หัวใจลูกผู้ชาย

“ผมเข้าใจคุณ อย่างน้อยตอนนี้คุณก็รู้แล้วว่าดูคนที่ภายนอกไม่ได้ หน้าฉากหลังฉากอาจไม่เหมือนกัน”

“แล้วฉันไว้ใจนายได้ไหม...นายจริงใจและหวังดีกับฉันหรือเปล่า”

นพไม่ตอบกลับตะโกนเรียกเด็กขายดอกไม้ที่เดินอยู่ด้านหลังปิ่นปัก ก่อนจะลุกออกไปซื้อกุหลาบช่อเล็กๆมาให้ เธอเขินจัดเพราะมีลูกค้าอยู่ในร้านหลายคน แกล้งไก๋ถามว่าอะไร

“ดอกกุหลาบไง ผมให้คุณ รับไว้สิ” นพเองก็เขินเพราะคนในร้านเริ่มมองมาทางตัวเอง ปิ่นปักรู้ว่าเขาอายก็แกล้งว่าผู้ชายจะให้ดอกไม้ผู้หญิงทำได้แค่นี้เองหรือ นพอยากรู้ถ้าอย่างนั้นจะให้ทำอย่างไร เธอมองลงไปที่พื้นเป็นทำนองให้เขาคุกเข่า เขาส่ายหน้าอ้างว่าไม่ใช่แนวตัวเอง

“แล้วถ้าฉันขอล่ะ ทำเพื่อฉันได้ไหม”

ชายหนุ่มต้องการได้ใจปิ่นปัก ทรุดลงคุกเข่าทันที เธอตกใจไม่คิดว่าเขาจะลงทุนขนาดนี้รีบรับช่อกุหลาบ เขายังคุกเข่าไม่ยอมลุก เธอสะกิดให้ลุกได้แล้วอายคนอื่น นพแกล้งเธอคืนบ้างคุกเข่าอยู่อย่างนั้น ปิ่นปักต้องเข้ามาดึงตัวเขาให้ลุกขึ้น ทำให้เขายืนประจันหน้ากับเธอโดยมีเพียงช่อดอกกุหลาบกันไว้ ปิ่นปักเขินจัด เสนั่งลงกินอาหารต่อ นพรีบนั่งตาม สองคนกินอาหารด้วยกันอย่างมีความสุข

ooooooo

เมื่อกลับถึงคฤหาสน์เปลว ปิ่นปักถือช่อดอกกุหลาบที่นพให้เดินเข้าตัวตึกโดยมีเจ้าของช่อดอกไม้ตามมาส่ง เด็กรับใช้จะรับช่อกุหลาบไปเก็บ เธอไม่ยอมให้

“ไม่เป็นไรจ้ะ ฉันถือเองได้ ไปเอาแจกันใส่น้ำให้ฉันใบหนึ่ง”

นพยิ้มพอใจที่รู้ว่าเธอจะเก็บดอกกุหลาบไปใส่แจกันไว้ในห้องนอน ปิ่นปักบอกให้เขาไปพักได้แล้ว จากนั้นก็เดินเข้าข้างใน นพยืนส่งจนเธอลับสายตา หันหลังจะกลับห้องพักตัวเอง เจอเด็กรับใช้อีกคนเข้ามารายงานว่ามีแขกมาขอพบกับคุณผู้หญิง เขาแปลกใจมืดค่ำป่านนี้ยังมีใครมาหา

“เขาแจ้งว่ามีเรื่องสำคัญค่ะ ชื่อเฉื่อย ดิฉันจะขึ้นไปเรียนคุณผู้หญิง”

“คุณธาราคงนอนหลับแล้ว ฉันรู้จักกับเขาฉันจะไปรับเรื่องให้ท่านเอง” นพรีบเดินไปที่ประตูรั้ว ขณะที่เด็กรับใช้แยกไปอีกทาง...

ที่ป้อมยามหน้าประตูรั้ว จ่าเฉื่อยแสดงตัวกับบอดี้การ์ดว่าเป็นคนที่ช่วยชีวิตคุณหนูไว้ ให้ตนเข้าไปเลยก็ได้ บอดี้การ์ดไม่ยอมให้เข้าต้องรอคำสั่งของคุณผู้หญิงก่อน

“ฉันสนิทกับคุณธาราจริงๆ” จ่าเฉื่อยพยายามกล่อมบอดี้การ์ดแต่ไม่เป็นผล จังหวะนั้นนพเข้ามาลากแขนจ่าเฉื่อยออกไป บอดี้การ์ดมองตามแปลกใจแต่ไม่ติดใจสงสัยอะไร เดินพ้นจากบอดี้การ์ดมาได้ไม่กี่ก้าว จ่าเฉื่อยสั่งให้เขาปล่อย ตนมาหาคุณธาราไม่ได้มาหาเขา นพขอร้องให้จ่ากลับไปแล้วอย่ามาที่นี่ อย่ายุ่งเรื่องของเขาอีก จ่าเฉื่อยรู้ตัวดีว่าเอาเขาไม่อยู่ ก็เลยจะมาบอกความจริงให้แม่ของเขารู้ จะได้หยุดเขาได้