ตอนที่ 8
หลังเสร็จกิจ วัชรีบีบน้ำตาร้องไห้กระซิกๆจับเสื้อที่กระดุมขาดหลุดลุ่ยอยู่บนโซฟา ภิมุขรู้สึกผิดต่อเธอมากพยายามปลอบไม่ให้ร้องไห้ ขอโทษกับเรื่องที่เกิดขึ้นเธอตัดพ้อต่อว่าว่าแค่คำขอโทษไม่เพียงพอกับสิ่งที่เธอต้องสูญเสียและไม่อาจเรียกร้องกลับคืน ทำไมเขาถึงทำเหมือนเธอเป็นทาสในเรือนเบี้ย นึกอยากจะปู้ยี่ปู้ยำเมื่อไหร่ก็ได้
“ไม่จริงคุณวัช ผมไม่เคยดูถูกคุณอย่างนั้น ผมมีแต่รู้สึกขอบคุณและชื่นชมคุณที่ทุ่มเทเวลาดูแลดารินให้ผม แต่เรื่องที่เกิดขึ้นวันนี้มันไม่ใช่แค่อารมณ์ชั่ววูบหรือเพราะผมเมา แต่เป็นเพราะผมทั้งเหงาทั้งทุกข์ อยากมีใครสักคนช่วยปลอบใจ แล้วผมก็แอบมีใจให้คุณมานานแล้ว”
“แต่คุณก็มีคุณดารินเป็นเมียอยู่แล้วทั้งคน แล้วคุณจะเอาวัชไปไว้ที่ตรงไหนคะ วัชตกเป็นของคุณแล้วนะคะ หรือคุณคิดจะเก็บวัชไว้เป็นของเล่นแทนเมียคุณที่ป่วย” พูดไปวัชรีบีบน้ำตาคร่ำครวญไปด้วย ภิมุขพยายามอธิบายว่าไม่ได้เป็นอย่างที่เธอคิด แต่เธอไม่ฟังวิ่งร้องไห้ออกจากห้อง ช่างประจวบเหมาะราวกับนัดกันไว้ เหิมมีธุระจะต้องมาคุยกับภิมุขพอดี เห็นวัชรีร้องไห้ออกจากห้องในสภาพเสื้อผ้าหลุดลุ่ยก็โวยวายว่าเกิดอะไรขึ้น
วัชรีไม่ตอบแต่ปล่อยโฮอย่างเสียขวัญ เหิมจึงหันไปคาดคั้นกับภิมุขว่าทำอะไรเธอ เขาได้แต่อึกอัก เธอโพล่งขึ้นว่าเขาขืนใจเธอ เหิมทำเป็นตกใจ ก่อนจะเปลี่ยนเป็นโกรธเกรี้ยว
“นี่คุณภิมุข ทำไมถึงทำอย่างนี้ ผมอุตส่าห์พาวัชมาทำงานช่วยดูแลเมียคุณ คุณตอบแทนเราอย่างนี้หรือ”
“ใจเย็นๆก่อนนะเหิม ฉันยอมรับผิด ฉันทำเลวๆ ลงไปแล้วแต่ฉันจะรับผิดชอบเรื่องนี้ทั้งหมด ฉันจะเลี้ยงดูรับผิดชอบชีวิตคุณวัชให้ดีที่สุดในฐานะภรรยาอีกคนของฉัน” ภิมุขยืนยันหนักแน่น เหิมหยุดโวยวายมองไปที่วัชรีซึ่งหยุดร้องไห้มองตอบเขาแอบยิ้มพอใจที่แผนจับภิมุขสำเร็จด้วยดี...
เหิมทำเป็นแค้นเคืองกับเรื่องในอดีตไม่หาย อ้างว่าต้องเสียวัชรีให้ภิมุขไปทั้งๆที่เราสองคนรักกันมาก่อน ตนเลยสาบานว่ามีทางไหนที่จะเอาคืนภิมุขได้ก็จะทำ เทวัตสวนทันทีทั้งหมดนี่ไม่ใช่แผนการของพ่อกับวัชรีหรอกหรือ
“แกว่าอะไรนะ นี่แกคิดว่าฉันวางแผนส่งคุณวัชเข้ามาเป็นพยาบาลดูแลแม่นังดาญ่าเพื่อให้ท่าไอ้ภิมุขปล้ำเป็นเมียงั้นเหรอ” เหิมโวย เทวัตมองพ่อนิ่งเพราะสิ่งที่ท่านพูดออกมาเหมือนเป็นคำสารภาพไม่ผิดเพี้ยน เหิมโกรธที่ถูกหลอกให้สารภาพ ไล่ตะเพิดลูกไปให้พ้นหน้าก่อนที่ตนจะฆ่าทิ้ง เทวัตเสียใจไม่คิดเลยว่าท่านจะพูดคำว่าฆ่าเขาออกมา ท่านทำได้จริงหรือ เหิมทำได้อยู่แล้ว และถ้าจะทำ ต่อให้พ่อบังเกิดเกล้าของเขาก็ช่วยอะไรไม่ได้










