บ่วงนฤมิต

สารประดิษฐ์ สั่งช่วงให้ออกไปอยู่กับพวกพ้อง ตนจะต้องให้แน่ใจว่ากนกแขจะคุ้มดีหรือคุ้มร้ายมันจะต้อง

ไม่แพร่งพรายเรื่องพ่อหมอกับเรื่องของพวกเรา ย้ำกับช่วงว่า

“ฉันลงทุนไปแล้ว จะไม่มีวันยอมให้สูญเปล่า” แล้วชวนฐิติพาไปบ้านพระยาสารประดิษฐ์กัน

เมื่อยุพากับฐิติพาไปลากลับกรุงเทพฯ พระยาสารประดิษฐ์ขอบคุณหม่อมที่กรุณามาร่วมทำบุญให้ แล้วยุพาก็เอยขึ้นอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ยว่า ตนรู้ว่าปภาคินจะทำเรื่องหย่าเร็วๆนี้

ฐิติพาเห็นแม่เริ่มเข้าสู่ประเด็นสำคัญจึงขอตัวไปคุยกับกนกแข กานติมาบอกว่ากนกแขอยู่ข้างบน พระยาสารประดิษฐ์จะพาขึ้นไป ฐิติพาบอกว่าตนขึ้นไปเองได้เพราะคุ้นกับแขอยู่แล้ว

กานติมาถามยุพาว่ารู้จากไหนเรื่องปภาคินจะหย่ากับฉัตร พระยาสารประดิษฐ์เอ่ยอย่างโล่งใจว่า

“ถ้าจัดการได้เรียบร้อยอย่างนั้นก็ดี เรื่องต่างๆ

จะได้ชัดเจนขึ้น เราคงต้องไปเยี่ยมพ่อปภาคินเร็วๆนี้”

ยุพายิ้มอย่างพอใจกับความสำเร็จของตนที่จะเห็นความวุ่นวายเกิดขึ้นกับฉัตรชนกและปภาคินอีกครั้ง

เมื่อฐิติพาขึ้นไปหากนกแขที่ห้องก็บอกทันทีว่ารู้ไหมว่าคุณใหญ่จะหย่าขาดจากนังฉัตรแล้ว กนกแข

มองหน้าฐิติพาเหมือนงงๆ บอกว่า “แขรักพี่ใหญ่...”

“ถ้ารักเขาจริงเธอก็ต้องให้พี่ใหญ่มาเป็นของเธอให้ได้ ไม่มีโอกาสดีอย่างนี้อีกแล้ว ทำให้พี่ใหญ่หันมารักเธอให้ได้” กนกแขพึมพำในสภาพเบลอๆว่า...รัก ฐิติพาย้ำว่า “ให้พี่ใหญ่รักเธอ เวทมนตร์ของเธอล่ะอยู่ไหน”

กนกแขลุกขึ้นไปคว้าถุงย่ามจากหลังตู้เสื้อผ้า

มาเทลงบนเตียง มีทั้งสร้อย ยันต์และอื่นๆ ฐิติพามองของ

แล้วจ้องหน้ากนกแข พูดช้าๆเนิบๆเหมือนสะกดจิต

“เธอมีพร้อมทุกอย่างนะกนกแข ทุกอย่างที่จะดึงปภาคิน...คุณใหญ่ ให้มาเป็นของเธอ ของเธอคนเดียว เพราะเขากำลังจะหย่าจากนังฉัตร เธอจะชนะ...ได้ยินไหม เธอจะชนะแล้ว อย่ายอมหยุด”

“ฉันจะชนะแล้ว...” กนกแขพึมพำ ฐิติพาบอกว่าใช่...เธอต้องทำต่อไป กนกแขสีหน้ามั่นใจ พูดขึงขัง “ฉันจะทำต่อไป พี่ใหญ่จะเป็นของฉันคนเดียว”

“ใช่...ฉันจะรอวันนั้น วันที่เธอชนะนังฉัตร ฉันจะคอยช่วยเธอ ช่วยจนเธอชนะแข”

กนกแขหัวเราะออกมาเหมือนไม่รู้สึกตัว ฐิติพามองอย่างสะใจที่ปั่นให้กนกแขที่อยู่ในสภาพสติไม่เต็มทำตามความต้องการของตน