บ่วงนฤมิต
ตอนที่ 9
ธนาพาฉัตรชนกกับนวลอนงค์มาถึงปากน้ำโพ ฉัตรชนกบอกว่าที่นี่มีคนพลุกพล่าน ธนาเห็นว่าที่นี่เหมาะกับการย้ายมาอยู่เพราะไม่มีใครสังเกตใคร เราสามารถค้าขายได้สะดวก ผู้คนซื้อของกันทุกวัน
ฉัตรชนกบอกให้ธนากลับไปเสียตนกับแม่อยู่กันได้ ธนาอยากอยู่เป็นเพื่อนแต่ฉัตรชนกไม่อยากให้เขาต้องเจ็บปวดเพราะตนยังรักและไม่อาจลืมปภาคินได้
ธนาจึงตัดใจแต่จะรอวันนั้น...วันที่ฉัตรลืมเขาได้เด็ดขาด
เมื่อธนากลับไปจึงรู้จากสมว่าระหว่างที่เขากับฉัตรชนกไม่อยู่มีเรื่องลือเลวร้ายเกี่ยวกับเขาและฉัตรชนก ธนาถามว่าทำไมลือกันได้ขนาดนี้และทำไมป้าไม่บอกปภาคิน สมบอกว่าตนกลัวว่าครูฉัตรจะไม่ปลอดภัย ธนาไม่พอใจเสียงเครียดว่า “เรื่องไม่จริงพูดกันไปได้ คงจะต้องอธิบายให้ทุกคนเข้าใจ”
“อิฉันว่าครูลองไปคุยกับคุณปภาคินดูก่อนเถอะค่ะ ถ้าคุณปภาคินแกเชื่อ ครูก็ให้แกไปรับครูฉัตรกลับมาอยู่ด้วยกัน เรื่องร้ายๆมันก็คงจะหายไปเอง”
ธนาพยักหน้าอย่างเห็นด้วย
ooooooo
แม่ชีป่านฟังขวัญอุมาเล่าเรื่องราวที่บันทึกไว้จากการสืบมาได้แล้วถามว่าทางโน้นไม่มีใครรู้เลยใช่ไหมว่าเกิดอะไรขึ้นกับครูฉัตร
ขวัญอุมาส่ายหน้า แม่ชีถามอีกว่าครูธนาก็ไม่เคยบอกใครเรื่องครูฉัตรชนก ไม่ได้บอกปภาคินเลยว่าฉัตรชนกอยู่ที่ไหน ขวัญอุมาพลิกดูบันทึกที่จดจากการเล่าของโกศลบอกว่า
“ไม่บอกค่ะ เจ้าของบ้านเช่าเล่าไว้ว่า ครูธนาหายไปพักหนึ่งแล้วก็กลับมาทำงานต่อที่ศรีราชา แต่ปภาคินไม่ได้อยู่ที่นั่นแล้ว”
“เรื่องมันเลวร้ายจริงๆ คนที่มีทุกอย่างอย่างคุณย่าปฐมา กลับต้องมาเสียชีวิตด้วยน้ำมือโจร โจรพวกนั้นเป็นใคร ตามจับกันได้ไหมคะ”
ธีรัชบอกว่ามีเรื่องเกิดขึ้นเพียงกรณีเดียวแล้วหายไป มันคงหลบออกนอกพื้นที่เลยไม่มีการตามปราบกัน ฉายฉานบอกว่าตนเห็นด้วยกับขวัญ เรื่องบางเรื่องความจริงบางอย่างยังไม่ถูกเปิดเผยมันน่าค้นหาจริงๆ เราน่าจะกลับไปถามคุณโกสุมเรื่องครูธนาต่ออีกหน่อยไหม
“มันอาจจะเป็นกรรมของผู้หญิงที่ชื่อฉัตรชนก ที่จะต้องรับแต่ความเศร้า กลืนกินน้ำตาอยู่จนชั่วชีวิต”
แม่ชีป่านพูดถึงแม่ตัวเองด้วยความเศร้า จนขวัญอุมาต้องยกผ้าเช็ดหน้าขึ้นซับน้ำตา...
ooooooo
ก่อนกลับกรุงเทพฯยุพาจะไปบ้านพระยา
