บ่วงนฤมิต

ธนาวิ่งไปประคองนวลอนงค์ สมเข้าประคองฉัตรชนกขึ้นมาถามว่าเป็นอะไรหรือเปล่า แล้วช่วยกัน ประคองนวลอนงค์ อิ่ม และฉัตรชนกขึ้นบ้าน เมื่อ

ชาวบ้านกลับไปแล้ว ธนาถามว่าโจรได้อะไรไปหรือเปล่า ฉัตรส่ายหน้า อิ่มบอกว่ามันต้องการทำร้ายเรามากกว่าที่จะเอาสมบัติ ฉัตรชนกกับสมถามว่าทำไมล่ะ อิ่ม

บอกว่า...

“ฉันคุ้นหน้ามันค่ะ ไอ้คนนั้นเหมือนญาติห่างๆของนังช่วง คนของหม่อมยุพา...ถ้ามันเป็นโจรมันก็ต้องหวังทรัพย์ถูกไหมคะ ไม่มานั่งทุบตีเรา

อยู่อย่างนี้” ฉัตรถามว่าทำไมญาติของช่วงถึงอยากทำร้ายเรา “ก็เรื่องที่ท่านชายสิ้นชีพิตักษัยนั่นแหละค่ะ หม่อมยุพากับคุณหญิงกลัวว่าคุณฉัตรจะไปขอแบ่งสมบัติเธอ”

ธนาบอกว่าถ้าเป็นจริงอย่างน้าอิ่มว่าตนเกรงว่าพวกฉัตรจะไม่ปลอดภัย อิ่มจึงขอให้นวลอนงค์กับฉัตรชนกไปกับตน ไปจากที่นี่สักพักให้พวกมันหา

ไม่เจอ ธนาบอกว่าฉัตรไปไหนตนจะตามไปส่ง

ฉัตรชนกเห็นด้วยที่จะไปตายเอาดาบหน้า ธนา เสนอให้เอาของฝากน้าสมไว้ก่อน สะดวกเมื่อไหร่ค่อยกลับมาเอา ฟ้าสางเมื่อไหร่เราก็ไปกันเลย

ooooooo

ฝ่ายพวกขวัญอุมานั่งกันอยู่ที่ห้องน้ำชาโรงแรม ขวัญอุมาอธิบายบางอย่างให้ฉายฉานฟัง ในขณะที่ธีรัชทำหน้าไม่ปลื้มนักเพราะรู้สึกว่า

การค้นเรื่องต่างๆ อาจไม่เป็นประโยชน์อะไรกับใครเลย ที่สำคัญอาจชี้ไปที่ปภาคินว่าเป็นคนผิด

“หน้าที่ของเราก็คือปะติดปะต่อเรื่องราวระหว่างบันทึกของปภาคิน เรื่องเล่าจากคุณโกศล และเรื่องเล่าจากคุณยายป่าน  ฉันว่าเรื่องของฉันจะสมบูรณ์กว่าที่คุณภิรมย์ทำตอนที่เขาเขียนนิยาย” ขวัญอุมายืนยัน

“ขวัญมาถึงนี่เพื่อหาชีวิตของโฉมเฉลาหลังจากหนีตามชู้ไปน่ะหรือ” ฉายฉานถาม ขวัญอุมาโพล่งว่า

“ไม่ใช่อย่างนั้นนะคะ เรื่องจริงเป็นคนละเรื่องเลย เรื่องในนิยายที่เอามาเขียนบทมันกล่าวหาตัวละครโฉมเฉลามากเกินไป ไม่มีใครเลวได้ถึงเพียงนั้นหรอกค่ะ คนที่เฉลยเรื่องทั้งหมดคือคุณยายป่านลูกสาวของฉัตรชนกกับคุณปภาคินเจ้าของเรื่อง ซึ่งตามหนังสือก็คือโฉมเฉลากับปรานยังไงล่ะคะ”

ฉายฉานถามว่าตนจะมีโอกาสได้พบคุณยายป่านไหม ขวัญอุมาบอกว่าได้ พวกเรานัดพบกันตอนบ่ายๆหลายวันแล้ววันนี้ก็จะไปพบอีก