ตอนที่ 7
“พี่ดวง พี่ไปอาบน้ำแล้วมากินข้าว” แม่จะกลับไปจัดโต๊ะต่อแต่เหลือบเห็นเงินร่วงจากกระเป๋าเสื้อดวง นิ่วหน้าแปลกใจ ดวงงัวเงียลืมตาขึ้นมาเห็นเงินก้อนโตหายง่วงหายเมาเป็นปลิดทิ้งรีบคว้าขึ้นมา
“เงิน...เงินเต็มเป๋าเลย”
“พี่เอาเงินมาจากไหนตั้งเยอะแยะ”
“ข้าเล่นไพ่ ตอนแรกนึกว่าแพ้นี่เงินเต็มเป๋า ข้าชนะเว้ย” ดวงตะโกนด้วยความดีใจ แม่เล็กสงสัยทำไมตอนที่เขากลับมานอน ถึงไม่เห็นเงินสักบาท เขาหาว่าเธอตาถั่ว ถ้าไม่ใช่เงินของเขาแล้วจะเป็นของใคร เทวดาหน้าไหนจะเอาเงินมายัดใส่กระเป๋าเขา แม่เล็กฉุกคิดอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ วิ่งปรู๊ดไปที่หน้าประตูรั้ว กวาดตามองไปทั่วๆแต่ไม่เจอใคร
“นพ...นพใช่ไหมลูก” แม่เล็กพึมพำทั้งน้ำตา แม้ไม่เห็นตัวแต่เธอมั่นใจว่าเป็นนพที่เอาเงินมาให้...
ระหว่างขี่มอเตอร์ไซค์กลับที่พัก นพยิ้มพอใจที่ได้เอาเงินให้พ่อกับแม่ แต่อีกใจยังรู้สึกผิดที่ทำร้ายความรู้สึกของพวกท่าน พึมพำกับตัวเอง
“ถ้าบุญของลูกยังมี นพคงได้กลับไปกราบเท้าขอโทษพ่อกับแม่ครับ”
ooooooo
ที่ร้านเวดดิ้ง นพกลับมาทำหน้าที่ดูแลปิ่นปักอีกครั้ง เช้านี้เธอมีนัดคุยกับลูกค้าเรื่องโลเกชันถ่ายภาพพรีเวดดิ้งโดยมีเขายืนมองอยู่ห่างๆ นิคกี้กับกิ๊บเข้ามาถามเขาเรื่องที่เปลวถูกลูกหลงจริงหรือเปล่า คนอย่างท่านไม่น่าไปยุ่งกับพวกหัวร้อน นพมองเหล่ พูดแบบนี้แสดงว่าทั้งคู่ไม่เชื่อ
“เชื่อก็ควายแล้ว” กิ๊บกับนิคกี้ตอบอย่างพร้อมเพรียงกัน
“เอาที่แกสบายใจ” นพไม่อยากพูดถึงเรื่องนี้ก็เลยเดินหนี ทั้งคู่ไม่ยอมปล่อยไปง่ายๆตามไปคาดคั้นให้เขาเล่าความจริงแล้วจะเล่าความลับของปิ่นปักเป็นข้อแลกเปลี่ยน เขาก็เลยยอมเปิดปากเล่าให้ฟังว่าเปลวถูกพวกเสี่ยวันชัยลอบฆ่า ท่านสั่งให้ปิดเรื่องนี้ไม่อยากให้คุณธารากับคุณปิ่นปักตกใจ กิ๊บอดสงสัยไม่ได้ว่าเปลวไปมีเรื่องอะไรกับเสี่ยวันชัยถึงโดนกัดไม่ปล่อย แถมจะเอากันถึงตาย นพเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่ามีเรื่องอะไร
“ฉันบอกเพราะอยากให้พวกแกระวังตัว แกทำงานที่นี่ก็ตกเป็นเป้า ถ้าพวกแกจะลาออกตอนนี้ก็ไม่สาย”
“เลิกคิด เพื่อนกันไม่ทิ้งกันเว้ย” นิคกี้ยืนกราน
“แล้วความลับของคุณปิ่น...คุณปิ่นทำอะไร มีเรื่องอะไร” นพมองทั้งคู่อย่างรอคำตอบ...
ทันทีที่รู้เรื่องจากนิคกี้กับกิ๊บ นพตามไปถามปิ่นปักได้ข่าวว่าวันก่อนแวะไปหาจ่าเฉื่อยหรือ เธอยอมรับว่าใช่ เธออยากช่วยคุณแม่ตามหาลูกชายเห็นว่าจ่าเฉื่อยเคยอยู่เมืองชลก็เลยแวะไปถามแต่ไม่ได้เรื่องอะไร แล้วทวงสัญญาจากเขาที่เคยบอกไว้ว่าจะช่วยเธอเรื่องนี้










