สวยซ่อนคม

ระหว่างที่ซุนหลิงกับสุ้ยไถ่ช่วยกันตามหา ความจริง เจียอิงในคราบอ้ายผิงย่ามใจที่วางยาเจ้าสัวฟังสำเร็จ หญิงสาวแค้นฝังใจมาก ยิ่งเห็นหน้าเจ้าสัวยิ่งหวนคิดถึงอดีตสมัยแม่กับเธอมาเป็นคนรับใช้บ้านอันซินใหม่ๆ

เจ้าสัวฟังเป็นคนจิตใจดีมีเมตตาแต่เป็นคนเจ้าชู้ เขาเข้าหาเหมยแม่แท้ๆของเจียอิงเสมอ ทุกครั้งเจียอิงต้องออกมารอนอกห้องนอนจนกว่าเขาจะพอใจ แถมมักมากทำท่ากะลิ้มกะเหลี่ยใส่เธอหลายครั้งเพราะเวลานั้นเจียอิงแตกเนื้อสาวแล้วและเป็นคนหน้าตาดีแม้จะไม่สวยหวานเท่าอ้ายผิงก็ตาม

เจียอิงรับรู้พฤติกรรมเจ้าชู้ของเจ้าสัวฟังตลอด หญิงสาวข่มความไม่พอใจกระทั่งถูกไล่จากบ้านอันซินเพราะโทษที่ตัวเองไม่ได้ก่อ นั่นยิ่งก่อความแค้นทำให้เธอต้องหาทางเอาคืนคนบ้านนี้

เจ้าสัวฟังไม่รู้ว่าอ้ายผิงคนนี้เป็นเจียอิงปลอมตัวมา แต่เขาก็สำเหนียกได้ถึงความผิดปกติจึงตัวสั่นด้วยความกลัวเสมอที่หญิงสาวแวะมาเยี่ยม เก้าที่เฝ้าไม่ห่างไม่ได้เอะใจ คิดแค่ว่าเจ้าสัวคงอยากพูดอะไรเท่านั้น

“เจ้าสัวเป็นอะไร ส่งเสียงดังเชียว”

เจียอิงในคราบอ้ายผิงสะใจมาก แกล้งตีความท่าทางของเจ้าสัวฟังไปอีกทาง

“ฉันว่าตั้งแต่กินยาตัวใหม่นี่อาปาอาการดีขึ้นเยอะนะ แต่ก่อนไม่เห็นส่งเสียงดังอย่างนี้ อีกหน่อยคงพูดได้ล่ะ”

“นั่นสิ...ผมว่าพักหลังท่านพยายามส่งเสียงบ่อยๆเหมือนอยากจะพูดอะไร”

“ดีจริง...อาเก้าดูแลให้กินยาอย่าให้ขาดเชียวนะ”

กำชับจบก็หมุนตัวออกไป ทิ้งเก้าให้มองเจ้าสัวฟัง เห็นน้ำตาไหลก็เช็ดให้พลางบ่นเบาๆ

“คุยกันสนุกแล้วร้องไห้ทำไมล่ะเจ้าสัว มาๆ...อั๊วเช็ดน้ำตาให้”

เจ้าสัวฟังมองหน้าพ่อบ้านเก่าแก่เศร้าๆ ในใจพร่ำหาลูกสาวตัวจริงที่ไม่รู้เป็นตายร้ายดีที่ไหน

“ไม่ใช่...นี่ไม่ใช่หนูอ้ายผิงของพ่อ อ้ายผิง... ลูกอยู่ที่ไหน...เกิดอะไรขึ้นกับลูก”

ooooooo