หัวใจลูกผู้ชาย
ตอนที่ 7
“เราคุยกันจบแล้ว ผมไม่มีอะไรจะคุยกับคุณอีก”
“แต่ฉันยังไม่จบ คุณบอกเมียคุณสิคะว่าฉันเป็นอะไรกับคุณ หรือจะให้ฉันเอาคลิปมาเปิดเป็นหลักฐานว่าฉันนอนกับคุณกี่ครั้ง คบหากันมากี่ปี”
ความแตกร้าวภายในครอบครัวของเปลวทำให้นพแอบสะใจ ยิ่งเห็นสายตาที่เจ็บช้ำของธาราก็ยิ่งสาแก่ใจ เปลวขอโทษธาราสำหรับเรื่องที่เกิดขึ้น เธอช้ำใจเกินกว่าจะพูดอะไร หันหลังกลับเข้าบ้านด้วยน้ำตานองหน้า ปิ่นปักเป็นห่วงแม่รีบตามไปปลอบ เปลวไล่สาลินีให้กลับไปได้แล้ว ยัยตัวแสบยืนยันคำเดิมจะไม่ไปไหนทั้งนั้นจะอยู่กับเขาแล้วเข้ามากอดเขาอีก เปลวหมดความอดทนลากเธอออกไปพร้อมกับตะโกนสั่งธนู
“ขับรถสาลินีไป”
นพยืนมองเปลวลากสาลินีขึ้นรถตัวเอง ขับออกไปอย่างเร่งรีบโดยมีธนูขับรถของสาลินีตามก็ยิ้มพอใจที่เวรกรรมเล่นงานเปลวกับครอบครัวโดยที่เขายังไม่ได้ทำอะไร
ooooooo
ปิ่นปักเดินตามธาราที่กำลังจะขึ้นบันไดเพื่อกลับห้องนอน พลางปลอบว่าอย่าคิดมาก ผู้หญิงคนนั้นมารยาสาไถยต้องการจะจับคุณพ่อ ธาราหันมาต่อว่าลูกว่ารู้เรื่องนี้มานานแล้วทำไมไม่บอกกันบ้าง
“ปิ่นไม่อยากให้คุณแม่ไม่สบายใจค่ะ คุณพ่อรับปากปิ่นแล้วคุณพ่อไม่คิดจะยุ่งกับผู้หญิงคนนั้นอีก”
“แม่เคยได้ยินเรื่องนี้มาบ้าง แต่แม่ไม่คิดว่าพ่อของลูกจะปล่อยให้เขามาย่ำยีแม่ถึงบ้าน”
สองแม่ลูกมัวแต่คุยกันไม่ทันเห็นนพเข้ามายืนฟังอยู่ที่มุมหนึ่ง ปิ่นปักขอร้องธาราอย่าโกรธคุณพ่อเลย เธอเชื่อว่าท่านเคลียร์เรื่องนี้ได้
“พ่อของลูกทำลายความไว้ใจของแม่หมดแล้ว” พูดจบธาราเดินขึ้นบันได แต่ก้าวได้แค่สองขั้นก็หน้ามืดเป็นลมกลิ้งตกบันไดลงไปนอนแน่นิ่ง ปิ่นปักปรี่เข้าไปประคอง นพเห็นธาราเป็นลมแทนที่จะเข้าไปช่วยกลับเดินหนี ปิ่นปักพยายามเขย่าตัวเรียกแม่ แต่ท่านนอนไม่ไหวติงก็ใจเสียตะโกนเรียกให้คนมาช่วย
ความรู้สึกผิดชอบชั่วดีในใจนพทำให้เพิกเฉยไม่ได้ ย้อนกลับไปช่วยอุ้มธาราขึ้นไปที่ห้องของท่าน...
ระหว่างพาสาลินีกลับมาที่ห้องพักในคอนโดฯ เปลวสั่งห้ามเธอไม่ให้ไปวุ่นวายที่บ้านของตนอีก เธอไม่วายยียวนถ้าอย่างนั้นไปดักพบลูกเมียของเขาที่ร้านเวดดิ้งได้ใช่ไหม เปลวบีบแขนเธออย่างเอาเรื่อง
“เธอทำให้ฉันหมดความอดทน”
“คุณจะทำอะไร...ฆ่าฉันเหรอคะ เอาสิคะฆ่าให้ตายซะตอนนี้ ฉันตายคุณก็ต้องติดคุก” สาลินีเชิดหน้าท้าทาย เปลวปล่อยมือจากเธอแล้วผลักเธอออกห่าง ถ้าตนต้องติดคุกเพราะปกป้องครอบครัวก็จะทำ แล้วผละจากไป สาลินีไม่พอใจคว้าของใกล้มือปาไล่หลังตกแตกกระจาย เปลวไม่สนใจแม้แต่จะหันมอง...
