สวยซ่อนคม
ตอนที่ 2
เหลาไท่ตอกหน้าตาย เซียะเนี้ยหน้าเจื่อน ข่มความไม่พอใจแก้ต่างให้ตัวเอง
“มันเข้ามาขโมยของก็ต้องลงโทษกันนิดหน่อยจะได้หลาบจำ”
“โดนตีจนล้มป่วยเข้าโรงพยาบาลนี่คงไม่เรียกว่านิดหน่อยละมังจ๊ะ เอาเถอะ...ไม่ต้องคิดมากไปหรอก ที่ฉันช่วยก็เพราะเห็นแก่เจ้าสัว นอนป่วยอยู่อย่างนั้นเป็นที่พึ่งให้ใครก็ไม่ได้”
เซียะเนี้ยหน้าตึง ไม่ยอมแพ้กล่อมให้เหลาไท่เปลี่ยนใจ “ได้ยินว่าจะรับอุปการะกันเลยหรือคะ...จะมากเกินความจำเป็นไปหรือเปล่า ทางเราก็ส่งเสียเลี้ยงดูอยู่ทุกเดือน เอ่อ...ดิฉันเกรงใจ”
“ไม่ต้องเกรงใจหรอก ฉันเป็นคนช่วยใครก็ช่วยเต็มที่ เวทนาอยู่กันลำพังสามคนแม่ลูกไม่รู้จะถูกใครข่มเหงรังแกอีกเมื่อไหร่ เอามาดูแลซะ...เจ้าสัวจะได้ไม่ต้องห่วง”
“แต่คนอื่นเขาจะคิดว่าดิฉันใจไม้ไส้ระกำสิคะ”
เหลาไท่เหยียดยิ้มก่อนสวน “ถ้าเราไม่ได้ใจไม้ ไส้ระกำอย่างเขาว่าจะไปสนใจทำไม เอาเวลาไปดูแลอบรมสั่งสอนลูกของเราให้เป็นคนดีมีเมตตาไม่ดีกว่ารึ”
เซียะเนี้ยเจ็บใจที่โดนเหลาไท่ค่อนแคะแดกดัน แม้จะเป็นคำพูดสุภาพทุกคำแต่ก็สร้างความหงุดหงิดใจไม่น้อย กระนั้นก็ทำอะไรไม่ได้นอกจากปล่อยเลยตามเลย...วันพระไม่ได้มีหนเดียว!
ooooooo
เจียอิงในคราบอ้ายผิงเร่งมือดำเนินการตามแผนล้างแค้น ฉกฉวยโอกาสที่เข้าบริษัทเดินเรือแทนเสียนหาข้อมูลและสั่งการบางอย่างเพื่อแผนของตน กระทั่งได้เวลาเสียนก็โผล่มาพร้อมอารมณ์เกรี้ยวกราด
“เธอคิดจะทำอะไรของเธอ!”
“น้องก็แค่อยากจะมาช่วยพี่ทำงาน”
“ช่วย...คิดว่าฉันจะเชื่อเธอหรือไง เมื่อวานก็กำแหงคิดจะมาแทนที่ฉัน มีความสามารถอะไรกัน อย่างเธอน่ะอยู่บ้านรอวันแต่งงานออกไปอยู่กับผัวก็พอแล้ว...ทำมาอวดดี”
“น้องชักอยากรู้แล้วสิว่าทำไมพี่เสียนจะต้องโกรธถ้าน้องกับพี่ไฉจะมาช่วยพี่ทำงาน วันนี้พี่มาทำงานไหวก็ดีแล้วค่ะ...น้องจะได้ไปทำธุระอย่างอื่นต่อ”
พูดจบก็เดินออกจากห้องทำงาน ทิ้งเสียนให้มองตามด้วยแววตาเครียดจัด ทั้งหัวเสียทั้งร้อนรนกลัวความลับเรื่องตนยักยอกเงินในบริษัทจะแตก!
ส่งไห้ไม่ละความพยายามเรื่องอ้ายผิง อยากพูดและปรับความเข้าใจก่อนอะไรจะสายแต่เพียรโทร.หาเท่าไหร่เธอก็ไม่รับสายแถมไม่อยู่บ้านให้เจอ ส่งไห้ไปบริษัทเดินเรือตามคำบอกของหวาสาวใช้บ้านอันซินแต่คลาดกับอ้ายผิงอย่างหวุดหวิด เจอแต่เสียนที่ไม่รอช้าจะเยาะเย้ยเขาว่าอาจอกหักจากอ้ายผิง
