คุณหนูเรือนเล็ก

วัชรีปฏิเสธว่าไม่มีการยักยอกอะไรทั้งนั้น เหิมก็บอกเธอแล้วไม่ใช่หรือว่าบริษัทของภิมุขกำลังจะเจ๊ง ทรัพย์สมบัติทั้งหมดแทบไม่เหลือแล้ว ดาญ่าด่าสวนทันทีว่าโกหกหน้าด้านๆ พูดออกมาได้ไม่ละอายแก่ใจ หากเปิดพินัยกรรมเมื่อไหร่ วันนั้นคือวันหายนะของวัชรีกับพวก แล้วหันหลังจะไปเรือนเล็ก วัชรีแค้นมากคว้าเสียมที่วางพิงต้นไม้ตามไปเงื้อจะฟาด กลับถูกคุณหนูเรือนเล็กใช้พลังกระชากเสียมที่กำลังเงื้อหลุดมือหมุนติ้วกลางอากาศ

แม่เลี้ยงตัวแสบตกใจร้องลั่นวิ่งหนีกลับตึกใหญ่อย่างไม่คิดชีวิต ดาญ่าหันมองอย่างสมเพชคิดว่าเธอกรีดร้องเพราะถูกด่า ครั้นหันกลับมาอีกทีต้องสะดุ้งสุดตัวเมื่อเจอคุณหนูยืนอยู่ตรงหน้า ต่อว่าว่าโผล่มาแบบนี้อีกแล้ว ตกใจหมดเลย เด็กน้อยเล่าให้ฟังว่าเมื่อครู่นี้ยัยแม่เลี้ยงจะตีเธอทางด้านหลัง   ถ้าตนไม่ช่วยไว้คงตายไปแล้ว

“จริงเหรอเนี่ย” ดาญ่าหน้าตาตื่น

ooooooo

ในเวลาเดียวกัน เทวัตสลัดความกลัวออกไปยอมรับชะตากรรมของตัวเอง หากจะต้องตายด้วยมือพ่อผู้ที่เลี้ยงและให้ชีวิตเขามาเขาก็ยินดี แต่ก่อนจะตายเขาขอพูดอะไรบางอย่าง เหิมเชิญเขาพูดตามสบาย  เทวัตอยากรู้ว่าถึงวันเปิดพินัยกรรม

พ่อจะเลือกเปิดพินัยกรรมฉบับไหน

“แกถามอย่างนี้หมายความว่ายังไงห๊ะ แกไปรู้เห็นอะไรมา”

เทวัตบังเอิญเห็นพินัยกรรมสองฉบับที่ห้องทำงานของพ่อ เหิมโวยจะบังเอิญเจอได้อย่างไรในเมื่อตนเก็บมันไว้ในตู้เอกสารอย่างดี เขาจงใจรื้อค้นของของตนมากกว่า เทวัตไม่รู้ว่าพินัยกรรมฉบับไหนเป็นฉบับจริง ฉบับไหนปลอม แต่เขาหวังว่าพ่อจะเลือกทำในสิ่งที่ถูกต้อง ป่วยการขอร้อง นอกจากเหิมจะไม่ทำตามยังคว้าปืนเดินเข้าหา รู้ดีว่าเขาไม่กลัวตาย จึงขู่ถ้าเขาอยากเห็นดาญ่ามีชีวิตอยู่ต่อไปก็ต้องเลิกยุ่งกับเธอ

“ไม่อย่างนั้นฉันจะเผามันไปพร้อมๆกับเรือนเล็กของมัน”

“พ่อทำอย่างนั้นไม่ได้นะ”

เหิมยืนกรานจะทำอย่างที่พูด เอาด้ามปืนตบเทวัต แล้วไล่ตะเพิดไปให้พ้นบ้านของตน เขายืนนิ่ง

ไม่ยอมขยับ เหิมโกรธจัดผลักจนกระเด็นออกจากบ้านล้มกลิ้งไปกับพื้น เทวัตมองพ่อบุญธรรมที่ยืนถือปืน

ชี้หน้าด้วยท่าทีคุกคามเหมือนไม่ใช่พ่อที่เคยเลี้ยงเขามา แถมยังตะคอกใส่เขาให้ไปตัดสินใจเอาเองว่าจะรักนังดาญ่าต่อแล้วให้มันตายไปพร้อมกับความรักของเขา  หรือจะเลิกยุ่งกับมันมาทดแทนบุญคุณตน แล้วตนจะไว้ชีวิตมัน

“มึงคิดให้ได้นะ คิดไม่ได้ไม่ต้องกลับเข้ามา เหยียบบ้านกู” เหิมว่าแล้วเดินเข้าบ้านปิดประตูปัง เทวัตค่อยๆยันตัวเองลุกขึ้น เสียใจสุดๆไม่เคยคิดเลยว่าจะถูกคนที่เลี้ยงมาทำกันได้ขนาดนี้...