สวยซ่อนคม

“คงอยากแสดงให้ทุกคนเห็นว่าเขาใจบุญหรือไม่ก็ต้องการหยามหน้าเรา บอกกลายๆให้รู้ว่าเราทำผิดที่ตีเด็กนั่น”

“ตีแค่นั้นมันยังน้อยไปซะอีก แต่ว่า...พวกเขารู้เรื่องนี้ได้ยังไงกัน”

“รู้ยังไงก็ช่างมันเถอะค่ะ...ที่สำคัญกว่าคือวันนี้หนูเจอพี่ใหญ่ที่บริษัทด้วย ไม่รู้ไปทำไม หรือว่าพี่เสียน

จะก่อเรื่องไว้หรือเปล่า ม้าน่าจะให้หนูกับพี่ไฉไปทำงานที่บริษัทด้วยจะได้ช่วยกันนะคะ”

“ก็ดีเหมือนกัน...ม้าจะคุยกับอาเสียนให้”

ไฉครุ่นคิดเรื่องพฤติกรรมที่เปลี่ยนไปของอ้ายผิง เกิดความสงสัยบางอย่างแต่ไม่ติดใจจริงจังนัก ชายหนุ่มแวะเยี่ยมเจ้าสัวฟังที่ห้องพัก เก้าพ่อบ้านเก่าแก่จึงรายงานอาการและบอกเล่าเรื่องอ้ายผิงจะเปลี่ยนวิธีรักษา ไฉนิ่วหน้าไม่ค่อยเห็นด้วยแต่ยังคิดในแง่ดีว่าน้องสาวคงหวังดีอยากให้พ่อหายเร็วๆ

เจ้าสัวฟังเห็นหน้าไฉลูกชายคนรองก็พยายามส่งเสียงบอกเรื่องความผิดปกติของอ้ายผิงแต่ก็ไม่เป็นคำจนไม่มีใครฟังรู้เรื่อง ได้แต่มองตามหลังด้วยแววตาเสียใจ... หวั่นว่าตัวเองจะมีภัยเพราะอ้ายผิงในไม่ช้า

ooooooo

ไฉไม่ทันสำเหนียกว่าจะมีภัยร้ายถึงพ่อ มัวจับผิดซูเจ็งหรืออาเน้ยน้องสาวคนเล็กที่เพิ่งกลับบ้านตอนดึกๆ ซูเจ็งร้อนตัวกลัวถูกจับได้ว่าแอบหนีเที่ยวกับผู้ชายจึงเฉไฉกลบเกลื่อนว่ามีติวสอบกับเพื่อน

ซูเจ็งแก้ตัวแกนๆเพราะไม่อยากให้คนที่บ้านรู้เรื่องตนแอบคบหาประพนธ์พี่ชายจอมเจ้าชู้ของประภาเพื่อนรัก แต่เจียอิงในคราบอ้ายผิงก็ดูออกและไม่คิดห้ามปราม แถมยุส่งให้ไปเที่ยวอย่างอิสระ ทำตัวเป็นพี่สาวที่หวังดีประสงค์ร้ายอยากให้เด็กสาวใจแตกและหากท้องไม่มีพ่อได้ก็ยิ่งดี!

สุ้ยไถ่หนักใจกับท่าทีของอ้ายผิง ยิ่งคิดถึงคำพูดเธอเมื่อเย็นตอนเขาถามเรื่องส่งไห้ยิ่งกลุ้มใจ

“พี่น้อยเป็นคนอ่อนไหวมาตั้งแต่ไหนแต่ไร

ไม่หนักแน่นเหมือนพี่ใหญ่ พอน้องมีเวลาคิดทบทวนมากขึ้นน้องถึงรู้สึกว่าถ้าน้องจะต้องฝากชีวิตตัวเองไว้ในมือใครสักคน...คนคนนั้นไม่ใช่พี่น้อยค่ะ”

คำพูดของอ้ายผิงบอกชัดเจนว่าเลือกเขาแต่สุ้ยไถ่กลับไม่ดีใจเท่าที่คิด สับสนมากกว่าว่าควรทำตัวแบบไหนเพราะไม่อยากให้ส่งไห้เสียใจมากกว่านี้ ไม่รู้เลยว่า

สิ่งที่ตนคิดคงเป็นไปได้ยากเพราะเจียอิงในคราบอ้ายผิงปักใจแล้วว่าจะทำให้เขาเป็นของเธอให้ได้

“ฉันไม่มีวันปล่อยให้คุณหลุดมือไปแน่ คุณจะต้องเป็นของฉัน...ของฉันคนเดียว...พี่สุ้ยไถ่!”