คุณหนูเรือนเล็ก
ตอนที่ 8
ตอนนั้นเขาเพิ่งเสร็จจากงานในโรงงานบ่มยาสูบ ถือกับข้าวสดกับผลไม้ที่แวะซื้อจากชาวบ้านด้วยสีหน้ามีความสุขเพราะเพิ่งได้รับค่าแรงมา ครั้นเดินมาใกล้จะถึงเรือนไม้กลางสวนห่างไกลผู้คน เจอเหิมยืนพิงรถท่าทางกระวนกระวายใจอยู่หน้าเรือน ร้องถามว่าเป็นใคร เหิมตกใจเหลียวมองเลิ่กลั่ก
“คุณมายืนทำอะไรอยู่หน้าบ้านผม”
ระหว่างที่เหิมยังคิดหาคำแก้ตัวไม่ทัน มีเสียงตะโกนของจักรินดังมาจากในเรือนเรียกเหิมเข้ามาในนี้หน่อย ฤกษ์เป็นห่วงเมียรักขึ้นมาทันที ทิ้งข้าวของในมือจะวิ่งเข้าไปดู เหิมพุ่งมาขวางไว้ พี่น้องจะคุยกันคนอื่นไม่เกี่ยว มีเสียงจักรินดังขึ้นอีกครั้ง เรียกให้เหิมเข้ามาช่วยกันหน่อยหนูเล็กแย่แล้ว ฤกษ์เป็นห่วงเธอขยับจะเข้าข้างใน เหิมขวางไว้อีกไม่ยอมให้เข้า ฤกษ์ตะคอกใส่ให้เขาหลีกไป ตนจะเข้าไปหาลูกกับเมีย
“มึงนั่นแหละไปให้พ้นซะดีกว่าไอ้ขี้ครอก มึงฉุดน้องสาวเขามาทำเมีย ไอ้สารเลว” ไม่ด่าเปล่า เหิมต่อยฤกษ์เต็มหมัดถึงกับเซถลาฟุบไปกับพื้นเลือดกำเดาไหลโกรก ฤกษ์หวนคิดถึงวันนั้นแล้วน้ำตาคลอด้วยความแค้น
“ถ้ามันไม่มาขวาง วันนั้นคงไม่สายเกินไป ผมคงช่วยคุณหนูเล็กกับลูกได้ทัน ไอ้เหิม กูไม่เคยลืมชื่อนี้เลย กูท่องมันทุกวันตลอด 20 กว่าปีที่อยู่ในคุก มึงอาจจะลืมชื่อกูไปแล้ว ถึงเวลาที่กูต้องเตือนความจำมึงซะที” ฤกษ์มีแผนเตรียมไว้ให้เหิมแล้ว...
ฝ่ายวัชรีร้อนใจเรื่องรังสรรค์ไปติดพันดาญ่าจึงนัดให้เหิมมาเจอที่รังรักของทั้งคู่ เขาแปลกใจรังสรรค์ไปติดบ่วงของดาญ่าตอนไหน ที่บ้านวศวงศ์หรือ วัชรีส่ายหน้า เท่าที่รู้รังสรรค์ไปเจอนังนั่นควงกับเทวัตอยู่ข้างนอก
“นังดาญ่าก็เลยปั่นหัวทั้งลูกคุณและหลานชายฉันให้ตีกันเพื่อแย่งกันจีบมัน” วัชรีฟ้องฉอดๆๆ
“พิษสงนังนี่มันร้ายกาจกว่าที่เราคิด รู้ไหมมันครอบหัวเทวัตซะอยู่หมัดจนเทวัตสารภาพกับผมว่ามันรักนังดาญ่า ให้ผมยอมปล่อยให้นังดาญ่าได้รับมรดกไป”
วัชรีตกใจเอามือทาบอกอยากจะเป็นลมไปตรงนั้น หวังว่าตาสรรค์ของเธอคงไม่หลงนังนั่นจนมาทรยศหักหลังเราเพราะเรื่องทั้งหมดที่เกิดขึ้นนอกจากเราแล้วก็มีรังสรรค์อีกคนที่รู้เรื่องนี้ดี เมื่อตอนกลางวันเขายังพูดแปลกถึงการตายของดารินจนเธออดหวั่นใจไม่ได้ เหิมรับปากวันพรุ่งนี้จะไปจัดการหลานของเธอให้เอง
ooooooo
บนดาดฟ้าของตึกเอกธนกิจ เทวัตมายืนรอดาญ่าอยู่ แม้ตอนนี้เขากำลังมีความรักแต่ก็ทุกข์มากเช่นเดียวกัน สักพักดาญ่าเดินยิ้มเข้ามาหา ต่างฝ่ายต่างโผกอดกันด้วยความคิดถึง เขาถามเธอว่าสบายดี แล้วใช่ไหม
