สวยซ่อนคม

แท้จริงเสียนพยายามกลบเกลื่อนพิรุธเรื่องตนยักยอกเงิน ไม่อยากให้ส่งไห้จับไต๋ได้แล้วจะเป็นเรื่อง จึงออกปากแซวอีกฝ่ายเรื่องอ้ายผิงอาจเปลี่ยนใจจากเขาไปหาสุ้ยไถ่

ส่งไห้กลุ้มใจเรื่องอ้ายผิงไม่ยี่หระคำพูดของเสียน ออกไปต่อยมวยระบายอารมณ์ โดยที่คนก่อเรื่องอย่างเจียอิงในคราบอ้ายผิงไม่สะทกสะท้าน แถมรับหน้าที่แทนเซียะเนี้ยไปกดดันซุนหลิงที่โรงพยาบาลไม่ให้ย้ายเข้าบ้านเทียนซั่ง

เซียะเนี้ยไม่อยากให้ซุนหลิงได้ดีจึงเกลี้ยกล่อมเหลาไท่ให้เปลี่ยนใจแต่ไม่สำเร็จ เจียอิงในคราบอ้ายผิงจึงออกโรงแทนด้วยการไปเยี่ยมซุนหลิงที่โรงพยาบาล

“ถึงกับต้องมานอนโรงพยาบาลกันเลยเชียวหรือน้องรัก”

ซุนหลิงสีหน้าแตกตื่น ยังจำได้ถึงท่าทางเปลี่ยนไปของพี่สาวคนละแม่ เจียอิงในคราบอ้ายผิงยิ้มเยาะ

“ทำไมต้องทำหน้าตกใจยังกับฉันเป็นผีอย่างนั้นด้วยล่ะ ฉันมาเยี่ยมไม่ดีใจหรือไง”

“พี่คงไม่ได้ตั้งใจมาเยี่ยมหนูจริงๆหรอก”

“ไม่ได้เจอไม่กี่ปี นี่แกปากเก่งขึ้นมากเลยนะซุนหลิง”

“พี่ต้องการอะไรพูดมาตรงๆเลยดีกว่า...”

ooooooo

คำพูดกดดันจากอ้ายผิงพี่สาวคนละแม่ทำให้ซุนหลิงคิดหนัก เมื่อหงกับฟาน แม่แท้ๆและแม่บ้านเก่าแก่บ้านเทียนซั่งมาเยี่ยมเวลาต่อมาจึงตัดสินใจจะปฏิเสธข้อเสนอของเหลาไท่

หงเห็นสภาพลูกสาวคนโตมีบาดแผลช้ำๆตามตัวก็น้ำตาไหล ซุนหลิงต้องปลอบเสียงอ่อน

“หนูไม่เป็นไรแล้ว ม้าอย่าร้องไห้สิ”

“ทำไมไม่บอกม้าว่าโดนเขาทุบตีมาขนาดนั้น ชีวิตของลูกสำคัญมากกว่าค่าเทอมของน้องหรือโสมนะลูก”

“ช่างมันเถอะม้า...หนูโอเค ว่าแต่ม้ากลับไปทำงานได้แล้วหรือจ๊ะ”

“ก็ซุนเหมยต้มโสมให้ม้ากินทุกวัน บุญของเรานะที่ท่านเมตตา นี่ท่านก็ส่งคนมาซ่อมบ้าน ขนตู้เย็น อาหาร ข้าวสารมาให้อีกสารพัด”

สารพัดคำชื่นชมที่มีต่อเหลาไท่ทำให้ซุนหลิงหน้าเจื่อน ฟานรีบบอกตามคำสั่งเจ้านายจะช่วยซุนหลิงย้ายออกจากบ้านเช่า รวมทั้งเตรียมตัวเรียนหนังสือกับครูที่เหลาไท่จ้างเป็นพิเศษจะได้เรียนทันเพื่อนในชั้นเดียวกันเพราะเด็กสาวออกจากโรงเรียนมาช่วยแม่ทำงานพักใหญ่แล้ว

ซุนหลิงอึดอัดใจมากแต่สุดท้ายก็โพล่งปฏิเสธ “ไม่! หนูไม่ไปหรอก หนูจะกลับไปอยู่กับแม่กับน้อง”

หงพยายามเกลี้ยกล่อม “ซุนหลิง...หนูไปอยู่กับท่านก็ดีจะได้ช่วยดูแลปรนนิบัติท่าน ตอบแทนพระคุณที่ท่านเมตตานะลูก บ้านเราก็อยู่ไม่ไกลจากตึกฝรั่งบ้านของท่านเลย หนูคิดถึงม้าคิดถึงซุนเหมยเมื่อไหร่ก็วิ่งไปหาได้”

“อยู่บ้านเราหนูก็ทดแทนพระคุณของท่านได้”