หัวใจลูกผู้ชาย
ตอนที่ 7
“ผมรับปากคุณแล้ว ผมช่วยคุณแน่”
“วันนั้นคุณเปรี้ยวทำอาหารเลี้ยงฉันด้วย”
ปิ่นปักถามพลางจับตาดูอาการของนพไปด้วย
“เปรี้ยวทำอาหารอร่อย” นพชมโดยไม่ได้คิดอะไร ปิ่นปักแอบเคืองที่เขาชื่นชมหญิงอื่นต่อหน้า ยิ่งเขาย้ำว่ากินมาหลายที่ เมนูนี้ต้องยกให้เปรี้ยวเป็นมือวางอันดับหนึ่ง ปิ่นปักก็ยิ่งงอน
“คุณเปรี้ยวคงเป็นผู้หญิงคนนั้นที่นายพูดถึง ฉันดีใจด้วยนะ แต่งงานกันเมื่อไหร่บอกด้วย ฉันจะใส่ซอง แต่คงไม่ว่างไปงานแต่งหรอกเพราะฉันอาจติดงาน ฉันไปเคลียร์งานให้ลูกค้าก่อน”
พูดจบปิ่นปักเดินหน้าง้ำออกไป นพมองออกว่าเธองอนเรื่องเปรี้ยวก็นึกสนุก รีบเดินตามจนทันกันตรงแผนกชุดเจ้าสาว ปิ่นปักทนเห็นหน้าเขาต่อไปไม่ไหวบอกให้เขากลับไปก่อนได้เลย เธอจะให้กิ๊บกับนิคกี้ดูแลแทน นพคว้ามือเธอไว้
“ทำไมคุณคิดว่าเปรี้ยวเป็นผู้หญิงของผม”
“งั้นนายก็ตอบคำถามฉันมา ตอบได้แค่ใช่หรือไม่ใช่...นายสนิทสนมกับคุณเปรี้ยว?”
“ใช่” นพตอบโดยไม่ต้องคิด ยิ่งถามปิ่นปักก็ยิ่งช้ำใจเพราะมันตอกย้ำว่าทั้งคู่สนิทสนมกันมาก สนิทกันมาตั้งแต่เด็กๆแถมเขายังยอมรับว่าเปรี้ยวเป็นคนที่เขาไว้ใจมากที่สุด จนเธอไม่กล้าถามอะไรเขาอีก มั่นใจว่าเปรี้ยวคือผู้หญิงคนนั้นของเขา
นพเห็นหน้าบอกบุญไม่รับของเธอก็ยิ่งสนุก ทำทีขอให้เธอถามอีก อยากตอบ
“ฉันหมดคำถาม” พูดจบปิ่นปักเดินหนี นพตามมาขวาง
“ยังมีอีกหลายคำถามที่น่าถาม เช่น ผมเป็นแฟนกับเปรี้ยวหรือเปล่า...ถามสิ ผมจะตอบ”
“มันเป็นเรื่องของนายกับคุณเปรี้ยว ไม่ใช่เรื่องของฉัน แล้วฉันก็ไม่อยากรู้ด้วย”
“แต่มันสำคัญกับผม” นพเห็นปิ่นปักนิ่งไม่ยอมถามอะไร “โอเค ไม่ต้องถาม แต่ผมอยากให้คุณไปกับผม”
ooooooo
จากนั้นไม่นาน นพพาปิ่นปักมาที่ค่ายมวยจ่าเฉื่อย เธอแปลกใจพามาที่นี่ทำไม เขามีสองเรื่องที่ต้องทำที่นี่ แล้วมองไปยังจ่าเฉื่อยที่กำลังเป็นคู่ซ้อมให้นักมวยอยู่อีกมุมหนึ่ง
“คุณรอผมตรงนี้...กระโดดเชือกก็ได้” นพหยิบเชือกกระโดดให้ปิ่นปักแล้วเดินไปหาจ่าเฉื่อยซึ่งหันมาเห็นเขาจึงบอกให้นักมวยออกไปก่อนเพื่อจะได้คุยกับเขาตามลำพัง นพขอบคุณจ่าที่ไม่บอกเรื่องนั้นกับคุณปิ่น
“ข้าไม่ได้บอกก็ไม่ได้หมายความว่าข้าจะปิดบังตลอด ไอ้นพ...คุณปิ่นเขาเป็นลูก เขาไม่เกี่ยวข้องกับเรื่องราวในอดีตของพ่อ เขาเป็นคนดี อย่าทำให้เขาต้องเดือดร้อนไปด้วย...เอ็งมาก็ดีแล้ว ไอ้กิ๊บโทร.มาบอกว่าเอ็งช่วยเปลว เอ็งคิดยังไง หรือเอ็งเปลี่ยนใจแล้ว”
“ฉันยืนยันคำเดิม ฉันจะทำลายมัน”
