คุณหนูเรือนเล็ก

ดาญ่าเป็นห่วงเทวัตบอกให้กลับไปได้เลยไม่ต้องเป็นห่วงเธอแล้วผละไป เขาทำตามอย่างว่าง่ายเดินแยกไปอีกทาง นันทิยารีบเดินตาม วัชรีตามหลานสาวไปอีกทอดหนึ่งขณะที่รังสรรค์เดินตามดาญ่าจนทันกันตรงสระว่ายน้ำ ถึงกับชะงักตั้งแต่เกิดเรื่องกับภิมุข เขาไม่เคยกลับมาตรงนี้อีก เธอถามว่าตามมาทำไม

เขาเห็นเธอไม่ไปทำงานเมื่อวาน พยายามโทร.หาก็ติดต่อไม่ได้ หายไปไหนมาหรือ เธอเล่าเรื่องถูกโจรดักทำร้ายให้ฟัง ถ้าไม่ได้เทวัตช่วยไว้คงถูกแทงตายไปแล้ว และหากเขาจะบอกอาเหิมกับวัชรีว่าเธอแอบทำงานที่บริษัทก็เชิญตามสบายเพราะถึงอย่างไรเธอก็จะไป

ทำงานอยู่ดีแล้วเดินต่อไป รังสรรค์มองไปที่สระว่ายน้ำยังผวาไม่หาย

ooooooo

ดาญ่าไขกุญแจเรือนเล็กเข้าไป คุณหนูเรือนเล็กดีใจที่เธอกลับมาแต่ไม่วายต่อว่าว่าหายไปไหนมา

รู้หรือไม่ว่าตนเป็นห่วง ดาญ่าโผกอดเด็กน้อยก่อนจะทรุดลงหมดแรง เด็กน้อยตกใจพยายามเขย่าเธอให้รู้สึกตัวแต่ไร้ผล...

เทวัตตั้งใจจะกลับบ้านแต่ถูกนันทิยาลากขึ้น

ตึกใหญ่ สอบถามว่าเมื่อคืนหายไปไหนกับดาญ่ามา เขาไม่เข้าใจว่าเธอจะถามทำไมในเมื่อเธอเองก็อยู่ในเหตุการณ์เมื่อวานนี้ที่ดาญ่าถูกโจรปล้นถูกทำร้ายจนสะบักสะบอม เขาก็เลยต้องคอยดูแล นันทิยาโวยไม่ใช่เป็นข้าทาสบริวารมันสักหน่อยจะต้องไปดูแลทำไม

“คุณดาญ่าเป็นลูกสาวผู้มีพระคุณของผม อาภิมุขให้ผมมากเกินกว่าผมจะพูดออกมาได้หมด ดูแลคุณดาญ่าแค่นี้มันเล็กน้อยมากสำหรับผม”

“แต่หายไปด้วยกันทั้งคืนแบบนี้มันดูไม่ดีไม่งามเลยนะเทวัต น้ารับไม่ได้ รับไม่ได้จริงๆ” วัชรีตำหนิ เทวัตเหลืออดทำไมจะต้องมาสนใจอะไรกับเรื่องที่เขาหายไปทั้งคืน น่าจะถามว่าดาญ่าบาดเจ็บอะไรตรงไหนบ้างหรือเปล่ามากกว่า วัชรีถึงกับอึ้งหาคำแก้ตัวไม่ทัน รังสรรค์ตามเข้ามาตบมือประชดประชันเขาเสียก่อน

“แสดงได้สมบทบาทมากเลยพ่อพระเอก ทำเป็นห่วงเป็นใยคุณดาญ่า โธ่เอ๊ย ฉันรู้ไส้รู้พุงแกหรอกน่าว่าแกอยากเป็นหนูตกถังข้าวสารฝังเพชร เกิดคุณดาญ่าได้รับมรดกของพ่อทั้งหมดขึ้นมาแกก็จะได้เกาะ

ชายกระโปรงคุณดาญ่าเสวยสุขสบายไปตลอดชาติล่ะสิ” คำพูดของรังสรรค์เหมือนแช่งไม่ให้วัชรีได้มรดก เจ้าตัวชักสีหน้าทันที

“แกคงเป็นหนูชอบขโมยข้าวสารกินอยู่สินะ ถึงได้คิดว่าคนอื่นจะเหมือนแก แต่คุณดาญ่าเขาไม่สนหนูท่อที่ทำตัวเป็นพระเอกอย่างแกหรอก อย่าพยายามตื๊อเขาเลย” ด่าจบเทวัตผละจากไป วัชรีมองหลานชายอย่างตกใจ