พรายสังคีต
ตอนที่ 6
ยชญ์พาเมไปที่มูลนิธิที่รับบริจาคโลงศพ บอกเมว่า
“ทำบุญโลงศพให้แก่ศพไร้ญาติ จะได้อานิสงส์บุญแรง ช่วยส่งเสริมดวงชะตาให้แคล้วคลาดจากภัยทั้งปวง เรามาทำบุญอุทิศให้พี่โฉมกันนะ”
ทั้งสองเขียนชื่อนามสกุลลงในกระดาษสีชมพูอย่างตั้งใจ แล้วเอาไปติดที่โลงคู่กัน เวลาเดียวกันพุกก็ยังร้องเพลงชั่วนิจนิรันดร์อย่างลึกซึ้งกินใจ...
“รักเจ้าตราบสิ้นดินฟ้าสลาย แม้ชีพวางวายรักไม่คลายแม้ยามร้างลา รู้หรือไม่ฤทัยพี่ห่วงหาน้องยาพี่จะมีเจ้าคนเดียวในใจ”
เมกับยชญ์ติดกระดาษชื่อนามสกุลของตัวเองคู่กันเสร็จก็หันยิ้มให้กัน ยชญ์ยิ้มหวานอ่อนโยนจนเมเขินทำอะไรไม่ถูก...
เทิดหน้ากระตุกด้วยความโกรธด่า “ไอ้น้องเนรคุณ มึงคิดจะมาวัดรอยเท้ากู ต่อให้มึงแต่งเพลงเป็นร้อยมึงก็แก้เพลงกูไม่ได้หรอก”
เทิดตีระนาดพร้อมกับร้องเพลงท่วมธรณี
“ให้น้ำตาท่วมธรณี ให้ชีพนี้ตายตกตามไป ให้แผ่นดินกลบฝัง ตามสนองทุกชาติเถิดหนา”
โฉมยงค์ก็เกรี้ยวกราด กรีดร้อง พุ่งเข้าไปทำร้ายพุกเพื่อให้หยุดสีซอ...
ด้านเมกับยชญ์พอจุดธูปปักก็เกิดมีพายุทำให้ไฟในกระถางดับ เมถามว่าเป็นลางไม่ดีหรือเปล่า
ยชญ์บอกว่ากระถางอีกใบไฟยังติดอยู่ เรารีบทำต่อให้เสร็จแล้วอุทิศบุญกุศลให้พี่โฉมเถอะ
เมกับยชญ์ปักธูปในกระถางถัดไป แม้พุกจะเจ็บปวดแต่ยังมองโฉมยงค์ด้วยความสงสาร อดทนสีซอร้องเพลงต่อ...“ให้รักเราอยู่ชั่วนิรันดร์ ให้ผูกพันตามติดเสมอ จะชาติไหนนะเออ ติดตามเจอให้ได้มั่นหมาย”
เมกับยชญ์อุทิศส่วนกุศลนี้ให้พี่โฉมยงค์ ให้วิญญาณพี่โฉมยงค์จงเป็นสุข อย่าได้มีความทุกข์กายทุกข์ใจอีกเลย
โฉมยงค์หยุดชะงัก แสงสีทองสาดส่องลงมาจากเบื้องบนถูกตัวโฉมยงค์ เธอรู้สึกอิ่มเอิบ...สงบสุข
ฝ่ายเทิดที่ตีระนาดอยู่ จู่ๆไม้ระนาดก็หักกระเด็น เทิดตกใจหน้าเสีย พร้อมกันนั้นไอไสยดำที่ครอบงำโฉมยงค์อยู่ถูกแสงแห่งบุญก็สลายไป พุกร้องเพลงท่อนสุดท้ายพอดี...
“ให้รักกันตราบนานเท่านาน ให้ผูกพันไม่ห่างไปไหน ทุกภพชาติต่อไปชั่วนิรันดร์”
โฉมยงค์เป็นอิสระแล้ว ได้ยินเพลงของพุกก็น้ำตาไหล นึกถึงภาพเก่าๆที่ตัวเองมีความสุข
อยู่กับการสอนและพูดคุยหยอกล้อกับพวกเมและยชญ์ โฉมยงค์หันมากราบลาพุก
“ขอบคุณทวดพุกนะคะที่ช่วยปลดปล่อยฉัน”
พุกบอกให้รีบไปก่อนที่พลังไสยดำจะแข็งแรงขึ้น ไม่ต้องห่วงทางนี้ ตนจะดูแลพวกเขาให้เอง โฉมยงค์ขอบคุณยชญ์กับเม ยชญ์ขอให้ไปสู่สุคติ เมก็บอก “ลาก่อนค่ะพี่โฉม เมรักพี่นะคะ”
วิญญาณโฉมยงค์ยิ้มขอบคุณ พุกพยักหน้ารับ แล้วโฉมยงค์ก็เดินหายเข้าไปในแสงสีเหลืองทอง...
ooooooo
ทำบุญโลงศพแล้ว ขณะเดินออกมาจากมูลนิธิ ยชญ์ถามว่าสบายใจขึ้นไหม เมทำเสียงอืม...และขอบคุณ ยชญ์ถามว่าขอบคุณเรื่องอะไร เมบอกว่าทุกเรื่องนั่นแหละ
“เปลี่ยนจากคำขอบคุณมาเป็น...” ยชญ์
ยื่นหน้าเข้าไปถาม แต่พูดไม่ทันจบ มือถือของเขาก็ดังขัดจังหวะขึ้น ยชญ์รับสายเซ็งๆ แต่พอฟังปลายสายแล้วก็ตื่นเต้นบอกว่า “ได้ครับ ผมจะรีบไป”
เป็นสายจากสารวัตรวิเศษนัดไปคุยเรื่องผลการชันสูตร แต่พอเมถามว่าใครโทร.มา ยชญ์ยักท่าว่าไม่บอก ถามว่าจะให้ตนไปส่งห้องหรือไปวัดเลย เมบอกว่าไปวัดเพราะคืนนี้สวดเป็นคืนสุดท้ายแล้ว ยชญ์ย้ำกับเมว่าเรื่องที่พี่โฉมเป็นวิญญาณอาฆาตอย่าบอกใคร เพราะไม่อยากให้ทุกคนแตกตื่น ลือให้พี่โฉมเสียหาย
“รู้น่า ฉันอยากให้ทุกคนจดจำพี่โฉมแต่เรื่องดีๆ เหมือนกันแหละ”
ยชญ์ยื่นนิ้วก้อยออกไปบอก “สัญญา” เมค้อนงึมงำว่าทำตัวเป็นเด็กไปได้ ยชญ์เร่งให้เร็วๆ เม
เลยยื่นนิ้วก้อยออกไปเกี่ยวก้อยยชญ์หมับทำเหมือนไม่เต็มใจแต่แอบยิ้ม ยชญ์ยิ้มกว้างอย่างสมใจ
เทิดกระอักเลือดออกมาเพราะถูกไอไสยดำจากรูปปั้นอัปลักษณ์เล่นงาน คำรามทั้งที่เลือดกบปาก
“ไอ้พุก ไอ้ยชญ์ พวกมึง...จะต้องชดใช้ที่ทำร้ายกู อ๊ากกกกก” เทิดร้องลั่นดิ้นทุรนทุรายด้วยความเจ็บปวด สุดท้ายเทิดก็ถูกรูปปั้นอัปลักษณ์ดูดวิญญาณหายไปในรูปปั้น
ooooooo
