สวยซ่อนคม
ตอนที่ 2
ซูเจ็งบ่นเซ็งๆเพราะเจ็บใจที่โดนเหลาไท่ตำหนิเมื่อวันก่อน เจียอิงในคราบอ้ายผิงมองอาการฮึดฮัดของคุณหนูเล็กบ้านอันซินด้วยแววตาสาแก่ใจก่อนจะเปลี่ยนเป็นนิ่งเฉย
“เธอนี่ไม่รอบคอบซะเลย จะทำอะไรทั้งที ปล่อยให้มีคนรู้เห็นเป็นพยาน อย่างงี้เขาเรียกว่าโง่รู้ไหม”
คำพูดของพี่สาวที่เคยเข้าข้างลูกเมียน้อยตลอดทำให้ซูเจ็งประหลาดใจมาก
“เจ๊ไม่โกรธหรอกเหรอ”
“พี่จะเห็นคนอื่นดีกว่าน้องแท้ๆของตัวเองได้ยังไง คราวหน้าคราวหลังจะทำอะไรก็หัดระวังให้มากกว่านี้ละกัน”
ซูเจ็งยิ้มกว้างที่พี่สาวเข้าข้าง “ได้เลยเจ๊...ต่อไปหนูจะระวังให้มากกว่านี้ เอ่อ...มะรืนนี้หนูขอกลับดึกหน่อยได้ไหม...ที่บ้านประภาเขามีงานเลี้ยง พี่ชายเขากลับจากนอก”
“ดึกหน่อยน่ะกี่โมง วันมะรืนไม่ใช่วันเสาร์นะ”
“ไม่ดึกมากหรอก เพื่อนไปกันหลายคน งานเลิกแล้วประภาจะให้รถที่บ้านมาส่ง ไม่ต้องให้นายเว่ยรอก็ได้”
“ตามใจ...อย่าให้ดึกนักละกัน...บอกม้าด้วยล่ะ”
สั่งจบก็หมุนตัวกลับห้อง แสยะยิ้มร้ายในความมืดพลางพึมพำเบาๆ
“ไปเลยนังเน้ย...อยากจะไปไหนก็ไป จะไปลงนรกขุมไหนก็เรื่องของแก ยิ่งแกท้องไม่มีพ่อได้ยิ่งดี!”
ooooooo
ทุกอย่างดูเป็นใจให้แผนล้างแค้นของเจียอิง นอกจากอาการป่วยของเจ้าสัวฟัง ความหัวอ่อนของไฉ ความไร้เดียงสาของซูเจ็ง เสียนศัตรูคนสำคัญของเจียอิงก็ทำตัวเสเพลและมีจุดอ่อนเปิดโอกาสให้เธอทำร้ายเขาได้หลายต่อหลายครั้ง แต่เธอก็ยังไม่ได้ทำถึงชีวิตเพราะยังไม่ถึงเวลา
เจียอิงในคราบอ้ายผิงมองสภาพเมาแอ๋หวิดตกบันไดตายของเสียนเงียบๆ พลันภาพอดีตตอนเจ้าสัวฟังตัดสินเรื่องเธอโดนกล่าวหาว่าขโมยเงินของเซียะเนี้ยก็ผุดขึ้นมาอย่างชัดเจน
เหมยก้มกราบขอความเมตตาจากเจ้าสัวฟังให้ยกโทษให้เจียอิงลูกสาวคนเดียวแต่เซียะเนี้ยไม่ยอม ประกาศกร้าวเอาเรื่องถึงที่สุด “พวกแกมันต่ำตม...ฉันหวานอมขมกลืนกับพวกแกมานานแล้ว สันดานขโมยเหมือนกันทั้งแม่ทั้งลูก แม่ก็ชอบขโมยผัว ลูกก็ชอบขโมยเงิน”
เจียอิงเจ็บแค้นโต้กลับแทนแม่ “ใครไปขโมยผัวแก ผัวแกหน้ามืดตัณหาจัดเองน่ะไม่ว่า มีปัญญาก็กกผัวเอาไว้เองสิ จะได้ไม่มีใครขโมย”
เจ้าสัวฟังผงะเพราะเจียอิงพูดถูกทุกอย่าง เซียะเนี้ยหัวเสียมากหันมาเอาเรื่องผัวแทน
“เห็นไหมล่ะเฮีย...เอาแม่มันมาเป็นเมียไม่พอ เอาลูกเสือลูกตะเข้ของมันมาเลี้ยงให้แว้งกัดอีก มันเคยรู้จักบุญคุณใครที่ไหน ขนาดจับได้มันยังไม่ยอมรับ เรียกตำรวจมาลากมันเข้าคุกไปเลย”
