หัวใจลูกผู้ชาย
ตอนที่ 7
ปิ่นปักรู้ว่าแม่ยังโกรธพ่ออยู่ ก็เลยบอกให้เด็กรับใช้เก็บโต๊ะได้เลย เธอจะออกไปข้างนอก ยังไม่ทัน ขยับ นพเดินเข้ามาถามเสียก่อนว่าจะไปไหน เธอจะไปตามคุณพ่อ ยัยสาลินีต้องกักตัวท่านไว้แน่ๆ เมย์น่าจะรู้จักที่อยู่ของยัยนั่น นพแจ้งว่าท่านเคลียร์กับสาลินีเรียบร้อยแล้ว ระหว่างเดินทางกลับบ้านท่านประสบอุบัติเหตุตอนนี้อยู่โรงพยาบาล ปิ่นปักตกใจท่านเป็นอะไรหรือเปล่า ธารายืนฟังอยู่ที่โถงบันไดชั้นบนตกใจไม่แพ้กัน
“ท่านไม่เป็นอะไรมาก คงต้องพักรักษาตัววันสองวัน”
“ฉันจะไปเยี่ยมคุณพ่อ นายพาฉันไป”
“ครับ” นพว่าแล้วเงยหน้ามองขึ้นไปข้างบนเห็นธารายืนฟังอยู่ ครั้นเธอเห็นเขามองก็เดินกลับเข้าห้อง นพเห็นเธอยังเคืองเปลวอยู่ก็ยิ้มพอใจ ก่อนเดินตามปิ่นปักไปขึ้นรถ
ooooooo
เปลวอาการไม่หนัก กระสุนไม่ถูกจุดสำคัญ หมอฉีดยากันบาดทะยักทำแผลเสร็จก็ปล่อยให้ไปพักฟื้นต่อที่บ้าน ปิ่นปักช่วยพยุงพ่อที่ใช้ไม้เท้าค้ำข้างหนึ่งตรงไปยังห้องนอน เธอเตือนให้ท่านเดินระวังๆด้วย
“ลูกไม่ต้องห่วงพ่อหรอก พ่อกระดูกแข็ง”
“ถ้าแข็งจริง ต้องไม่เป็นอะไรสิคะ”
“พ่อโชคร้ายเองขับรถเจอพวกหัวร้อนขับชนกัน พ่อจะเข้าไปช่วยไกล่เกลี่ยพวกเล่นยิงใส่ พ่อเลยโดนลูกหลง”
“คราวหน้าคุณพ่อต้องระวังตัวนะคะ คนสมัยนี้ใจร้อนเอะอะก็ใช้กำลัง นี่ถึงขั้นยิงปืนใส่กัน ขอให้ตำรวจดำเนินคดีให้ถึงที่สุด...คุณธนูไม่น่าปล่อยให้คุณพ่อขับรถคนเดียว ไม่งั้นคงไม่เกิดเรื่อง”
“ลูกอย่าตำหนิธนูเลย เป็นความผิดของพ่อเอง” ว่าแล้วเปลวหันไปเรียกนพเข้ามาหา ขอบใจเขามากถ้าเขาไม่ผ่านไปเจอและช่วยเอาไว้ ป่านนี้ตนอาจเจ็บหนักกว่านี้ นพถือว่าเป็นหน้าที่ของเขาที่ต้องดูแลชีวิตท่านและครอบครัวให้ปลอดภัย เปลวมองเขาอย่างชื่นชมพร้อมกับตบไหล่เขาเบาๆ
“ขอบใจนายอีกครั้ง”
ธนูรู้สึกเสียหน้าที่เปลวชื่นชมนพมากกว่า เปลวออกตัวว่าช่วงนี้คงต้องพักฟื้นอยู่บ้าน จึงอยากให้นพกลับไปดูแลปิ่นปักเหมือนเดิม ย้ำให้เขาทำหน้าที่ของตัวเองให้ดีที่สุด เขาเข้าใจความนัยที่เปลวต้องการสื่อกับเขาว่าห้ามยุ่งกับปิ่นปักก็เลยรับคำส่งๆไปก่อน ปิ่นปักดีใจกอดเอวพ่อไว้
“คุณพ่อต้องมีรางวัลให้นายนพด้วยนะคะ นายนพเคยช่วยปิ่น ครั้งนี้ยังมีความดีความชอบอีก”
“ไม่ต้องหรอกครับ” นพปฏิเสธอย่างนอบน้อมถ่อมตน เปลวไม่ยอมให้ปฏิเสธ เตรียมโบนัสไว้ให้เขาแล้ว
“ขอบคุณครับท่าน”...
เนื่องจากสถานการณ์ไม่น่าไว้วางใจ ธนูลงมาสั่งการให้บอดี้การ์ดทั้งหลายคุมเข้มรอบๆคฤหาสน์ของเปลว ใครแปลกหน้าจะเข้ามาในนี้ต้องได้รับอนุญาตจากตนก่อน นพรอจนธนูอยู่เพียงลำพังจึงเอาซองเงินที่ได้รับจากเปลวมายื่นให้ ธนูรับซองมาเปิดดูเห็นเงินปึกใหญ่ นิ่วหน้าแปลกใจ
“ท่านให้รางวัลผม แต่ผมไม่ขอรับไว้ครับ”
“ทำไม”
“ที่ผมได้เข้าทำงานรับใช้ท่านเพราะคุณธนูคอยหนุนหลังผมและผมไม่เคยลืมบุญคุณที่คุณธนูคอยช่วยเหลือตอนที่ผมลำบาก คุณธนูควรได้ความดีความชอบนี้ ไม่ใช่ผม”
“นายเป็นคนช่วยท่าน ไม่ใช่ฉัน นายต่างหากที่สมควรได้รับมัน คนกตัญญูต้องได้ดี” ธนูคืนซองเงินให้นพแล้วผละจากไป พยายามเก็บอาการไม่พอใจที่เปลวไว้ใจเขามากกว่าตัวเอง
ooooooo
