัศมีไม่ยอมแพ้ปรับตัวเลขบนรีโมตเพื่อหาความถี่อันใหม่ สิตางค์ร้องเตือนให้รีบหนีก่อนที่นังนั่นจะสแกนหาความถี่เจอ ดุจดาวมองวรมัน

“ไม่โกรธกันนะ แต่ฉันไม่อยากนั่งข้างๆระเบิดเคลื่อนที่หรอก”

“เข้าใจ...นัธมนอยู่ห่างๆผมไว้นะ”

นัธมนไม่ยอมไปไหนทั้งนั้น วรมันมองเธออย่างตื้นตันใจ แล้วลุกขึ้นยิงปืนพร้อมกันสองมือ

เปิดทางให้ทุกคนออกจากวงล้อม ฉัตรรัศมีโดดหลบเข้าที่กำบัง โดยยังคงสแกนหาความถี่ไปเรื่อยๆ ปอม 5 ถูกกระสุนอย่างจังกระเด็น ก่อนจะค่อยๆ

ยันตัวลุกขึ้นเห็นวรมันกับพวกวิ่งหนี รีบวิ่งตาม

“หาไม่เจองั้นก็ระเบิดให้หมดเลยแล้วกัน” บ่นไปมือฉัตรรัศมีปรับตัวเลขไปเรื่อย ในที่สุดรีโมตเปลี่ยนจากสีเขียวเป็นสีแดง เธอฉีกยิ้มดีใจ “ได้แล้ว พวกแกหนีไม่พ้นหรอก” ฉัตรรัศมีเก็บรีโมตใส่กระเป๋าแล้วไล่ตาม

วรมันจูงมือนัธมนวิ่งตรงไปตามทางที่มีแสงส่องเข้ามา กานดาตามไปติดๆ สิตางค์กับดุจดาวคอยระวังหลังให้ ครั้นสามคนข้างหน้าวิ่งพ้นสายตาไปแล้ว สิตางค์กับดุจดาวก็หยุดวิ่งหันมองหน้ากัน

“เอาแต่หนีได้ตายกันหมดแน่” ดุจดาวว่าแล้วมองสิตางค์จะเอาอย่างไร ปรากฏว่าเธอเห็นดีด้วย

“ถ่วงเวลามันไว้”

 “บางคนรอดดีกว่าจนมุมตายกันหมดไหม”