คุณหนูเรือนเล็ก

ดาญ่าทั้งโกรธทั้งเสียใจที่หลงไว้ใจเทวัต ด่าตัวเองไม่น่าหลวมตัวมาที่นี่ แล้วลุกออกไปเลย รังสรรค์เห็นเหิม วัชรีและนันทิยายิ้มให้อย่างรู้กันก็ถึงบางอ้อที่แท้เป็นแผนหักหน้าดาญ่านี่เอง รีบเดินตามไม่สนใจเสียงเรียกให้กลับมาก่อนของวัชรี เขาวิ่งตามดาญ่าจนทันคว้าแขนไว้ เธอสะบัดมือเขาออก ไล่ให้กลับไปหาญาติของเขา

“ใช่ ผมเป็นหลานของคุณน้าวัชรีแต่ท่านมีปัญหาอะไรกับคุณผมไม่รู้เรื่องด้วย ไม่อย่างนั้นผมก็บอกคุณน้าไปแล้วสิว่าคุณแอบเข้าไปทำงานในบริษัท ผมเก็บความลับของคุณไว้ถึงขนาดนี้ คุณยังไม่ไว้ใจผมอีกเหรอ”

“ตอนนี้ฉันไม่อยากฟังอะไรทั้งนั้น ฉันอยากอยู่คนเดียว” พูดจบดาญ่าเดินลิ่วออกไป รังสรรค์ถึงกับเซ็งอุตส่าห์ตามมาปลอบเธอกลับไม่เปิดโอกาสให้ ตัดสินใจกลับ เดินแยกไปอีกทาง...

ด้านเทวัตทนนั่งที่โต๊ะอาหารต่อไปไม่ไหวขอตัวไปเข้าห้องน้ำก่อน นันทิยาพาลโทษว่าเป็นเพราะนังดาญ่าคนเดียวทำให้งานกร่อย แล้วขอตัวตามไปดูเขาก่อน เหิมร้องห้ามไว้ ตนจะไปดูให้เอง เดินตามเขาจนทันถามว่าจะไปไหน เขาตัดพ้อทำงานให้เหิมตามที่ต้องการแล้วจะเอาอย่างไรอีก เหิมยังไม่พอใจ ต้องการให้เขาทำให้ดาญ่าเกลียดขี้หน้าจนแทบจะฆ่าเขาได้เลย จังหวะนั้นมีเสียงมือถือของเขาดังขึ้น เหิมเห็นหน้าจอเป็นรูปดาญ่าก็ยิ้มหยัน

“เห็นไหมว่านังนั่นมันยังอาลัยอาวรณ์แกอยู่ไปสิไปจัดการซะ ทำให้มันเกลียดแกไปจนวันตาย”

“ก็ได้ครับ ผมจะทำในระดับที่พ่อพอใจ แต่พ่อต้องตอบผมมาก่อนว่าพ่อเป็นคนฆ่าอาภิมุขหรือเปล่า”

“ฮึ...แกถามผิดคนแล้ว ฉันไม่ได้ฆ่าไอ้ภิมุข”

ooooooo