คุณหนูเรือนเล็ก

“นี่ตาสรรค์ แกอย่าบ้าผู้หญิงนักเลย นังดาญ่ามันเป็นศัตรูของเรานะ”

“ศัตรูของคุณน้ากับทนายเหิมต่างหาก อย่าเอาผมไปเหมารวมด้วย”

“แต่แกร่วมมือกับฉัน แกคิดว่าแกจะรอดตัวได้เหรอ” วัชรีเสียงกร้าว รังสรรค์ขอร้องอย่ามาขู่กันให้ยาก หากเธอกับเหิมอยากทำอะไรก็ทำไป เขาจะไม่ยุ่งแต่ก็อย่ามายุ่งเรื่องเขากับดาญ่าแล้วกัน เขารู้ว่ากำลังทำอะไรอยู่ แล้วขอตัววางสายไปหน้าตาเฉย...

วัชรีโกรธหัวฟัดหัวเหวี่ยงที่รังสรรค์แข็งข้อไม่ยอมทำตามที่ต้องการ หันไปบ่นกับนันทิยาไม่รู้ว่าเขาไปโดนไม้เด็ดอะไรของดาญ่าเข้าถึงได้หลงไม่เห็นหัวตน นันทิยา

กลับเห็นว่าดีแล้วที่พี่ชายคั่วอยู่กับดาญ่า มันจะได้เลิกยุ่งกับเทวัตของเธอสักที วัชรียืนกรานจะให้รังสรรค์ไปยุ่งกับนังนั่นไม่ได้เด็ดขาดอันตรายมากๆ นันทิยางงอันตรายอย่างไร วัชรีเล่าให้เธอฟังไม่ได้ว่าเขาเป็นคนฆ่าภิมุขทำเป็นโวยวายกลบเกลื่อน

“ช่างเถอะ อย่าเพิ่งถามอะไรตอนนี้ เครียดเข้าใจไหม” วัชรีนั่งกุมขมับไม่รู้จะจัดการกับลูกเลี้ยงอย่างไรดี...

ดาญ่าเห็นรังสรรค์ไปเข้าห้องน้ำ รีบแอบเข้าไปในห้องทำงานของเขาเปิดคอมพิวเตอร์พิมพ์พาสเวิร์ดที่แอบเห็นเขาคีย์วันก่อน ครั้นเปิดไฟล์ข้อมูลเกี่ยวกับรายรับรายจ่ายของบริษัทได้ เอาธัมบ์ไดรฟ์ก๊อบปี้ข้อมูลให้ได้มากที่สุด เมื่อได้ข้อมูลตามต้องการเธอรีบเก็บธัมบ์ไดรฟ์แล้วปิดคอมฯ เป็นจังหวะที่รังสรรค์กลับมาถึงหน้าห้อง เธอรีบไปซ่อนตัวได้ทันก่อนเขาจะเปิดประตูเข้ามา เดินไปนั่งที่โต๊ะทำงานเปิดคอมฯจะทำงาน

“เบื่องานตกแต่งบัญชีจริงโว้ย” คำพูดของเขาทำให้ดาญ่าตระหนักว่าเขาอาจมีส่วนช่วยเหิมยักยอกเงินของบริษัท แต่เริ่มเป็นกังวลว่าจะออกจากห้องนี้ได้อย่างไร เหมือนสวรรค์มีตา นันทิยาโทร.มาบอกว่าจะมาหา เขาไม่อยากให้น้องเจอดาญ่าจึงบอกให้ไปเจอกันข้างนอก รีบปิดคอมฯคว้ากุญแจรถเดินลิ่วออกจากห้อง ดาญ่าถอนใจโล่งอก รออีกอึดใจจึงเปิดประตูห้องออกมา

เนตรสุดาถึงกับอ้าปากค้างเมื่อเห็นดาญ่าออกจากห้องหลังจากที่รังสรรค์ออกไปไม่นานทำให้คิดไปไกลว่าเข้าไปทำอะไรกันในนั้น ปรี่เข้าไปหาทันที ดาญ่าหันมาเห็นเนตรสุดาจ้องอยู่ถึงกับสะดุ้งสุดตัว

“ตกใจแบบนี้ใช่เลย เธอเข้าไปทำอะไรกับเจ้านายเธอในห้องหา”

ดาญ่าพยายามอธิบายว่าไม่ได้เป็นอย่างนั้นแต่เนตรสุดาไม่ฟังด่าว่าต่างๆนานาเป็นทำนองว่าเธอเป็นพวกใช้เต้าไต่เพื่อให้ได้ตำแหน่ง เธอไม่โกรธหากเนตรสุดาจะเข้าใจอย่างนั้น ไว้สักวันหนึ่งทุกคนจะรู้ความจริง...