คุณหนูเรือนเล็ก

“ค่ะ ดีขึ้นแล้ว คุณล่ะ กลับบ้านไปเจออาเหิมเล่นงานอะไรคุณรึเปล่า” ดาญ่าเห็นเทวัตเงียบไปเริ่มเป็นห่วง ค่อยๆดันตัวเองออกจากอ้อมกอดเขา “ทำไมเงียบไปล่ะคะ หรือว่าอาเหิมทำอะไรคุณ”

เทวัตไม่อยากให้เธอเป็นกังวลจึงโกหกว่าไม่มีอะไร ท่านแค่ดุด่าที่เขาหายไปกับเธอทั้งคืนเท่านั้น ไม่ต้องห่วงอะไรเขารับมือกับทุกอย่างได้อยู่แล้ว จะห่วงก็แต่เธอจะรับมือกับทุกเรื่องไหวไหม

“ไหวสิคะ ไม่สู้ก็แพ้ ฉันจะเอาคืนทุกอย่างที่เป็นของฉัน ต่อให้เสี่ยงแค่ไหนฉันก็จะทำ”...

อีกมุมหนึ่งในห้องทำงานเหิม รังสรรค์ที่ถูกเหิมตำหนิเรื่องไปยุ่งกับดาญ่า เริ่มไม่พอใจที่เขาคิดจะมาบงการชีวิตรักก็เลยแกล้งยั่วว่าตั้งแต่ยุ่งกับผู้หญิงมา ยังไม่มีใครโดนใจตนเท่ากับเธอคนนี้เลย เขาขอร้องรังสรรค์อย่าหาเรื่องใส่ตัวจะดีกว่า รังสรรค์ชักยัวะบอกให้เขาหยุดแค่นี้ดีไหม พอได้แล้ว

“อะไรนะ นี่นายหลงเสน่ห์นังดาญ่าตามไอ้เทวัตไปอีกคนแล้วเหรอ ฉันทำทุกอย่างมาจนป่านนี้จะให้ยกเลิกง่ายๆได้อย่างไร” เหิมเริ่มเดือดปุดๆ รังสรรค์ไม่ได้ขอแค่ให้หยุดพูดเรื่องของเขากับดาญ่า แต่ให้หยุดยักยอกเงินบริษัทด้วย เหิมได้ไปเยอะแล้วน่าจะพอได้แล้ว ทนายชั่วโมโหตบโต๊ะปัง คนที่จะสั่งว่าเมื่อไหร่ต้องเดินหน้าเมื่อไหร่ต้องหยุดคือตนคนเดียวเท่านั้น รังสรรค์ไม่มีเจตนาจะก้าวล่วงอำนาจของเหิม แค่อยากให้เราทุกคนมีทางเดิน

“ผมเองก็อยากจะมีทางเดินของตัวเอง ไม่ใช่ต้องร่วมแก๊งโจรกับคุณกับคุณน้าไปตลอดชีวิต” รังสรรค์เห็นสีหน้าเหิมที่โกรธจนหน้าแดงเปลี่ยนเป็นเขียวก็รีบตัดบท “เอาล่ะ ผมขี่หลังเสือกับพวกคุณแล้วจะลงก็ยาก แต่เรื่องที่ผมจะยุ่งกับผู้หญิงคนไหน ปล่อยผมเถอะนะ มันเป็นความสุขของผม อยากบงการไปบงการลูกชายคุณโน่น” ว่าแล้วรังสรรค์ออกจากห้อง เหิมตะโกนไล่หลังถ้าเป็นผู้หญิงอื่นตนจะไม่ว่าเลยแต่นี่มันนังดาญ่า

รังสรรค์ไม่สนใจฟังเปิดประตูเดินออกไปเลย ทิ้งให้เหิมโกรธหัวฟัดหัวเหวี่ยงคนเดียว...

เทวัตที่ยังอยู่บนดาดฟ้าเตือนดาญ่าจะทำอะไรให้ระวังไว้บ้างโดยเฉพาะกับรังสรรค์ที่กุมความลับของเธออยู่ ที่มันยังไม่บอกพ่อของเขา อาจต้องการอะไรบางอย่างแลกเปลี่ยน เธอบอกเขาว่าไม่ต้องกลัวเพราะเธอเตรียมวิธีมาคุยกับรังสรรค์ไว้แล้ว แล้วไล่ให้เขาไปทำงานไม่ต้องห่วงเธอ เทวัตให้เธอรับปากหากมีอะไรต้องโทร.หาเขาทันที

“แน่นอนอยู่แล้วค่ะ เพราะตอนนี้คนที่ฉันจะนึกถึงเป็นคนแรกก็คือคุณ”