สวยซ่อนคม
ตอนที่ 2
ซุนหลิงทนอึดอัดใจไม่ไหวอยากอธิบายเหตุผลของตัวเองแต่เขายกมือห้าม “พอเถอะ...ฉันไม่อยากพูดอะไรมาก เธอก็โตแล้ว เหลาไท่กับแม่เธอตกลงกันไปแล้วว่าเธอต้องอยู่ที่ไหนก็ต้องเป็นไปตามนั้น”
“แต่ฉันต้องดูแลม้ากับน้อง น้องฉันต้องเรียนม้าฉันไม่ค่อยสบาย ซินแสไม่อยู่ไม่มีใครรักษาอาปา คนอย่างคุณไม่มีวันเข้าใจ ถ้าฉันขืนอยู่บ้านคุณ
ต่อไปฉันก็จะไม่ได้กลับไปหาอาปาอีก ฉันต้องไปดูอาปา...เข้าใจไหม!”
สุ้ยไถ่หยุดรถกึก โพล่งเสียงเครียด “อะไรนะ! ซินแสไม่อยู่แล้ว ใครบอกเธอ”
“หึ...ฉันก็ยังไม่แน่ใจหรอกแต่ตั้งใจว่าคืนนี้จะไปถามอาเก้าให้ชัวร์”
“ถ้าเธอไปแล้วถ้าโดนตีแบบครั้งที่แล้วอีกล่ะจะทำยังไง”
“ฉันพร้อมที่จะเสี่ยง!”
ooooooo
ความมุ่งมั่นของซุนหลิงทำให้สุ้ยไถ่อดใจไม่ไหวยื่นมือเข้าช่วย เสนอตัวอ้างกับเหลาไท่จะพาซุนหลิงไปหาอ้ายผิงที่บ้าน ส่งไห้กลับมาทันได้ยินก็เข้าใจผิดคิดว่าพี่ชายฝาแฝดคิดแทรกแซงความสัมพันธ์ระหว่างเขากับแฟนสาว
สุ้ยไถ่รู้ทันความคิดส่งไห้น้องชายฝาแฝดแต่ไม่มีเวลาอธิบายเพราะสถานการณ์ของเจ้าสัวฟังก็น่าเป็นห่วง ปล่อยให้ซุนหลิงสืบตามลำพังไม่ได้ซุนหลิงไม่รู้เรื่องแต่ซึ้งน้ำใจเขามากที่ยอมโกหกเหลาไท่เพื่อช่วยเธอ แถมขับรถมาส่งถึงบ้านอันซินในคืนเดียวกัน
“ขอบคุณค่ะนายคนใหญ่ที่อุตส่าห์พามา”
“ไม่ต้องมาขอบคุณอะไรฉัน ฉันทำเพื่อเหลาไท่ไม่ใช่เพื่อเธอ ขอแค่เธอทำให้เหลาไท่ฉันสบายใจอะไรที่ฉันช่วยได้ฉันก็จะช่วย อย่ากลับให้มันดึกมากนักล่ะ เป็นอะไรขึ้นมาจะเดือดร้อนเหลาไท่ฉันอีก”
“รับทราบค่ะนายคนใหญ่!”
ส่งไห้หงุดหงิดมาก ออกจากบ้านไปนั่งดื่มคนเดียวในบาร์ เสียนขาเที่ยวเจ้าประจำเห็นก็เข้าไปทักพลางเย้ยหยันที่อีกฝ่ายทำท่าเหมือนคนอกหัก ส่งไห้ไม่โมโหใส่เหมือนเคยแต่อยากรู้เรื่องอ้ายผิงมากกว่า
เสียนไม่ได้เล่าเรื่องตนทะเลาะกับอ้ายผิงเรื่องงานที่บริษัทเดินเรือตามประสาพวกมีชนักติดหลัง แต่เล่าสั้นๆว่าอ้ายผิงลุคใหม่เปลี่ยนไปมาก แม้แต่คนในครอบครัวยังสัมผัสได้ว่าคุณหนูใหญ่ไม่อ่อนหวานเหมือนเดิม
ส่งไห้นิ่วหน้าแต่ไม่ทันถามอะไรเพิ่ม เสียนก็ผละไปคุยกับคนอื่น พลันสายตาเขาก็เหลือบเห็นเด็กสาวสวมชุดเซ็กซี่เดินนัวเนียเข้ามากับชายหนุ่มหน้าตาดีคนหนึ่ง ท่าทางและใบหน้าเด็กสาวคุ้นตาเขาอย่างบอกไม่ถูกแต่เขาก็ไม่ได้ตามไปเพราะคิดว่าอาจเป็นแค่คนหน้าเหมือน...
