ตอนที่ 2
ขณะที่เซียะเนี้ยกับอ้ายผิงวุ่นวายเรื่องซุนหลิง เสียนหมกตัวในบริษัทเดินเรือก่อนแวบออกไปตอนเย็น ชายหนุ่มไม่ขับรถตัวเองแต่เลือกนั่งแท็กซี่ไปแฟลตเล็กๆนอกเมือง สายตาเฝ้าระแวดระวังตัวเสมอกลัวมีคนสะกดรอยแล้วความลับสุดยอดที่เขาแอบมีลูกมีเมียจะแตก!
ซูเจ็งรู้เรื่องเหลาไท่จะอุปการะซุนหลิงและช่วยเหลือครอบครัวหงจากเซียะเนี้ยกับอ้ายผิงเมื่อวันก่อน เช้าวันต่อมาเมื่อเห็นซุนเหมยลงจากรถประจำทางหน้าโรงเรียนก็ถลาไปขวาง
“วันนี้ไม่มีราชรถมาส่งแล้วหรือไง”
ซุนเหมยไม่อยากมีเรื่องเดินหนีแต่ซูเจ็งไม่ยอมตามดักหน้า
“ฉันถามทำไมไม่ตอบ! หรือว่าตอบไม่ได้ คงฝันเฟื่องจะได้เป็นคุณหนูบ้านเศรษฐีสินะ เชอะ...อีคางคกขึ้นวอ!”
“เธอมันก็ใจยักษ์ใจมารเหมือนแม่เธอไม่มีผิด”
“นี่แกกล้าด่าม้าฉันเหรอ จะมากไปแล้วอีนี่”
ขาดคำก็เงื้อมือจะตบแต่ประภาเข้ามาขวาง ไม่อยากให้เพื่อนรักมีเรื่องกลางโรงเรียนแบบนี้ ซูเจ็งแค้นใจมากแต่ยอมรามือ กระนั้นก็ไม่วายด่าซุนเหมยทิ้งท้าย
“แกอย่าหวังเลยว่าจะได้ชูคอเสวยสุข ม้าฉันไม่มีวันปล่อยพวกแกไปง่ายๆหรอก...แกจำเอาไว้!”
ooooooo
เจียอิงในคราบอ้ายผิงมั่นใจว่าจัดการเรื่องซุนหลิงได้จึงหันไปยุ่งเรื่องบริษัทเดินเรือต่อ และเป้าหมายของเธอก็คือเสียนทายาทคนโตตระกูลฟัง ศัตรูอาฆาตและต้นเหตุที่ทำให้เธอกับแม่ต้องระเห็จจากบ้านอันซิน
เซียะเนี้ยเชื่อสนิทว่าเจียอิงในคราบอ้ายผิงเป็นลูกสาวคนโตของตนจริงๆ ไว้ใจและบอกเล่าทุกอย่าง เจียอิงสะใจมากและถือโอกาสปั่นหัวคุณนายใหญ่ตระกูลฟังเรื่องสุ้ยไถ่กำลังสงสัยเสียน
“ม้าไม่คิดบ้างหรือคะว่าพี่ใหญ่ไปที่บริษัท เขาอาจจะไปสืบอะไรบางอย่าง”
“เขาไปสืบเรื่องอะไรล่ะ”
“หนูว่าพี่เสียนก็คงหมุนเงินบริษัทออกไปเล่นการพนันตามเคย พวกเขาอาจจะเริ่มไม่ไว้ใจพวกเราและวางแผนยึดบริษัทกลับไปเป็นของตระกูลปึงก็ได้นะคะ ขืนปล่อยไปแบบนี้อีกไม่นานเราจะต้องเดือดร้อน”
“แล้วเราจะทำยังไงกันดีล่ะ”
“ถ้าเรายังให้พี่เสียนบริหารต่อไป หนูเกรงว่าวันนึงตระกูลปึงจะเอาทุกอย่างคืนจากเรา และหุ้นที่เรามีก็อาจจะไม่พอจ่ายหนี้สินที่พี่เสียนทำไว้ก็ได้นะคะ”
“แล้วถ้าไม่ใช่ตาเสียน เราจะให้ใครบริหารแทน”
เจียอิงในคราบอ้ายผิงเหยียดยิ้ม คิดทำตามแผนคือดึงไฉมาเป็นเครื่องมือทำให้เสียนไม่พอใจ เมื่อสองพี่น้องตระกูลฟังขัดแย้งก็ง่ายที่เธอจะทำให้ครอบครัวนี้ล่มสลาย










