คุณหนูเรือนเล็ก

“ตื๊อ! หมายความว่าอย่างไร ตาสรรค์ไปตื๊อ

แม่ดาญ่าตั้งแต่เมื่อไหร่กัน” วัชรียังไม่ทันได้คำตอบรังสรรค์เดินตามเทวัตออกไปเสียก่อน ครั้นตามทันขยำคอเสื้อเขาเงื้อหมัดจะต่อย เทวัตเอามือกันไว้แล้วผลักอีกฝ่ายออกห่างพร้อมกับชี้หน้าสั่งให้หยุดบ้าได้แล้ว ต่างฝ่ายขู่ไม่ให้อีกฝ่ายมาวอแวกับดาญ่า แต่ไม่มีใครสนใจคำขู่

รังสรรค์เห็นเขาไม่เกรงกลัวอะไรทั้งสิ้นจึงยกเหิมขึ้นมาขู่สำทับ เทวัตยังคงยืนกรานใครก็มาขวางไม่ให้ยุ่งกับดาญ่าไม่ได้ แล้วขึ้นรถขับออกไป รังสรรค์มองตามยิ้มเย้ย ไม่เชื่อน้ำหน้าอย่างเขาจะปกป้องอะไรเธอได้ จากนั้นเดินกลับไปบนตึกใหญ่ วัชรีเห็นหน้าหลานชาย

ก็ซักเป็นการใหญ่ไปรู้จักกับดาญ่าตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่เห็นเคยพูดถึงมัน นันทิยาเองก็ไม่เคยได้ยินเขาพูดถึงมัน

เช่นกัน เขายืนยันว่าเคยเล่าให้ฟังแต่เธอไม่ฉลาดเอง

ก็เลยตีความไม่ถูก

นันทิยาเพิ่งนึกออกแต่ที่ไม่คิดว่าเป็นนังดาญ่าเพราะรังสรรค์ดันไปเรียกมันว่านางฟ้า “บอกไว้เลยนะว่านันจะไม่ยอมแพ้ นันจะสู้จนกว่าจะได้คุณเทวัตมาเป็นของนัน ขนาดคุณน้ายังชนะแม่มันเลย แม่มันไม่ได้ป่วยตายอย่างเดียวแต่ตรอมใจตายเพราะผัวมีเมียน้อย

นังดาญ่าก็ต้องมีสภาพเดียวกับแม่มัน”

“เหรอ...ตรอมใจตายเหรอ” รังสรรค์พูดพลางมองวัชรีอย่างรู้ดีว่าดารินไม่ได้ตรอมใจตายแต่ถูกวัชรีวางยา ผู้เป็นน้าต้องปรามไม่ให้เขาพูดอะไรมาก รังสรรค์จัดแจงขอตัวกลับก่อน

“อย่าไปยุ่งกับนังดาญ่า น้าเตือนไว้นะ ลืมไปแล้วเหรอว่าพ่อมันตายยังไง” วัชรีขู่กลับเพราะกำความลับของรังสรรค์ไว้เช่นกัน ต่างฝ่ายต่างกุมความลับซึ่งกันและกันโดยที่นันทิยาไม่รู้เรื่องอะไรด้วย

ooooooo

ดาญ่าฝันร้ายฝันเห็นพ่อถูกใครก็ไม่รู้จับ

กดน้ำจนตาย นอนกระสับกระส่ายอยู่บนตักคุณหนูเรือนเล็ก ละเมอร้องเรียกพ่อออกมา คุณหนูลูบผมเธอเบาๆ

“โถ ดาญ่า นี่เป็นภาพที่ตัวเองเห็นทุกครั้งที่ตัวเองหลับตาเหรอ ดาญ่าที่น่าสงสาร คนใจร้ายมันทำร้ายตัวเองทั้งร่างกายและจิตใจ หลับซะนะ โยกเยกเอยน้ำท่วมเมฆ กระต่ายลอยคอ หมาหางงอกอดคอโยกเยก” เพลงกล่อมเด็กของคุณหนูทำให้ดาญ่าค่อยๆสงบลงและหลับสนิทไปในที่สุด...