สวยซ่อนคม

ไฉไม่รู้ตัวว่าถูกเจียอิงหลอกใช้ เชื่อสนิทเหมือนแม่ว่าอ้ายผิงลุคใหม่เป็นคนมั่นใจและอยากช่วยกู้สถานการณ์ในบริษัทเดินเรือ จึงไม่คิดขัดขวางแม้ว่าตนจะลังเลเข้าไปช่วยงานที่บริษัท...

ซุนหลิงตัดสินใจไม่รับข้อเสนอของเหลาไท่เพราะไม่อยากตัดขาดจากเจ้าสัวฟังเหมือนที่อ้ายผิงเคยขู่ เมื่อหายดีและได้รับอนุญาตให้กลับบ้านจึงแอบหนีออกจากโรงพยาบาล แต่ก็หนีไม่พ้นถูกสุ้ยไถ่ที่มารับเธอกลับบ้านเทียนซั่งเป็นเพื่อนฟานเห็นและจับตัวได้

สุ้ยไถ่นึกฉุนที่ซุนหลิงดื้อ อดดุไม่ได้ “ฉันไม่รู้หรอกนะว่าเธอจะกลัวอะไรที่ต้องไปอยู่บ้านฉัน เหลาไท่ฉันท่านเป็นคนดีมีเมตตาธรรมสูง คงไม่เอาเธอไปทำเสียๆหายๆกว่าที่เธอเป็นอยู่ตอนนี้หรอก”

ซุนหลิงหน้าเสีย เถียงไม่ออก สุ้ยไถ่เห็นท่าทางแบบนั้นก็เบาใจ กระนั้นก็อยากสั่งสอน แกล้งสั่งฟาน

“กลับไปแล้วช่วยพาเขาไปตัดผมให้เป็นผู้เป็นคนหน่อยนะ อะไร...เป็นช่างตัดผมแต่สารรูปตัวเองกลับดูไม่ได้!”

คำพูดเหน็บของสุ้ยไถ่ทำให้ซุนหลิงกัดฟันกรอด นึกเคืองเขาไม่น้อยที่ดักทางและรู้ทันเธอทุกอย่าง ไม่รู้เลยว่าฟานแม่บ้านเก่าแก่บ้านเทียนซั่งแอบมองท่าทีระหว่างสองหนุ่มสาวขำๆ...ดูท่าจะเจอมวยถูกคู่

ooooooo

สุ้ยไถ่ไม่ได้ส่งซุนหลิงกลับบ้านเทียนซั่งทันที แต่แวะเอาเอกสารจากวิจัยหัวหน้าฝ่ายบัญชีบริษัทเดินเรือก่อน สีหน้าสงสัยของซุนหลิงไม่รอดพ้นสายตาเขาแต่ยังไม่ได้พูดอะไรเพราะมีเรื่องสำคัญกว่าต้องทำ

วิจัยแอบสืบเรื่องยักยอกเงินในบริษัทให้สุ้ยไถ่มาพักใหญ่ ทั้งเรื่องบัญชีและพฤติกรรมของเสียนในระยะหลังผิดสังเกตอย่างเห็นได้ชัด และวันนี้เขาก็นำเอกสารชุดใหม่มาแลกกับชุดเดิมที่สุ้ยไถ่เคยนำไปตรวจสอบ

สุ้ยไถ่รับเอกสารชุดเดิมจากฟานยื่นให้วิจัย แลกกับชุดใหม่ในมืออีกฝ่าย

“เรียบร้อยแล้วหรือครับนายคนใหญ่”

“อือ...ขอบใจมาก เอานี่...ระวังด้วย ฉันไม่ต้องการให้ใครรู้”

“ขอบคุณครับนายคนใหญ่...เมื่อวานคุณอ้ายผิงเข้ามาที่บริษัทด้วยนะครับ”

“ฉันก็คิดอยู่เหมือนกันว่าเขาต้องมา...ขอบใจนะ”

ชื่อของอ้ายผิงทำให้ซุนหลิงหูผึ่ง ตั้งท่าจะถามแต่ถูกสุ้ยไถ่ปฏิเสธและตัดบท “ห้ามเอาเรื่องที่ฉันมาที่นี่ไปบอกใครเด็ดขาด...ถ้าไปเล่าให้ใครฟังล่ะก็...ต่อให้เป็นเด็กที่เหลาไท่ตั้งใจจะอุปการะ ฉันก็จะไม่เกรงใจ...จำเอาไว้!”