คุณหนูเรือนเล็ก

เทวัตตั้งใจจะฉีกหน้ากากรังสรรค์ทำเป็นถามแล้วนี่เขาจะไม่บอกดาญ่าหน่อยหรือว่าเขาเป็นอะไรกับวัชรี เขาไม่เห็นต้องบอกอะไรเธอเพราะทุกคนในบริษัทรู้กันทั้งนั้นว่าเขาเป็นหลานของท่าน ดาญ่าถึงกับตะลึง

“คุณ...นอกจากนันทิยาแล้วคุณก็เป็นหลานแม่เลี้ยงฉันอีกคนเหรอ”

“ครับ ผมเป็นหลานรักของคุณน้าวัชรี แต่ผม

ไม่ถือหรอกนะครับถ้าเราสองคนจะคบหากันเพราะไม่มีสายเลือดเกี่ยวพันเป็นญาติพี่น้องกัน”

ดาญ่าไม่อยากพูดด้วยขอตัวเข้าบ้านก่อนแล้วเดินลิ่วไปทางเรือนเล็กไม่สนใจเสียงรังสรรค์ร้องเรียกให้กลับมาคุยกันก่อน เทวัตยิ้มเย้ยให้เขาก่อนจะเดินตามเธอจนทัน คว้าแขนเอาไว้หวังใจว่าเธอคงไม่โกรธที่ตนไม่ได้บอกเธอว่ารังสรรค์เป็นหลานของวัชรี เธอ

ไม่โกรธอะไรเทวัตแต่โกรธตัวเองมากกว่า

“ฉันจำได้ว่าคุณพยายามจะบอกฉันหลายครั้งแล้วว่าคุณรังสรรค์เป็นใครแต่ฉันก็ไม่ยอมฟังคุณเลย...

ฉันต้องขอบคุณคุณถึงจะถูก ตลอดเวลาที่ผ่านมาคุณช่วยฉันปิดบังคุณรังสรรค์ไม่ยอมปริปากบอกเขาเลยว่าฉันเป็นใคร”

“แต่ตอนนี้เขารู้ความจริงแล้วนะครับว่าคุณเป็นใคร คุณจะทำอย่างไรต่อไป ผมไม่แน่ใจว่ารังสรรค์จะบอกเรื่องที่คุณแอบเข้าไปทำงานบริษัทให้พ่อผมกับ

คุณน้าวัชรีรู้รึเปล่า” คำพูดของเทวัตทำเอาดาญ่าหน้าเครียด...

ขณะรังสรรค์จะกลับไปขึ้นรถ นันทิยารู้เรื่องที่ดาญ่ากลับมาแล้วจากอุ่นกับอำไพพุ่งเข้าไปถามว่านังนั่นอยู่ไหน เขาขอร้องน้องสาวให้ใจเย็นๆเข้าไปคุยกับตนในบ้านก่อนแล้วดึงแขนให้เดินไปด้วยกัน เธอไม่ไปไหนทั้งนั้นจะขอจัดการกับนังนั่นก่อน สะบัดมือพี่ชายออกเดินลิ่วไปทางเรือนเล็ก รังสรรค์รีบเดินตาม...

เทวัตเห็นดาญ่าหน้าเครียดๆคว้ามือมากุมไว้แล้วเดินตรงไปยังเรือนเล็กด้วยกัน จังหวะนั้นนันทิยาตามมาทันพุ่งตบดาญ่าหน้าหัน เธอไม่ยอมเจ็บตัวฟรีถีบศัตรูหงายเงิบ รังสรรค์ที่ตามมาด้านหลังรับตัวน้องสาวไว้ได้ นันทิยาจะเข้าไปเอาคืนแต่รังสรรค์จับตัวไว้ไม่ยอมปล่อย สั่งให้พอได้แล้วจะตบตีกันให้อายคนใช้ทำไม

นันทิยาไม่ฟังจะเอาคืนนังนั่นให้ได้ วัชรีเข้ามาสมทบโดยมีอุ่น อำไพและฝนตามมาแอบดู สั่งให้หลานสาวหยุดอาละวาดได้แล้ว รังสรรค์รู้จักน้องสาวตัวเองดีตราบใดที่เทวัตยังอยู่กับดาญ่าแบบนี้ไม่มีทางที่เธอจะหยุดอาละวาด วัชรีจึงขอร้องให้เทวัตกลับบ้านไปก่อนไม่อย่างนั้นเรื่องไม่จบ เหิมโกรธมากที่เขาหายไปทั้งคืน

“รีบกลับบ้านไปคุยกับพ่อก่อนดีกว่า รู้ใช่ไหมว่าเวลาที่คุณเหิมเขาโกรธมากๆจะเป็นอย่างไร”