คุณหนูเรือนเล็ก

ชายหนุ่มดึงดาญ่ามากอดสักพักจำต้องตัดใจผละออกห่างแล้วหยิบกุญแจรถของเธอคืนให้ เธอถึงกับยิ้มหวานออกมาเพราะพวงกุญแจรถมีกระดิ่งรูปหัวใจคู่เพิ่มขึ้นมา เขาบอกจุดที่จอดรถของเธอไว้ให้ แล้วผละจากไปโดยไม่ลืมขอนัดเจอกันเย็นนี้ เธอพยักหน้ารับคำไว้โทร.นัดเวลากันอีกที เขาทำมือว่าโอเค ยืนส่งเธอจนลับสายตาก่อนสีหน้าเปลี่ยนเป็นเคร่งเครียด สังหรณ์ใจว่าความรักระหว่างเขากับเธอมีมรสุมใหญ่รออยู่...

ที่ทางเดินภายในตึกเอกธนกิจ ดาญ่าเดินอมยิ้มมองกุญแจรถที่มีกระดิ่งรูปหัวใจคู่อย่างมีความสุข ไม่ทันสังเกตเห็นเหิมเดินเลี้ยวมุมตึกตรงมาทางตัวเอง เขายังไม่เห็นเธอเช่นกันเพราะมัวแต่อ่านข้อความในมือถือ ขณะเขากำลังจะเงยหน้าขึ้นมอง รังสรรค์คว้าตัวเธอหลบเข้าซอกทางเดินได้ทัน เธออ้าปากจะโวยวาย เขารีบปิดปากเธอไว้แล้วพยักพเยิดให้มองไปที่ทางเดินหลัก เห็นเหิมเดินผ่านไปเธอถึงเข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น

“ขอบคุณมากค่ะที่ช่วย...”

“เขาว่าความลับไม่มีในโลก ยกเว้นความลับของคุณที่อยู่กับผม” รังสรรค์ยิ้มกรุ้มกริ่ม

ooooooo

ณ โถงชั้นล่างของตึก ฤกษ์ซึ่งสืบรู้ว่าเหิมทำงานที่นี่จึงแวะมาดูลาดเลา เห็นศัตรูออกจากลิฟต์จะเดินไปที่ลานจอดรถของผู้บริหารก็จำได้แม่นยำ ขบกรามแน่นด้วยความแค้นจะตามไปเอาเรื่อง แต่รปภ.ขวางไว้เสียก่อน โวยวายเสียงดังเข้ามาทำไม เหิมได้ยินเสียงเอะอะหันมอง เห็นรปภ.กำลังยื้อยุดชายแต่งตัวโทรมมากก็ไม่พอใจ

“เฝ้ากันยังไง รปภ. ปล่อยให้คนแต่งตัวแบบนี้เข้ามาในตึกได้” เหิมส่ายหน้าระอาใจก่อนจะเดินต่อไป ฤกษ์จะตามอีกคราวนี้ รปภ.เรียกเพื่อนมาหิ้วปีกเขาออกประตูด้านข้าง เหวี่ยงจนล้มลงไปตรงทางออกจากที่จอดรถ

เป็นจังหวะเดียวกับเทวัตขับรถมาถึงพอดี เจอฤกษ์ล้มกลิ้งอยู่ข้างหน้า เหยียบเบรกตัวโก่ง ลงจากรถมาถามว่าเป็นอะไรหรือเปล่า เจ็บตรงไหนบ้างไหม ฤกษ์ชะงักรู้สึกสะดุดตาอย่างบอกไม่ถูก โดยไม่รู้เลยว่านี่คือลูกชายที่เขาคิดว่าตายจากไปกว่า 20 ปี เทวัตช่วยพยุงให้ลุกขึ้น เขาไม่อยากให้ช่วยดึงตัวออกห่าง เดินไปหยิบหมวกที่ตกพื้นขึ้นมาปัดฝุ่นแล้วเดินจากไป เทวัตมองตามฤกษ์ที่เดินสะพายย่ามพระรู้สึกเป็นห่วงขึ้นมาอย่างประหลาด...

ดาญ่าเดินตามรังสรรค์เข้าไปในห้องทำงานของเขา ทำให้บรรดาพนักงานฝ่ายการเงินพากันเม้าท์อย่างสนุกปากว่าให้เจ้านายพาเข้าห้องปิดประตูแบบนี้ได้ด้วยหรือ เนตรสุดาเถียงแทนดาญ่า

“แล้วจะให้เปิดประตูพาเจ้านายเข้าห้องหรือไงยะ”