ตอนที่ 8
ใช้เวลาพอสมควรดาญ่าถึงจัดการทุกอย่างได้เรียบร้อยทั้งถอนเงินและเอาเครื่องเพชรใส่กระเป๋าใบโตที่เตรียมมา เหิมในคราบชายสวมแจ็กเกตดำ หมวกกันน็อกเต็มใบอำพรางใบหน้า เห็นเธอเดินออกมาจากธนาคารเร่งฝีเท้าตาม ดาญ่ารู้สึกได้ว่ามีคนสะกดรอยตามแม้จะห่างพอสมควรแต่ก็กลัวจับใจ จากเดินเปลี่ยนเป็นวิ่ง เขาวิ่งไล่ไม่ลดละ ก่อนเขาจะตามเธอทัน เทวัตมาขัดจังหวะเสียก่อนทำให้เหิมต้องไปหลบ
เทวัตเห็นไม่เข้าทีรีบพาดาญ่าไปหา รปภ.ของธนาคารซึ่งเฝ้าที่จอดรถแจ้งให้ทราบว่ามีคนไม่น่าไว้ใจตามมาตั้งแต่เธอออกจากธนาคาร รปภ.รีบแจ้งทางวิทยุสื่อสารกับ รปภ.คนอื่นให้ช่วยเป็นหูเป็นตาให้ เหิมเห็นท่าไม่ดีเก็บปืนวิ่งหลบๆกลับไปทางเดิม ดาญ่าเปิดประตูรถเข้าไปนั่งหอบก่อนจะถามเทวัตว่ามาที่นี่ได้อย่างไร
“พอคุณบอกว่าจะมาจัดการธุระที่ธนาคาร ผมก็เลยห่วงน่ะครับรีบซิ่งวินมอเตอร์ไซค์ตามมาเลย”
“ขอบคุณนะคะที่ทำตามสัญญาว่าจะอยู่ข้างๆ
คอยปกป้องฉัน” ดาญ่ามองเทวัตประทับใจที่คอยห่วงใย...
ฝ่ายเหิมเดินหลบๆมาถึงรถตัวเองที่จอดอยู่ ถอดหมวกกันน็อกออกทุ่มใส่เบาะหลังรถโกรธสุดๆที่เทวัตโผล่มาช่วยดาญ่าอีกครั้ง อุตส่าห์เลี้ยงเขามาจนโตแต่ดันกลายมาเป็นมารขวางทางกันได้...
ดาญ่าเล่าให้เทวัตฟังว่าที่มาธนาคารก็เพื่อมาปิดบัญชีแล้วก็เก็บของจากตู้เซฟของธนาคารมาหมดแล้ว อาณัติจะได้ไม่มีความเคลื่อนไหวของเธอไปคอยรายงานให้เหิมฟังอีก เขาทำหน้าไม่ถูกเพราะถึงอย่างไรเหิมก็ได้ชื่อว่าเป็นพ่อบุญธรรมแถมยังเลี้ยงเขามาจนโต ได้แต่ฝืนยิ้ม
“คุณทำถูกแล้วครับดาญ่า ถ้าไม่อยากให้เขารู้ความเคลื่อนไหวก็อย่าอยู่ในสายตาคนของเขา” เทวัตมอง
กระเป๋าใบเขื่องที่อยู่บนตักดาญ่า “ของอยู่ในนี้ใช่ไหมครับ แล้วคุณจะเอาไปเก็บไว้ที่ไหนครับ คงไม่ใช่เรือนเล็ก”
“ไปฝากไว้กับธนาคารที่ใหม่ค่ะ”
“งั้นรีบไปเถอะครับเดี๋ยวธนาคารปิด เสร็จธุระแล้วเย็นนี้ไปกับผมนะครับ ผมอยากให้คุณรู้จักกับใครคนหนึ่ง”
ooooooo
เสร็จธุระกับธนาคารแห่งใหม่ เทวัตพาดาญ่าไปพบกับอารยะที่บ้านสวน คุยให้เธอฟังว่าเพื่อนของเขาคนนี้เป็นทนายความมือหนึ่งยังไม่เคยว่าความแล้วแพ้คดี เขาไว้ใจเพื่อนคนนี้เท่ากับไว้ใจตัวเอง
“วันนี้ผมอยากให้คุณทั้งสองคนรู้จักกันไว้ เผื่อวันข้างหน้าคุณดาญ่ามีปัญหาอะไร แล้ว...เกิดผมไม่อยู่ อารยะจะได้ช่วยคุณได้”
“คุณไม่อยู่!...คุณจะไปไหนเหรอคะเทวัต”
เทวัตได้แต่เงียบเพราะสังหรณ์ใจว่าต่อไปอาจจะดูแลดาญ่าไม่ได้เพราะบุญคุณที่เหิมมีต่อเขาเป็นอุปสรรค...










