สวยซ่อนคม

เหมยร้องไห้โฮ ขอร้องทั้งน้ำตา “อย่าให้ถึงตำรวจเลยนะคะคุณนาย เจ้าสัว...ฉันขอร้องล่ะ”

เจ้าสัวฟังเมินหน้าหนีไม่กล้าสู้หน้าสองแม่ลูกเจียอิงยิ่งโกรธโพล่งลั่น

“ไม่ต้องมาไล่หรอก ยังกับฉันอยากอยู่นักนี่บ้านนี้มันบ้านนรก ใครก็อยู่ไม่ได้หรอก!”

เสียนทนฟังไม่ไหวจิกหัวเจียอิงลากไปหน้าบ้าน เหมยรีบตามไปช่วยลูกสาว เจ้าสัวฟังสงสารสองแม่ลูกจับใจแต่ไม่กล้าคัดค้านเมียใหญ่อย่างเซียะเนี้ย เช่นเดียวกับหง ซุนหลิงและซุนเหมย ที่ได้แต่แอบมุมเสาบ้านมองดูเซียะเนี้ยกับเสียนออกคำสั่งไล่เหมยกับเจียอิงออกจากบ้าน

เหมยยังไม่ยอมแพ้ก้มกราบขอความเมตตาจากเจ้าสัวฟัง เจียอิงเหลืออดโพล่งเสียงดัง

“ไปตายดาบหน้าก็ดีกว่าอยู่เป็นขี้ข้าบ้านนี้ล่ะวะ”

“เชอะ! ยังจะทำจองหอง น้ำหน้าอย่างแก ไปจากบ้านนี้แล้วก็คงไม่พ้นเป็นกะหรี่ขายตัวหรอก”

คำปรามาสของเสียนทำให้เจียอิงแค้นแทบกระอัก ถลาไปฉุดมือแม่ก่อนประกาศอาฆาต

“พวกแกจำเอาไว้...สิ่งที่พวกแกทำกับฉันกับแม่ สักวันฉันจะกลับมาเอาคืน ฉันขอสาปแช่งให้พวกแกพิกลพิการ ตกนรกหมกไหม้ ขอให้พวกแกมีอันเป็นไป พวกแกทุกคนจะต้องไม่ตายดี!”

ooooooo

เจียอิงดึงตัวเองจากอดีต เดินหน้าตามแผนล้างแค้นตระกูลฟังด้วยการยุให้ไฉแย่งอำนาจในบริษัทเดินเรือจากเสียน ไฉเป็นคนไม่มั่นใจในตัวเองจึงลังเล เจียอิงรู้ดีและพยายามตะล่อมให้เขาเห็นด้านไม่ดีของเสียน

“ถ้าเรามัวเกรงใจปล่อยให้พี่เสียนถลุงเงินแบบนี้อีกหน่อยเราคงไม่มีอะไรเหลือแม้แต่บ้าน”

“แล้วเราจะทำอะไรได้ ม้ามอบอำนาจให้เขาเป็นคนดูแล”

“เราก็เป็นลูกอาปาเหมือนกันนะคะ พี่ต้องช่วยน้องคุยกับม้า เราควรจะไปดูแลบริษัทแทนพี่เสียน”

“เขาไม่มีทางยอม นั่นมันอู่ข้าวอู่น้ำของเขาเลยนะ”

“พี่ก็รู้แล้วพี่จะไม่ทำอะไรเลยหรือคะ จะรอให้ตระกูลปึงยึดบริษัทคืนหรือไง พี่ก็มีสิทธิ์ในบริษัทนี้เท่าๆกับพี่เสียน”

“น้องเพิ่งกลับมาทำไมร้อนใจขนาดนี้ แล้วน้องเองก็เป็นว่าที่สะใภ้ตระกูลปึงเขาคงไม่ทำอะไรรุนแรงหรอก”

“มันก็ไม่แน่หรอกค่ะ วันก่อนน้องยังเจอพี่ใหญ่ที่บริษัท ไม่รู้ว่าไปทำไม เขาอาจจะระแคะระคายอะไรก็ได้ เราก็ไม่รู้ว่าพี่เสียนสร้างปัญหาอะไรไว้บ้าง แต่ถ้าพี่เสียนทำความเสียหายน้องจะมีหน้าไปเป็นสะใภ้เขาได้ยังไงล่ะคะ”

“เราจะทำอะไรข้ามหน้าข้ามตาพี่เสียนได้หรือ”

“น้องจะหาจังหวะคุยกับม้าแต่พี่ต้องช่วยด้วยพี่เป็นคนเดียวเท่านั้นที่จะปกป้องพวกเราได้นะคะ”