สวยซ่อนคม

สุ้ยไถ่รับรู้ถึงความไม่พอใจของส่งไห้น้องชายฝาแฝดที่ตนกลับบ้านมากับอ้ายผิง กระนั้นก็ไม่มีเวลาอธิบายเพราะมีเรื่องน่าสนใจกว่าคือคำสั่งของเหลาไท่จะรับอุปการะซุนหลิง เริ่มจากการพาเด็กสาวมารักษาอาการไข้และบาดแผลระบมตามตัวที่บ้าน เจียอิงในคราบอ้ายผิงขัดใจมากแต่เก็บอาการแกล้งถามเหลาไท่เสียงหวาน

“เหลาไท่ช่วยขนาดนี้มากเกินไปหรือเปล่าคะ...หนูเกรงใจ”

เหลาไท่เหยียดยิ้ม ตอกเสียงเย็น “การช่วยเหลือคนไม่มีคำว่ามากเกินไปหรอกจ้ะ อาหงไม่ได้เล่าว่าทำไมถึงออกมาจากบ้านแต่ย่าเดาว่าเจ้าสัวป่วยที่บ้านก็คงต้องประหยัดค่าใช้จ่าย ก็เป็นเรื่องที่พอจะเข้าใจได้อยู่”

“เราจ่ายค่าเลี้ยงดูให้ทุกเดือนนะคะ ซุนเหมยก็เรียนโรงเรียนเดียวกับซูเจ็ง”

“นั่นก็นับเป็นความใจบุญของแม่เซียะเนี้ย”

“แต่ก่อนซุนหลิงเป็นน้องที่หนูรักมาก แต่ตอนหลังม้าบอกว่าเขาชอบลักเล็กขโมยน้อย มาที่บ้านทีไรต้องแอบหยิบของติดมือกลับไปด้วยเสมอ เหลาไท่เอามาอยู่ด้วยแบบนี้ก็ต้องระวังนะคะ”

คำเตือนของอ้ายผิงหญิงสาวที่เธอเคยนึกเอ็นดูและหวังให้เป็นสะใภ้ตระกูลปึงทำให้เหลาไท่ต้องเปลี่ยนมุมมองใหม่และลอบสังเกตท่าทีอีกฝ่ายจริงจังขึ้น แล้วบททดสอบแรกก็มาถึงเร็วกว่าที่คิดเมื่อสาวใช้ยกน้ำชาผู่เอ๋อ ชาสมุนไพรจีนชั้นดีที่อ้ายผิงเคยมอบให้เธอเป็นของขวัญเมื่อหลายปีก่อน

เหลาไท่แกล้งชวนอ้ายผิงจิบชาผู่เอ๋อพร้อมแจงสรรพคุณเป็นยาอายุวัฒนะ เจียอิงไม่รู้เรื่องที่อ้ายผิงตัวจริงเคยนำชานี้มาให้เหลาไท่จึงจิบแบบขอไปที

ส่งไห้ไม่ได้ติดใจเรื่องอ้ายผิงไม่รู้จักชาผู่เอ๋อมุ่งมั่นจะเข้าหาแฟนสาวเหมือนเคย

“พี่แวะไปหาน้องที่บ้านแต่ไม่เจอ”

“น้องออกไปซื้อของแล้วเลยแวะไปที่บริษัทเจอพี่คนใหญ่พอดีเลยขอติดรถมาเยี่ยมเหลาไท่”

“อ้าว...ไม่ได้นัดกันหรอกหรือ”

“นัด...แต่มีคนผิดนัดน่ะสิคะ”

พูดพลางปรายตาไปทางสุ้ยไถ่งอนๆ ส่งไห้หน้าตึงก่อนเปลี่ยนเป็นยิ้มหวานชวนอ้ายผิงไปเดต

“เราออกไปหาอะไรทานกันไหมคะ แล้วพี่ค่อยไปส่งน้องที่บ้าน”

“วันนี้น้องเหนื่อย ยังไม่อยากไปไหน”

“งั้นพรุ่งนี้ก็ได้”

“พรุ่งนี้เราค่อยว่ากันอีกทีดีไหมคะ”

เจียอิงในคราบอ้ายผิงรับปากส่งๆก่อนหันไปขอร้องสุ้ยไถ่พาไปส่งบ้านอันซิน สุ้ยไถ่ไม่อยากหักหน้าอ้ายผิงจึงยอมรับปาก ส่งไห้น้อยใจมากได้แต่มองตามหลังแฟนสาวควงคู่กับพี่ชายฝาแฝดด้วยแววตาเจ็บช้ำ

ooooooo